Iedereen heeft hem, maar weinigen zeggen het. Het gaat om de knuffel. Kleine kinderen groeien er mee op. Grote kinderen verstoppen het geval voor de buitenwereld. Sommige schamen zich ervoor, anderen weer niet. Mijn knuffel is jaren lang zoek geweest. Rond mijn tiende jaar was mijn blauwe konijn opeens spoorloos verdwenen. Of ik had hem doodgeknuffeld, of hij was weggelopen van huis. Het kostte me emmers met tranen dit leed te verwerken. Met de gedachte dat hij ooit terug zou komen bij mij, kon ik me troosten. Tien jaar later zag ik hem liggen, tussen de lakens in de kast van mijn ouders. Hij lag daar heerlijk in zijn sas, te wachten op wat komen gaat. Ongeveer tien jaar daarna mocht ik mijn blauwe konijn dan officieel weer in mijn armen sluiten. Een huwelijkskadootje van ouders. Ik ben hem daarna weer een beetje uit het oog verloren, en na wat verhuizingen vond ik mijn blauwtje weer terug tussen de tientallen andere knuffels die ik in de loop der jaren bij elkaar verzamelden. En volgens mij is hij nog steeds gelukkig (met al zijn vriendjes)!
dinsdag 1 april 2008
De knuffel
Iedereen heeft hem, maar weinigen zeggen het. Het gaat om de knuffel. Kleine kinderen groeien er mee op. Grote kinderen verstoppen het geval voor de buitenwereld. Sommige schamen zich ervoor, anderen weer niet. Mijn knuffel is jaren lang zoek geweest. Rond mijn tiende jaar was mijn blauwe konijn opeens spoorloos verdwenen. Of ik had hem doodgeknuffeld, of hij was weggelopen van huis. Het kostte me emmers met tranen dit leed te verwerken. Met de gedachte dat hij ooit terug zou komen bij mij, kon ik me troosten. Tien jaar later zag ik hem liggen, tussen de lakens in de kast van mijn ouders. Hij lag daar heerlijk in zijn sas, te wachten op wat komen gaat. Ongeveer tien jaar daarna mocht ik mijn blauwe konijn dan officieel weer in mijn armen sluiten. Een huwelijkskadootje van ouders. Ik ben hem daarna weer een beetje uit het oog verloren, en na wat verhuizingen vond ik mijn blauwtje weer terug tussen de tientallen andere knuffels die ik in de loop der jaren bij elkaar verzamelden. En volgens mij is hij nog steeds gelukkig (met al zijn vriendjes)!
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
1 opmerking:
Naar mate je ouder wordt, ga je steeds meer hechten aan herinneringen uit je jeugd. Wat toen zo vanzelfsprekend leek, is nu vaak heel speciaal. Het doet denken aan een leuke jeugd, een reeds overleden opa of oma. Je zou best nog wel eens terug willen stappen in deze tijd.......al was het maar voor eventjes.
Onbewust hebben foto-liefhebbers hier "last" van. Ze willen vastleggen en bewaren.
Een reactie posten