Dwalend over de vennen, genoten wij van het prachtige gezicht. Wij roken de natuur. Wij zagen de natuur. Wij proefden de natuur. Eigenlijk was het zo dicht bij huis en tegelijk leek het ver weg. Wij hoorden alleen het geritsel van bladeren en het gekwetter van de vogels. Voor de rest was de stilte er. Zo dwaalden wij langs de vennen door het bos. Het was net of wij op vakantie waren. Het voelde alsof wij in het buitenland waren. Zo on-Nederlands leek het.
Onze wandeling van een uur eindigen in een zoektocht van twee en een half uur. De blauwe pijltjes die ons langs het juiste pad moest leiden veranderden in blauwe stippen. De wandelroute veranderde daarmee in een ruiterroute. Over de paden langs water, langs bomen en langs weiden kwamen wij een passant tegen. Deze passant met hond gidste ons de juiste weg op. Gastvrijheid een tien!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten