Ruis op de lijn

Als werknemer in een dienstverlenend beroep moet ik er voor zorgen dat alle brieven die ik verzend pico bello de deur uit gaan. Nu is de Nederlandse taal niet mijn sterkste punt. Een d-tje in plaats van een t-tje vind ik persoonlijk niet echt shockeerend. Gelukkig zet het secretariaat de puntjes op de i. Naast dat ik veel brieven versturen, ontvangen ik ook een hoop brieven van burgers, bedrijven, klanten, noem maar op. De handgeschreven brief krijgt altijd extra aandacht. De schrijver neemt de moeite een mooi stuk papier te pakken met een pen erbij. Hij (kan ook zij zijn) gaat zitten aan een tafel en neemt de tijd om zijn (kan ook haar zijn) gedachten op papier te zetten. Geen programma dat een rode kringel zet onder fout gespelde woorden. Geen backspace toets wanneer een verkeerde letter wordt opgeschreven. Hooguit kan een klodder tip-ex redding bieden. Maar wat moet ik (en mijn collega's met mij) nu als iemand spichysche klachten krijgt omdat de buurman een uitbrijding aan het realiseren is. Wat nu als mensen vinden dat hun preiversie in geding is wanneer de buurvrouw een beigebouw aan het bouwen is. En wat nu als de horica te lang open is. En dan hebben wij het over brieven uit de middelmoot. Het kan nog erger. Uit respect voor de schrijvers van de laatste categorie citeer ik daar maar niet uit.

De keuken

Het centrale punt in menig huis is toch wel de keuken. Hier bereiden wij onze maaltijden voor en nemen te drinken. Of het nu gaat om het smeren van de boterhammen, het zetten van koffie of het bakken van taart, de keuken is een veel bezochte ruimte. Veel huizen kennen de open keuken of de half open keuken. En er zijn natuurlijk huizen met dichte keukens. De dichte keuken is vaak een kleine keuken. Althans, bij ons was dat wel het geval. Wij hadden een dichte keuken van amper 2 x 2,5 meter. Je kon je kont nauwelijks keren en iemand passeren was wel erg lastig. Gelukkig zaten wij in de luxe positie dat wij een ruimte 'over' hadden. Dat is zoiets als ik-heb-een-garage-maar-geen-auto ruimte. De perfecte plaats om een nieuwe keuken te installeren! Een keuken waar je je boterhammetje kunt smeren, koffie kunt zetten, taart kunt bakken. Een keuken waar wij onze maaltijden bereiden en drinken kunnen pakken en een keuken waar je het eten en drinken kunt nuttigen aan een tafel.

Genot

Robuust als een rots
Krachtig al een orkaan
Zo sappig en zo soepel


Een twinkeling,
een avondzon,
een opgewekt gevoel.


Weelderig, warmrood,
een geweldig geurend boeket
Twinkelingen op je papillen
de smaak van gezelligheid.

Clifford heeft zorgen

Hoi, Clifford hier. Ik maak me een beetje zorgen. Uit het poezendal hoor ik allemaal bezorgde berichten over het nieuws wat ons gisteravond ter ore kwam. Tijdens onze bijeenkomst zei Minous: "Wees zo wijs als een uil". Tijger voegde toe: "en doe niet zo dom als een ezel". Waarom Dikke Dik riep: Wees 'ns zo slim als een vos". En Tom Poes vervolgde:"en doe niet zo bang als een wezel". Maar ik kan alleen maar zeggen dat negeren de beste aanval is!

Maak van een mug geen olifant...

Uit de oude doos

Het is eigenlijk ontzettend leuk eens door de 'rotzooi' van vroeger heen te struinen. Daar vond ik mijn poëziealbum uit 1980, met een wijs gedichtje van mijn moeder:

Voor jou mijn lieve kind,
Heb ik dit versje geschreven.
Omdat ik het prettig vind,
dat je in verdere leven.
Als je dit album openslaat,
er eerst een vers van je moeder staat.

Je kunt er dan meteen
een goede raad in lezen:
"Wees goed voor iedereen".
En laat het altijd wezen:
"Wat jij niet wilt, dat je geschiedt,
doe dat dan ook een ander niet".

Dat is toch leuk om weer eens terug te lezen!

Hoor wie klopt daar.

De familie Kabouter heeft de kolder in het hoofd. Vandaag zijn ze zo ontzettend druk. Ik heb het idee dat ze bezig zijn met het ophangen van schilderijtjes aan de muur. Ik heb het idee dat ze de vastgelijmde vloerbedekking bruut van de vloer aan het trekken zijn. Ik heb het idee dat ze een kinky party aan het geven zijn. In ieder geval maken ze veel kabaal, lawaai, rumoer en stampen, dreunen en rammen er flink op los. De familie Kabouter, met hun leuke rode puntmutsjes op, woont in mijn hoofd. Zij hebben daar hun huis, hun verblijfsruimte en hun woonomgeving. Normaal zijn ze heel braaf, zoals jij en ik. Maar vandaag... Op onverklaarbare wijze bezorgen ze mij kopzorgen. Ik heb ze geprobeerd in relaxe sferen te brengen, maar ze worden noch koud noch warm van het witte poedertje. Rest mij niks anders dan mijn hoofd niet te bewegen en rust te houden totdat de familie Kabouter weer tot zinnen is gekomen.

Maart roert zijn staart

En iedereen was vandaag weer in hun nopjes! Na een heerlijk lang weekend weer aan de slag. Maar ojee, sneeuwvlokken. De ene helft van Nederland schiet in de stress, de andere helft van Nederland doet net alsof er niks aan de hand is. De ene helft van Nederland stapt in de auto en rijdt met aangepast weggedrag naar het werk, de andere helft van Nederland rijdt met 120 km/h over de snelweg. Gevolg: Chaos. Dan kan ik het wel weer over mijn slecht startende 6-jarige auto hebben, de 800 meter in drie kwartier of de plek waar ik twee-en-een-half-uur eerder wilde zijn. Nee, dat doe ik niet. Want we leven in de maand maart. De lentemaand, de buienmaand, de guldenmaand, de dorremaand, de maand vernoemd naar Mars. Je weet wel, de god van de oorlog. Het is de maand waarin de natuur ontwaakt uit haar winterslaap, het begin van de lente. Maar wees voorzichtig, het kan nog vriezen (iets van gemerkt?). Het weer in maart is wisselvallig (hoe komen ze daar bij?), want Maart roert zijn staart!
Trouwens, leuke foto niet? Genomen vanuit de file.

Nogmaals Pasen

Hebben jullie vandaag de tocht der tochten doorstaan? Zijn jullie gezellig met het hele gezin geweest? Hebben jullie het echt gedaan? Doen jullie mee aan de traditie? Wij hebben nog nooit aan deze traditie meegedaan. Wij genieten thuis van onze vrije dag. De radioman vertelde dat het druk was. Dat kwam mede door het slechte weer. Het tradionele gezinsuitje op tweede paasdag: DE MEUBELBOULEVARD. Verschrikkelijk, irritatiegehalte 100 graden celsius.

Nee, dan zitten wij liever thuis en genieten van het winterse weertje. Kijkend door de ramen vallen de sneeuwvlokken niet verticaal naar beneden, maar passeren horizontaal het raam. De wind zal wel aardig tekeer gaan. En binnen is het genieten met een goed boek en een heerlijk kopje thee. Even ontstressen, even onthaasten.

Pasen

Het zal niemand ontgaan zijn, vandaag is het Eerste Paasdag. Zijn jullie je al aan het voorbereiden op morgen? Morgen is het namelijk de tocht der tochten. Jullie zullen ontberingen moeten doorstaan. Jullie zullen je irritatiegevoel tot het nulpunt moeten reduceren. Maar dat morgen.

Vandaag is het een koud Pasen. Ze roepen al dat het de koudste is sinds 1964. Maar waarom is Pasen dan ook zo vroeg in het jaar? Het is ongelofelijk maar waar, met Pasen vieren wij het begin van de lente. Zouden wij daarom het traditionele eieren zoeken hebben bedacht? Het ei als symbool van het begin van de vruchtbaarheid?

De tijden veranderen. Iedereen deelt zijn of haar tijd op een andere manier in dan vroeger. Daarom lijkt het dat wij het tegenwoordig drukker hebben dan toen. Maar dat is niet zo. Wij zeggen gewoon eerlijk als we ergens geen zin in hebben. Wij zeggen gewoon eerlijk als we liever lui op de bank zitten dan naar een duffe verjaardag te gaan. Gelukkig is Pasen tegenwoordig een echte familiefeestdag. Juist dit soort feestdagen wordt steeds belangrijker en krijgen een ander tintje. Namelijk gezellig met de hele familie brunchen, lunchen of dineren. Na Kerst is Pasen hét familiefeest van het jaar. Over 40 dagen is het Hemelvaartsdag. Gaan we dan ook met de hele familie uit ons dak?

De wereld, de aarde

Opstand, rellen, een demonstratie,
Nederland bekent kleur.
De wereld is wat uit zijn doen,
het westen strijdt tegen terreur.

Klimaatverandering, CO2-uitstoot,
De aarde heeft het zwaar.
Hoe was het in de ijstijd,
Wat gebeurde er toen daar?

Clifford beleeft.

Het is al de hele week van dat takke-weer. Dat vind ik tenminste. Dat mijn verzorgers daar anders over denken, daar kan ik niks aan doen. Vanochtend moest ik perse naar buiten van mezelf. En je raadt het al... Een grote plensbui, gevolgt door natte sneeuw en hagel. Als ik ergens een hekel aan heb, is dat het wel. Mijn hele vacht was kleddernat. Zie dat maar eens droog te krijgen. Door mijn vacht lijk ik nog een beetje kat, maar nu alles zo nat is ben ik tegelijk de helft magerder. Ik zie er niet uit! We hadden het kunnen weten, want maart roert zijn staart... Ene indien het in maart al donder, dan is sneeuw in mei geen wonder.

Trouwens het is vandaag Goede Vrijdag. Dat betekent natuurlijk dat vandaag de kruisiging en het sterven van de heer Jezus Christus wordt herdacht... Eigenlijk is goede vrijdag helemaal geen goede dag, maar een zeer treurige dag.

Eieren zoeken

Het paasfeest is in aantocht en velen onder ons hadden vandaag de laatste werkdag voor het lange paasweekend.
Hoog tijd weer eens wat gezelligs met de collega's te doen. Deze keer terug naar vroeger, terug naar de kindertijd. Wij gingen paaseieren zoeken. Dat heeft toch wel iets leuks, volwassenen onder elkaar op zoek naar gekleurde eieren. De opbrengst was voor thuis. Eindelijk weer een goede reden om gevulde eieren te maken. Lekker bij een glas rode wijn. Dus wat gaan wij zo eten?

Je wortels

Veel mensen verlangen terug naar waar de oorsprong van hun wortels liggen. Ooit hebben deze mensen ervoor gekozen hun wortels te verplanten en in een nieuw stukje aarde verder te leven. Ik heb mezelf al diverse malen verpoot, en ik moet zeggen, deze kleigrond bevalt mij prima. Hoewel ik op zwaar verontreinigde gronden leef, is de rest van het klimaat zeer aangenaam. En dan hebben wij het natuurlijk niet over ons Hollands weertje. Hoe prettig men zich ook voelt na het verplanten, iedereen verlangt altijd wel een klein beetje terug naar de plek waar de eerste wortels begonnen te groeien, de plek waar je het grootste deel van je jeugd bent opgegroeid. Vooralsnog moet ik zeggen dat ik voor geen goud terug zou willen naar de plek waar de oorsprong van mijn wortels liggen. Die zeeklei bevalt mij niet zo goed.

Er zijn ook verplantte mensen die hun bladeren laten hangen. Zij kunnen blijkbaar niet aarden in hun nieuwe grond en verkassen weer terug naar de oorsprong. Waar alles zo vertrouwd is. Waar de mensen elkaar nog gedag zeggen en waar het ons-kent-ons leventje nog in stand is.

De Nieuwe Baan

Het was de bedoeling om dit bericht pas openbaar te maken als alles officieel zou zijn. Maar dat duurt zo lang. Daarom maak ik het nu officieel openbaar: Ik heb een nieuwe baan. Ik ben nog niet officieel ontslagen, maar de procedure loopt. Ik heb een ondertekent arbeidscontract aan mij nieuwe werkgever gezonden, maar nog geen bevestiging ontvangen. Stel voor dat mijn huidige werkgever mijn aanstelling niet wil beeindigen. Stel voor dat mijn nieuwe werkgever mijn contract niet ontvangt en mij niet meer in dienst wil nemen....

Daar gaan wij allemaal niet van uit! Een klein jaar geleden ben ik in deze baan begonnen, maar de werkzaamheden waren anders dan ik verwachtte. Dan kan je blijven en dit manko accepteren of dan moet je vertrekken. Ik heb dus voor het laatste gekozen. En nu? Nu ga ik bij een detacheerburo werken. Dan detacheren zij mij bij diverse overheidsinstanties en krijg ik verschillende opdrachten. Maar wat als ik werk krijg wat ik niet leuk vind? Aan elke opdracht zit een eind. Elke opdracht, ook de minder leuke opdrachten zijn een ervaring rijker! En dat is ook belangrijk.

De weegschaal

Elk huishouden hoort een weegschaal te hebben. Dus wij moesten er ook een. Een aantal jaren geleden kochten wij zo'n ding bij een Zweeds bedrijf. Een lekkere simpele analoog! Oranje van kleur, dus die kan je niet missen. Nu gaat het gerucht dat dit voorwerp overwegend in gebruik is bij de vrouw. Maar eigenlijk kan ik (vrouw) dat niet zo goed voorstellen. Want dat wijzertje is net de kilometerteller in je auto. Soms mag je vijftig en rijd je zestig, en je kunt mij niet wijs maken dat je daar ondersteboven van raak. Dus waarom mensen zich regelmatig wegen? Als mijn broek te krap gaat zitten, dan weet ik toch genoeg! Maar even terug naar die weegschaal. Bij het opruimen van de klerenkast, zag ik hem weer. Terug van weggeweest. Ik was haast vergeten dat ook ons huishouden in het bezit was van dat ding. Tochwel enigzins nieuwsgierig naar mijn echte gewicht, beklom ik gretig de weegschaal. En het viel niet tegen. Ik zal eerlijk zijn, het viel wel tegen. Ik had mijn gewicht lager ingeschat. Acht kilo lager wel te verstaan. Maar ach, ik zal er geen nacht minder om wakker liggen. En met een BMI van 23,5 ben ik volgens mij zo gezond als een vis.
 
PS.
Ik heb weer getest. Dit keer de Spuiten en slikkentest. Ik ben gezakt met een 3,5. Dat viel ook tegen.

---

Ontdek Windows Live, een nieuwe Windows ervaring. Een gratis upgrade. Download nu.

PalmZondag

Vandaag is het dan eindelijk Palmzondag. Dit betekent dat het volgende week Pasen is, wat weer betekent dat wij ons moeten opmaken voor de eierenzoektocht. De gelovigen onder ons noemen Palmzondag ookwel Palmpasen of Passiezondag. Deze dag is de laatste dag van de vastenperiode en het begin van de Passietijd en de Goede week. Elke christenen die een vastenperiode houdt, mag deze naar believen invullen zoals hij dat wilt. Dus geen 'foute' dingen doen, en de rest? Ik heb eigenlijk nooit een christen gesproken die een vastenperiode houdt.

Wij heidenen geven een andere betekenis aan PalmZondag. Op PalmZondag krijgt meneer Zondag een Palm. Op deze wijze is dus de naam PalmZondag ontstaan. Meneer Zondag hoeft niet elk jaar een Palm te krijgen. Een bloembol in de groei is ook goed en geeft het begin van de lente aan. Heidenen zijn overigens mensen die van de hei afkomen. Heibewoners dus. Jammer dat het Christendom de negatieve klank aan het woord heidenen gaf.

De tuinbank

Tijdens een lange fietstocht of wandeling is even uitblussen op een tuinbank ideaal. Heerlijk bijkomen langs de waterkant, in een park of langs een pad. Jammer dat het aantal bankjes steeds scharser wordt, zodat het soms zoeken is naar een zitplekje. Soms zijn de banken onzitbaar geworden door vandalisme. Dat is toch niet nodig? Met wat boterhammetjes en een fles drinken toveren we een zitje op de bank om in een heuze picknick. Wanneer de eerste zonnestralen weer om de hoek komen kijken is het heerlijk weer plaats te nemen op de tuinbank met een goed boek, een kop thee of een haakwerkje. Goed onderhoud van deze tuinbanken is een must. Want voor je het weet zak je door de goedkope bouwmakttuinbank heen en heb je opeens geen zitbank meer. Dus verven en bijhouden!

Cliffords kitchen

De keuken is eigenlijk mijn domein. 's Morgens bij het ontwaken hoef ik maar te gillen en mijn verzorgers rennen naar de keuken om een heerlijke maaltijd voor mij neer te zetten. Ja, gillen kan ik erg goed. Zodra ik rustig van mijn maaltijd geniet is er altijd wel een van mijn verzorgers die brood moet smeren. Maar zodra de keuken leeg is, spring ik op de keukentafel en snoep ik alle achtergebleven stukjes kaas, worst en brood op. Bij het avondeten is het nog leuker. Rond een uur of vijf begin ik al met gillen. Helaas helpt mijn gegil niet altijd, want ik krijg pas veel later eten, nog even wat op verzinnen dus. Maar hetzelfde ritueel. Ik eet heerlijk mijn maaltijd op het houd ik me koest. Dan gaat een van mijn verzorgers koken. Nadat hun maaltijd gereed is nuttigen zij de maaltijd in de woonkamer. Keuken vrij: pannen voor mij! En weet je wat het aller lekkers is? Dat is die bakpan met restjes jus van rundvlees. Als de jus is afgekoeld, dan weet ik er wel raad mee. Van plaats dat ze die pannen tegelijk opruimen in de vaatwasser...

Uiterlijk zegt niks

Het uiterlijk van een persoon zegt vaak weinig over het innerlijk. Soms geeft het uiterlijk niet de juiste gemoedstoestand weer. Ik word soms chagrijnig van mensen die zeggen dat ik chagrijnig kijk, terwijl ik eigenlijk heel blij ben. Ik kan er toch ook niks aan doen dat mijn gezicht zo het lekkerst zit? Nu even terugkomend op het innerlijk. Er gaan van die testen te ronde waarbij je een reeks vragen moet invullen. Zo'n test 'zegt' dan hoe jij bent. En ik ben altijd in voor dat soort testjes. Door deze testen te ondergaan kom je er achter of die testen ook daadwerkelijk kloppen. Er moet toch een kern van waarheid in zitten. Daarnaast zijn er allerlei kennistestjes. Met trots kan ik zeggen dat ik een voldoende haalde voor de nationale inburgeringstest. En de nationale cultuurtest heb ik ook met positief resultaat weten af te leggen. En wat dacht je van de klimaattest? Geslaagt! Dit soort testen zijn een beetje flauwe testen vind ik. Interessanter zijn dus die testjes die wat zeggen over jouzelf, zoals de Enneagram. Een Enneagram geeft een score weer over negen eigenschappen (perfectionist, helper, winnaar, romanticus, waarnemer, loyalist, levensgenieter, baas en vredestichter). Deze eigenschappen zeggen iets over jou. Hoeveel je van zo'n eigenschap bezit, bereken je aan de hand van een reeks van 144 vragen. En zodra de score bekend is, ga je toch een beetje anders tegen jezelf aankijken...

Het ontbijt

Het ontbijt is de belangrijkste maaltijd van de dag. Een goed ontbijt is een goede start van de dag. Een doordeweeks ontbijtje bestaat uit een cracker met jong belegen kaas en een cracker met appelstroop. Daarbij drinken we een heerlijk kop thee. Op zaterdag is het ontbijt wat uitgebreider. Een gekookt ei, bruine boterhammetjes met kaas en jam, een glas melk en een kop thee. En op zondag... Ontbijt op bed! Een warm stokbroodje met brie, zalmsalade of kaas, komkommer en tomaat, verse jus en thee. Wanneer het vakantie is, dan ontbijt ik nog uitgebreider. Dan eet ik minstens drie bolletjes en een plak ontbijtkoek. Dan drink ik verse jus, melk en koffie en als het even kan een stuk fruit toe. We weten allemaal wat goed voor ons is. Maar houden we onszelf hier ook aan? Ik niet. Doordeweeks ontbijt ik niet. Hooguit nuttig ik een glas melk. Wel hou ik mezelf altijd aan het weekendontbijt. Soms met wat variaties erin en dat is goed. Misschien moet ik mezelf doordeweeks wat meer tijd gunnen om rustig te ontbijten.

Lettertjes, lettertjes

Een van de oudste en mooiste kunsten is de kunst van het schrijversvak. Het duurde vrij lang voordat ik deze kunst ontdekte. En dan gaat het natuurlijk om het lezen van deze schrijfkunsten. Lezen was namelijk altijd één groot drama. Stimulerend lezen werd verplicht lezen en verplicht lezen werd tijdsverspilling. Elk hoofdstuk moest ik drie keer lezen voordat ik eindelijk door had waar het verhaal over ging. Elke regel las ik hardop in mijzelf, zodat het lezen op een slakkegang ging. Maar nu is het anders. Geen verplichte boeken, geen verplichte literatuur. Nee, gewoon een eigen gekozen boek uit de winkel die ik op het tijdstip lees wanneer ik het wil. En dan te bedenken dat ik soms zo in het verhaal zit, dat ik niet meer stop met lezen. Dat ik doorga tot mijn ogen dichtvallen, dat ik even vergeet dat ik ... Het is weer de hoogste tijd om in een nieuw boek te beginnen.

15 km/h

De klok staat op 16:45 uur. Hoog tijd om huiswaarts te keren. De afstand naar huis is 35 kilometer. Met een beetje drukte is de reistijd ongeveer drie kwartier. Maar vandaag niet. Om kwart voor zes, niet thuis. Om kwart voor zeven nog niet thuis. Wat was het geval. Er gaat één route naar huis. Een route over een brug. (De alternatieve route is 30 kilometer omrijden). En precies op de brug... het was frontaal. Niemand kon meer voor- of achteruit. Mensen die voor de brug met de bus strandde zijn de bus uitgestapt en 6 kilometer gaan lopen naar de metro. Dat was voor hun het snelst. Aan de andere kant van de brug stond een nog langere rij auto's. Muurvast. Uiteindelijk tien over zeven: Tada, een opgetogen sprong de woonkamer in. Actief door het lange wachten in de auto begon de zoektocht naar allerlei spullen. Het fototoestel om een foto te maken voor het blog. De duimstok, om straks de badkamer op te meten.... Ho, stop. "Hallo, schat, al eten aan het fabriceren?". Even pas op de plaats. Tijd om te eten. Ene, even over de foto gesproken. Indien er onder jullie nog fotoliefhebbers zijn, dan zie ik graag commentaar op de foto's tegemoet!

Is dit Holland?

Dwalend over de vennen, genoten wij van het prachtige gezicht. Wij roken de natuur. Wij zagen de natuur. Wij proefden de natuur. Eigenlijk was het zo dicht bij huis en tegelijk leek het ver weg. Wij hoorden alleen het geritsel van bladeren en het gekwetter van de vogels. Voor de rest was de stilte er. Zo dwaalden wij langs de vennen door het bos. Het was net of wij op vakantie waren. Het voelde alsof wij in het buitenland waren. Zo on-Nederlands leek het.

Onze wandeling van een uur eindigen in een zoektocht van twee en een half uur. De blauwe pijltjes die ons langs het juiste pad moest leiden veranderden in blauwe stippen. De wandelroute veranderde daarmee in een ruiterroute. Over de paden langs water, langs bomen en langs weiden kwamen wij een passant tegen. Deze passant met hond gidste ons de juiste weg op. Gastvrijheid een tien!

Vaarwel badkamer

Onze badkamer is grijs. Onze badkamer is jaren zeventig. Onze badkamer is lelijk. Onze badkamer is onhandig. Onze badkamer is saai. Onze badkamer is oubollig. Het is tijd dat onze badkamer een leuk tintje krijgt. Dat hij modern is en mooi. Dat hij een elegante uitstraling krijgt. Zo'n hippe badkamer. Nee, geen badkamer, maar een wellness-centre. Vandaag hebben wij eindelijk de eerste stap gezet. Wij hebben het sanitair, de meubels, de tegels en het plafons uitgezocht. Nooit meer douchen in de badkuip. Nooit meer badderen in stilstaand water. Nooit meer de waterkraan van het toilet uit moeten draaien omdat de stortbak lekt. Nooit meer proberen de kraan van de wastafel open te draaien en hopen dat hij na het dichtdraaien niet meer lekt. Nee, de mooie wastafel is voorzien van een modieuse kraan. Geen mengkraan, want dat willen wij niet. Dan de douche. Een echte inloopdouche. Gelijkvloers en royaal van afmeting. Met twee douchekoppen. Een normale zuinige, dus waterbesparende douchekop en een regendouche. Niet te vaak gebruiken! En het bad is er een met bubbels... En het toilet? Dat wordt een hanger. Lekker makkelijk met schoonmaken! En als de prijs meezit, dan is de kans groot dat onze droombadkamer binnenkort wordt gerealiseerd!

Friday, Cliffords day

Geachte mensjes, het is weer vrijdag en dat betekent dat ik eindelijk weer wat mag zeggen. Wist je dat die verzorgster van mij best als poes door kan gaan. Wij katten slapen ongeveer 16 uur per dag. Nou ja, slapen, doezelen. Miauw, dat is toch een genot. En die verzorgster van mij die houdt daar af en toe ook wel van. Geloof me of niet, maar net zat ze weer te doezelen op de bank. Nou, het scheelde niet veel of die oogjes vielen dicht. Dus ben ik maar bij haar op schoot gaan liggen. Weet ik zeker dat ze niet in slaap valt, maar mij heerlijk gaat kroelen. En weet je waarom ze nog meer als poes zou door kunnen gaan. Ze haalt, net als ik, af en toe kattekwaad uit. Wie verwacht dat nou van haar? Mijn andere verzorger vindt dat allemaal niet zo leuk. Hij zit ook anders in elkaar. Hij houdt meer van rust, ritme en regelmaat. Ja, mensjes, ik vermaak me hier vaak kostelijk. Behalve vanmiddag dan. Ik werd namelijk gepest door mijn verzorgster. Dat vond ik niet zo leuk. Zit ze met een touwtje voor mijn neus heen en weer te bewegen. En ik maar met mijn poten naar dat touwtje slaan. Van die gebaren van 'ga nou weg, ga nou weg'. En omdat het touwtje niet weg ging, ben ik maar boos weggelopen en ben lekker boven op bed gaan doezelen.

Geschaakt

Hier in huis heeft het virus al enige tijd geleden toegeslagen. Het lijkt erop dat alleen mannen vatbaar zijn voor dit ongelooflijk hardnekkig virus. En ik kan je vertellen, hoe ouder, hoe vatbaarder. Het virus heet Schaken. Zelf heb ik een aantal pogingen gedaan bevangen te raken door het virus, maar helaas. Maar waarom raken mensen zo bezeten van het schaakspel? Elk welwillend denkend mens kan immers schaken. Het gaat om de strategie. Alleen weinigen onder hen hebben het geduld en de passie om dagelijks te oefenen en zodoende beter te worden dan de rest. Nee, als je bedenkt dat zowel jij als je tegenstander elk 2,5 uur over veertig schaakzetten mogen doen, dan hebben we het toch over een langdradig spel.

De tekentafel

Rond mijn zestiende jaar wist ik het zeker. Ik wil architect worden. Mijn liefde voor gebouwen begon al vroeg. Als klein meisje lopend over de Amsterdamse grachten... Prachtig gewoon. Ik woonde niet in Amsterdam, zelfs niet in de buurt, dus zo gewoon waren die schitterende panden niet. Vastberaden ging ik dus naar de MTS en koos de richting bouwkunde. Tijdens de opleiding kwam ik er achter dat mijn gedachten op papier zetten toch wel wat problemen oplevert. Vaktekenen was niet mijn favoriete vak, dus het beroep architect wiste ik al vrij snel uit mijn geheugen. Mijn tekentafel is altijd gebleven. Af en toe zet ik nog eens wat op papier en dat bevalt prima zo. En de liefde voor gebouwen? Ja, die is er nog steeds. En er zijn nog duizenden andere beroepen waarin ik met mijn liefde aan de gang kan gaan.

Tipje van de sluier

Verleden week was het nog party-time en dat is het nog steeds. Veel verandering in deze situatie is er nog niet. Hoewel, iedereen in het gebouw weet het, maar ik heb het niet vertelt. Ik wilde graag wachten op een officieel moment, maar als het aan mijn werkgever ligt... Ik heb al bij een aantal verschillende bedrijven gewerkt, en bij alle bedrijven verliep alles zeer naar wens. Maar nu? "Ik mag niet beslissen" zegt de een. "Ik moet het aan die en die vragen" zegt de ander. "Ik ga daar niet over" zegt zus. "Morgen krijg je antwoord (maar niet heus)" zegt zo. Waar is het menselijk aspect gebleven? Neem gewoon je verantwoordelijkheid. Durf te beslissen. Ach, misschien moet ik het allemaal niet zo nauw nemen. Maar ik kan gewoon niet wachten tot alles officieel geregeld is. Hoe dan ook, ik begin er steeds mee zin in te krijgen!!!

To be continued...

Onder de dames

Deze week las ik met enige verbazing een berichtje in een tijdschrift. Ik weet zeker dat velen onder ons hier nooit bij stil hebben gestaan. Waarschijnlijk zijn er ook een aantal dames die zich afvragen of zij wel het juiste in hun lade hebben liggen. Of misschien zijn er een aantal heren onder ons die er tochwel anders tegen aan kijken.
Het verbaasde mij niet hoe de juiste maat bepaalt moest worden, maar tegelijkertijd verbaasde me dat ook weer wel. Ja, dames en heren, we hebben het hier over de beha-maat. Ik heb er in ieder geval nooit bij stil gestaan dat de cup-maat (lettertje), dat is het volume van de borst, allemaal gelijk is bij 85B, 80C en 75D. Alleen de omvang (cijfertje) verschilt. Dat meet je onder de borst, achter langs, over de rug en weer... ja, je snapt het wel. Dus heren, als je valt op vrouwen met dikke tieten: Alleen de cupgrootte zegt niet alles!

Ene voor de omvang geldt de volgende richtlijn. Confectiemaat 38-40 is omvang 75, confectiemaat 42-44 is omvang 80 en confectiemaat 44-46 is omvang 85.

Wie ziet mij?

Al eens stilgestaan hoe vaak jij al op video staat? Misschien speel jij wel een hoofdrol in een hele slechte film. Ik vroeg mij eens af of ik vaak opgenomen zou worden. En het antwoord luidt: Dagelijk... In elke winkel, op de snelweg, in een winkelstraat. En ik weet nu niet of ik daar blij mee ben. Ja, eigenlijk weet ik het wel. Ik ben daar niet blij mee. Ondanks dat ik niks te verbergen ben, vind ik het zeer onprettig dat mijn hele handel en wandel door vreemden nagegaan kan worden.

Deze foto nam ik op een industrieterrein. Hier kun je echt niet ongezien voorbij komen toch? Waarschijnlijk hangen deze camera's er in verband met de penitiaire inrichting verderop. De camera's zijn niet overal zo opvallend aanwezig hoor. Soms moet je zo goed kijken... En als je toch kijkt: SMILE!

Waai uit mijn panty!

Zo zeg, wat een storm. En dan word ik weer herinnerd aan alle mankementen die wij nog moesten uitvoeren. Door de harde regen en wind ging de dakkapel in onze slaapkamer weer lekken. Nou ja weer? Het lek hebben wij nooit gedicht. Gelukkig vallen de druppels niet op mijn hoofd, maar ongeveer 25 centimeter verderop. Dus echt nat worden zit er gelukkig niet in.
En dan de schutting. Wij moeten nu toch echt aan een nieuwe. Uitstellen kan niet meer. Hij ligt meer in de tuin dan dat hij nog als erfafscheiding functioneert. Nog een harde storm en de houtdelen gaan rondvliegen.
Het waaien is nog niet ten einde. Ben namelijk net terug van een rondje op de fiets. Niet zo handig om een rok aan te doen. Met één hand aan het stuur en één hand aan de rok (tegen het opwaaien), waaide ik bijna uit mijn panty.... Heerlijk.