Werken is een straf

De meeste inwoners van Nederland krijgen vroeg of laat een taakstraf van de overheid. Die taakstraf houdt in dat zij moeten werken totdat ze 65 jaar oud zijn geworden. En je mag geen dag langer werken. De geluiden gaan op dat de meeste van deze werkende uitkijken naar de laatste werkdag. Daarna kunnen ze nog ruim twintig, misschien wel dertig jaar lang genieten van hun vrije tijd. De pech is dat het bedrag dat na de 65ste leeftijd binnenkomt niet altijd even riant is. Er is een groep mensen die erg tegen hun laatste werkdag opzien. Die willen helemaal niet genieten van de vrije tijd. Dat zijn mensen die hun taakstraf zo leuk vinden, dan ze van hun taakstraf hun hobby hebben gemaakt. Maar mevrouw overheid heeft nu eenmaal bepaalt dat de taakstraf bij het ingaan van de 65ste levensjaar eindigt, en daar kan niks aan verandert worden. Hoe kan het nu dat al die vitale jonge vijfenzestigplussers niet langer kunnen en mogen werken. Dit gedachtegoed stamt nog uit de tijd dat de mannen nog echte mannen waren en hun vrouw aan hun haren hun grot in sleepte. Dat was nog in de tijd dat men niet ouder werd dan tweeënzeventig jaar. Vertaalt naar de hedendaagse welvaartstoestand komt dat neer op drieënnegentig. MijnAutoFocus houdt er nu al rekening mee dat haar taakstraf voor minstens vijfenveertig jaar is opgelegd, en dat verlenging mogelijk is. Dat is nog tweeëndertig jaar ploeteren.