Rond mijn zestiende jaar wist ik het zeker. Ik wil architect worden. Mijn liefde voor gebouwen begon al vroeg. Als klein meisje lopend over de Amsterdamse grachten... Prachtig gewoon. Ik woonde niet in Amsterdam, zelfs niet in de buurt, dus zo gewoon waren die schitterende panden niet. Vastberaden ging ik dus naar de MTS en koos de richting bouwkunde. Tijdens de opleiding kwam ik er achter dat mijn gedachten op papier zetten toch wel wat problemen oplevert. Vaktekenen was niet mijn favoriete vak, dus het beroep architect wiste ik al vrij snel uit mijn geheugen. Mijn tekentafel is altijd gebleven. Af en toe zet ik nog eens wat op papier en dat bevalt prima zo. En de liefde voor gebouwen? Ja, die is er nog steeds. En er zijn nog duizenden andere beroepen waarin ik met mijn liefde aan de gang kan gaan.
woensdag 5 maart 2008
De tekentafel
Rond mijn zestiende jaar wist ik het zeker. Ik wil architect worden. Mijn liefde voor gebouwen begon al vroeg. Als klein meisje lopend over de Amsterdamse grachten... Prachtig gewoon. Ik woonde niet in Amsterdam, zelfs niet in de buurt, dus zo gewoon waren die schitterende panden niet. Vastberaden ging ik dus naar de MTS en koos de richting bouwkunde. Tijdens de opleiding kwam ik er achter dat mijn gedachten op papier zetten toch wel wat problemen oplevert. Vaktekenen was niet mijn favoriete vak, dus het beroep architect wiste ik al vrij snel uit mijn geheugen. Mijn tekentafel is altijd gebleven. Af en toe zet ik nog eens wat op papier en dat bevalt prima zo. En de liefde voor gebouwen? Ja, die is er nog steeds. En er zijn nog duizenden andere beroepen waarin ik met mijn liefde aan de gang kan gaan.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)

1 opmerking:
Ja, zonder liefde geen leuk werk, zonder liefde geen leuk leven......
Een reactie posten