De fietstas

Vroeger associeerde ik de fietstas altijd met oude dametjes. Want wie heeft er anders een fietstas achter op de fiets. De krantenjongen, maar die doet nu even niet mee. Met mijn ‘schijt aan iedereen houding’ was ik zo tegendraads om een fietstas (en een boodschappentas op wielen) aan te schaffen. Ik heb nu al jaren dezelfde fietstas (volgens mij heeft die tas inmiddels 3 fietsen versleten). Dat ding is nu al bijna tien jaar oud. En het is zo superhandig. Of het nu de boodschappen zijn die erin verdwijnen, aan elke kant 25 kilo zand of de benen van een kind dat zo nodig achterop moet zitten, de tas is overal geschikt voor. Bij voorkeur wel in evenwicht. Vroeger had je alleen van die simpele uniekleurige tassen. Tegenwoordig heb je ontelbare varianten. Daarom ben ik begonnen de tassen op de gevoelige plaat vast te leggen. En als ik honderd verschillende tassen bij elkaar gekiekt heb, laat ik de boel misschien wel inbinden, in een boekje. Wie weet ligt mijn boekje ‘de fietstas, jaar in jaar uit’ straks in de schappen van ‘de witte boekenmarkt’, naast mijn boek ‘nummers, in alle soorten en maten’ en de bestseller ‘De jacht en de runderen die je eet’.