passief sport

Een partijtje passieve voetbal kan best vermoeiend zijn heb ik maar weer ondervonden. Als ik al kijk naar de inspanningen die de mannen leveren, begin ik al te hijgen. Zal wat zijn als ik actief aan sport ga doen. De afgelopen jaren heb ik diverse sporten uitgeprobeerd, maar een favoriet zat er niet tussen. Voor gym was ik niet lenig genoeg, dus dat werd een grote ergernis. Moest iedereen vooroverbuigen en met de vingers de grond raken, dan was ik al blij wanneer mijn vingertoppen voorbij mijn knieën kwamen. Daarna werd het zaalvoetbal, een teamsport. Na drie jaar waren we nog niet op elkaar ingespeeld. En omdat een ander team werd opgeheven, waren er zoveel dames beschikbaar voor het team, dat ik vaker niet dan wel speelde. Daarna is het met zaalvoetbal niks meer geworden. Toen werd het biljarten. Gezellig met de dames onder elkaar. Maar dat mocht niet lang duren, want ik ging verhuizen naar de grote stad. Daar ging ik tennissen. Na zes lessen had ik het wel gezien. Wat is dat stom zeg. Iedereen mocht dan een keer tegen de bal slaan en voordat je weer aan de beurt was, kon je bijna weer naar huis. Bovendien ging je er niet echt van zweten. Lekker rennen, dat moest het worden, maar dan geen atletiek, want dat is eentonig. Dus werd het Rugby. Was wel aardig. Alleen je werd er een beetje erg blauw van. En toen er in die periode zo’n enge man rondliep die zich vergrepen heeft aan diverse vrouwelijk schoon, hield ik de ritjes naar het trainingsveld voor gezien. Dan maar schaken. Wat is dat langdradig (= saai). Zit er iemand tegenover je gewoon tien minuten lang te bedenken welke set hij zal gaan spelen. Vervelend zeg. Nee, ik houd het dan toch maar bij passief sporten. Ook inspannend!