Clifford breekt in

Hallo, hier ben ik weer, Clifford. Ik breek even in op het blog van mijn verzorgster. Ja, ik geloof dat jullie die suffe berichtjes van haar nu wel even zat zijn.

Zoals jullie waarschijnlijk wel weten, zit ik hele dagen binnen. Nee, niet erg, ik vermaak me altijd kostelijk. Af en toe laten die verzorgers van mij de achterdeur open staan en daar weet ik wel raad mee. Jippie!, ik mag eindelijk een frisse neus halen in de tuin in plaats van op dat saaie balkon. Mijn verzorgers hadden de tuin zo gemaakt dat ik niet kon ontsnappen (dachten ze). Maar achter de composthoop, zat een mooi gat in het hek zodat ik lekker naar de tuin van de buren kon gaan. En die draak van een verzorgster van mij heeft vanmiddag dan eindelijk hét gat ontdekt. En die snotaap heeft dus tegelijk dat gat gedicht. Ik ben daar behoorlijk chagrijnig over. Maar wat mijn verzorgers niet weten is dat ook onze tuin een prima plek om mijn behoefte in te begraven (in plaats van die muffe kattenbakken) en dat vinden ze lekker niet leuk!

De Tulp

Een van mijn lievelingsbloemen is de tulp. Een mooie bloem door haar eenvoud en diversiteit aan kleur. En ze zijn er weer! Her en der schieten de tulpen uit de grond om vrolijk de zon te aanschouwen. Je kan wel merken dat het bijna (meteorologische gezien) lente is.

Misschien vind ik de tulp wel zo mooi omdat ik er mee opgegroeid ben. Ieder voorjaar als wij vrij waren gingen wij het veld in om de (ellendig lange) tulpenbedden te koppen. Er kwam maar geen eind aan dat bed. Eerst heen, dan terug. Maar ondanks dat was het altijd weer genieten van de open velden met tulpen. Mischien vind ik de tulp wel zo mooi omdat ik iedere zomervakantie de tulpenbol pelde. Duizende bollen gingen door mijn vingers en met een kleine draaiende beweging draaide ik de wortels van het kontje. Ja, als je weet hoe zo'n proces van bol tot tulp in elkaar steekt, vind je de tulp niet alleen mooi, maar heb je ook een bepaalt gevoel van waardering voor deze bloem.

Tosti

Het lekkerste wat er is, is toch wel een tosti. Zo'n overheerlijk geroosterde witte boterham met ham en 60+ kaas. Heerlijk tussen de middag op een terrasje (die in het gehucht waar ik werk erg schaars zijn).

Nog niet zo lang geleden ben ik van het traditionele recept van ham en kaas afgestapt. Het werd een tosti met kaas en salami. Voortreffelijk was dat! Een echte aanrader dus. En vergeet niet de geroosterde boterham met mozzarella, tomaat en salami... Het wordt tijd dat ik zelf eens een goed tosti-ijzer aanschaf om thuis deze overheerlijke lekkernij te bereiden.

Party-time?

Heb jij dat ook wel eens? Van die momenten waar je gelukkig van wordt. Waar je eigenlijk nog niet over mag praten. Waar discretie vereist is. Vanavond had ik zo'n moment. Met een toch wel goed gevoel na een interessant gesprek. Stttt, nog niet iedereen mag het weten, maar insiders weten genoeg.

To be continued...

NIMBY

Sommige mensen zien problemen die er niet zijn. Sommige mensen denken als je eens een 'slecht' mens bent, dan ben je altijd een 'slecht' mens. Maar er zijn mensen die echt hun leven willen beteren en uit de goot willen krabbelen. Alleen, deze mensen hebben daar hulp bij nodig. En dat kan. Bijvoorbeeld in een opvanghuis.
Hoe de gemeente over de komst van een opvanghuis ook communiceert, hoe de gemeente de buurt er ook bij betrek, weerstand is er altijd. En de buurt schreeuwt wel dat zij geen ex-drugsverslaafden willen, maar hoe zouden ze reageren als er een internaat zou komen, of een tijdelijk onderkomen voor pleegkinderen, of een blijf-van-mijn-lijfhuis? Zou deze buurt dan anders reageren? Ik denk het niet. En dat is jammer. In een goed georganiseerd opvanghuis staat juist de veiligheid voorop. Elk gevaar (als die er überhaupt is) wordt tot een minimum beperkt en 24 uur per dag 7dagen per week is er toezicht. Beter kan niet! En, niet vergeten, het zijn EX-drugsverslaafden...

Het probleem zit ookwel in de mensen uit de buurt. Zij hebben een gebrek aan inlevingsvermogen. Zij horen alleen 'er komt een opvanghuis', maar erin verdiepen... ho maar. En gaat het niet goedschiks, dan maar kwaadschiks... Wij steken het toekomstig opvanghuis in brand. En dat is wel de makkelijkste weg. Normale mensen gaan de discussie aan, of bewandelen de weg naar de rechter. Ja, normale mensen doen dat...

"Koopzegels erbij?"

In welke winkel je ook komt, in welke winkel je ook gaat, als ze het toch een keer niet vragen... "Spaart u airmiles, spaart u textielzegels, spaart u voor het bestek, zegels voor het boodschappenpakket, wilt u koopzegels, heeft u een kortingskaart, alstublieft een gratis kraslot/ knuffel/ cd/ appeltaart." Hoe heftig je jezelf ook verzet tegen de stempeltjes, pasjes en zegels, uiteindelijk accepteer je ze. "Misschien kan je er namelijk iemand anders (of mezelf) mee gelukkig maken."

Ik profiteer ook van alle extra's, maar wat ik echt niet doe, is mijn echte NAW-gegevens ergens opgeven. Nee, dat gaat mij te ver. Onder het mom van gerichte en persoonlijke reclame bekijken deze bedrijven het koopgedrag van ons allemaal. En daar ben ik geen voorstander van. En waar ik me ook niet toe laat verleiden is dat ene extra dingetje te kopen om uiteindelijk die ene extra stempel te bemachtigen zodat ik dan eindelijk een volle kaart heb... Nee, een mooie uitvinding, die spaarlokkertjes, maar het blijven lokkertjes, dus laat je niet verleiden!

Ladder

Elke keer probeer ik het weer en elke keer gaat het kapot. Het is echt niet voor eenmalig gebruik in de schappen gezet. Ze moeten vaker aan en uit kunnen én de wasmachine is ze niet vreemd. Maar elke keer als ik ze aan heb gehad...

Vooral met wat kouder weer is het prettig een panty onder een rok of jurk aan te hebben. Maar als ik mijn laarsen erbij aan doe, dan kan ik die panty's aan het einde van de dag echt weggooien. Op de een of andere manier lukt het me telkens weer een mooie ladder in deze tere dingen te maken. Het liefst een van boven naar beneden, over de hele lengte van een been. Ene, een potje nagellak helpt mij niet de ladder te stoppen.

Als het aan de kat lag...

Ik ben Clifford en ik ben 15 jaar oud. Mijn naam zegt het al, ik ben een mannetje . In 2004 ben ik door mijn nieuwe verzorgers uit een grote woongroep gehaalt. Ik woonde namelijk met meer dan 60 soortgenoten in een opvanghuis. Het was wel even wennen bij mijn nieuwe verzorgers. Toen ik kwam hadden zij al een soortgenoot lopen. Ook een mannetje. Dus ik moest wel even laten weten dat ik de nieuwe baas in huis zou worden! Dat ging mij vrij makkelijk af. Achteraf snap ik waarom. Deze bewoner was namelijk ernstig ziek. Hij had Fiv. Kort na onze kennismaking is hij overleden. Nu ben ik al enige tijd alleenheerser in dit huis, en dat vind ik erg prettig.

Op het gebied van eten ben ik erg kieskeurig. Wie is dat niet? zou ik zeggen. Af en toe halen mijn verzorgers eten in huis... Daar lusten de honden (lees: katten) geen brood van! Of dan komen ze dag in, dag uit met mijn lievelingseten. Op denk duur komt dat eten natuurlijk mijn strot uit. Maar ach, ze doen hun best. Zolang ze de stukjes kaas en worst op de keukentafel laten slingeren, vind ik het best.

NEE - JA, toch ja?

Bij deze bedank ik de uitvinder van de officiële JA-NEE sticker. Want door deze sticker werden wij jarenlang ontzien van alle onzinnige ongeadresseerde reclamefolders. Waarin het ene product nog beter werd aangeprijsd dan in het andere. En veel folders met een inhoud van 'wat moet ik daar nou mee?' Nee, de gang naar de papiercontainers werd een stuk dragelijker gemaakt door deze sticker. Maar nu? Nu hebben wij een bezorger die en analfabeet is en niet kan tellen. Want wij krijgen dubbele onzinnige ongeadresseerde reclamefolders. En het is niet eens Sinterklaas. Want rond de Sinterklaasperiode is het standaard dat iedereen alle reclamesh*t door zijn brievenbus gedrukt krijgt. Maar waar zou je hierover kunnen klagen?

Sommige bedrijven denken slim te zijn. Ongeadresseerd? Zij zetten op het reclamestuk 'aan de bewoners van dit pand'. Haha, nu is het stuk geadresseerd. Gelukkig hebben we infofilter.nl, En dat werkt!

Arbeidskracht te koop!

Sommige mensen die een baan hebben en zich graag verder willen ontwikkelen, krijgen niet altijd de kans of de gelegenheid dit bij hun huidige werkgever te doen. Dat is jammer. Vaak kiezen werkgevers liever een ervaren kracht uit dan dat zij een interne kracht opleiden. En daar vergissen werkgevers zich in.

In bepaalde vakgebieden liggen de banen voor het oprapen. Ervaren krachten hoppen van de ene goedbetaalde baan naar de nadere nog beter betaalde baan. Dus werkgevers die de keuze maakten een ervaren kracht aan te trekken, kunnen wellicht een probleem hebben. Zij moeten op de een of andere manier er goed voor zorgen hun krachten binnenboord te houden. En probeer maar als non-profit instelling op te boksen tegen de grote boze bedrijfswereld.

Investeren in een interne kracht biedt meer garantie. Want een interne kracht die binnen de organisatie wil doorgroeien is vaak een blijvertje.

Ecostroom

Ik, milieubewust persoon, die een grote composthoop heeft in de achtertuin, die bij voorkeur met de trein op vakantie gaat, die een (zuinige) auto heeft en deze alleen gebruikt wanneer het echt nodig is, die 95% spaarlampen heeft, die een 20 jaar oude broodtrommeltje gebruikt, die zoveel mogelijk aan recycling doet en die netjes het afval scheidt, heeft grijze stroom.

Ik ben niet tegen groene stroom. Nee, ik ben echt vóór groene stroom, maar ik heb een bepaalt wantrouwen tegen alle energiebedrijven die hie-ha-hard roepen dat zij groene stroom leveren en o zo groen zijn, maar wel kolencentrales willen bouwen. Die hun (grijze) stroom importeren uit het buitenland, en toch beweren dat zij groen leveren... Stroom is stroom. Maar als 8 van de 10 mensen groene stroom afnemen en het bedrijf aan 4 van de 10 mensen echte groene stroom levert, wie neem je dan in de maling? Zolang zij mij niet de garantie kunnen geven dat het aantal groenbetalers ook allemaal groen geleverd krijgen, blijf ik grijs aftappen. Het groene label is een grote luchtbel. Die bedrijven kunnen toch ook gewoon groene energie opwekken zonder dat de consument speciaal daarvoor moet kiezen? Kom op zeg. Je bedrijf is groen of je bedrijf is niet groen. Iedereen betaalt dezelfde prijs en laat die biomassa maar broeien, laat het zonnetje maar schijnen, laat de wind maar waaien, laat die waterkrachtcentrales maar...

De administratie

Het is weer zover, alle jaaropgaven, afschriften, rekeningen en andere paparassen zijn weer binnen, dus we mogen weer... Opzoeken, sorteren, opschrijven, niks vergeten? Optellen, aftrekken, internet checken en de lasten verdelen. Het klinkt allemaal zo simpel... Gelukkig zijn bij ons de taken zo verdeeld dat manlief zich heeft verdiept in de administratie. Want met z'n tweetjes administreren werkt niet.

Het moment van belastingaangifte is natuurlijk een uitstekend moment om alle rekeningafschriften en andere bedrukte papieren weer eens keurig op te bergen. Waar manlief zijn zooi tegelijk bij binnenkomst keurig archiveerd, weet ik niet hoe snel ik mijn bescheiden boven op de vorige moet droppen. Lade dicht en klaar...

De tijd is gekomen, er is weer werk aan de winkel.

Het kleinste kamertje

Dagelijks breng ik meerdere malen een bezoek aan het kleinste kamertje. Misschien zijn deze bezoekjes wat aan de korte kant, maar toch. Mijn bezoeken zijn in ieder geval lang genoeg om mij te ergeren aan dit interieur. Een beige pot met bril, beige tegels met her en der een beige bloemmotief met een grof amateuristisch stucwerk erboven, om maar te zwijgen over de houten bruine deur met glimmende koperen beslag en de bruine schrootjes aan het plafond. Nee, doe mij dan maar een goedkoop wit sociale huurwoning interieurtje uit de jaren tachtig. Die zijn namelijk saai, maar vormen de perfecte basis voor huiselijke gezelligheid.



Even veranderen is toch wel een te kort door de bocht gedachte. De drie lagen dikke tegels zouden wij eerst vakkundig van de wand moeten bikken. En aangezien deze ruimte zo klein is, dat er niet eens ruimte is voor een fontein, gaan wij maar eerst op zoek naar een vervangende pot met stortbak. Waarschijnlijk gaan wij niet slagen in de standaard bouwmarkt.

Vroeger was alles beter.

Vroeger rekenden wij uit ons hoofd. Nu doet de zakjappaner dat voor ons. En als de batterij leeg is, dan hebben wij een probleem. Vroeger registreerden wij alles in een logboek. Nu hebben wij daar een handige pc voor. En als de pc het niet doet, gaan wij languit achterover zitten en wachten op een oplossing. Vroeger fotografeerden wij met een analoge camera. De rolletjes brachten wij naar de fotowinkel en een week later ontvingen wij het resultaat, waarna wij de foto's ijverig in boeken plakten. Nu maken wij een paar kiekjes, pc en camera met elkaar verbinden en klaar. Gelijk resultaat en de foto's zijn gearchiveerd. Veel nostalgie is verloren en vervangen door gemak.

Nu heb ik een 6 maanden oude pc met vista erop en honderden foto's (geen back-up). Mijn pc zit momenteel in een vicieuze cirkel en verkeert in crisis. Updates configureren - 0% voltooid - afsluiten - opstarten - updates configureren - 0% voltooid - etc.

Vroeger was alles beter...

Slecht Uitgekozen Vervoermiddel

Daar zat ik dan, in mijn kanarie, met zowel voor als achter mij een Slecht Uitgekozen Vervoermiddel. Wat mij natuurlijke nieuwsgierig maakt is: Wie koopt nou zo'n Slecht Uitgekozen Vervoermiddel? Kan me namelijk niet voorstellen dat dit erg sociale wezens zijn. Maar ach, wie is er niet door vooroordelen op het verkeerde been gezet? Het kan toch niet zo zijn dat deze wezens Groenlinks of PvdD stemmen...

Kijk een Slecht Uitgekozen Vervoermiddel is niet zo goed voor het milieu, niet zo fijn voor andere weggebruikers bij een crash, om maar te zwijgen over het lot van de voetganger. Ze passen niet in een parkeervak (al denken de bestuurders vaak van wel). Maar ook zonder crash zijn Slecht Uitgekozen Vervoermiddelen een doorn in het oog van menig weggebruiker. De bestuurder denkt zich voort te bewegen in een lekker stevig vervoermiddel en gedraagt zich daar ook naar. Nee, als we ons dan toch in een wagen moeten vervoeren, dan kiezen we voor een zuinige, compacte wagen, het liefst met 5 sterren in de botsproef!

MijnAutoFocus

Hier ben ik dan eindelijk met MijnAutoFocus. Maar waarom AutoFocus? Het is een combinatie van automatisch scherpstellen en zelf scherpgesteld worden. Ja, ja, uiteraard doet deze muts ook aan fotograferen, maar dat even terzijde. Ik wens jullie (wie?) veel lees- en kijkplezier!