Lang gewacht

Achtentwintig jaar lang, is best lang. Dat is een periode van baby tot bijna dertiger zijn. Een hele periode dus. Zo lang, je zou maar moeten wachten, zo lang. En dan heb je er achtentwintig jaar op gewacht, en dan zou je denken, feestje. En dan komt er geen feestje. Althans geen echt feestje. Dat komt omdat het vandaag zondag is. En voor degene die dat niet begrijpen: Nederland is een gristelijk land. En op zondag mag je niks. Zondag is rustdag. Begrijpelijk dat je dat niet weet, want dit is een ouderwets gegeven. Deze rustdag is alleen nog maar voor een kwart van de inwoners van Nederland belangrijk. Maar goed, terug naar het feestje. Geen zweet, geen gevecht, geen harde acties, geen gejoel en gejuich. Geen ballen die om je oren vliegen, geen spreekkoren die je toesnauwen, geen tegenstander om je shirtje mee te ruilen. Nee, gewoon vanuit je luie stoel, krijg je kijkend naar je andere tegenstanders, naar een wedstrijd en blijkt plots dat je niet meer ingehaald kan worden. Wat theoretisch mogelijk was, is praktijk geworden. Ben je opeens, zomaar, zonder veel moeite kampioen van Nederland geworden. Nou, daar ga je natuurlijk van uit je naad. Helaas is het zondag. Dus wordt het feest uitgesteld tot later. Maar, eerlijk is eerlijk. Het gaat uiteindelijk niet op de manier waarop. Ze hebben het echt wel verdient! De herdertjes lagen bij nacht en zij lagen bij nacht in het veld. Zij hieden getrouw de wacht en hadden de schaapjes geteld. Daar hoorden zij engelen zingen: AZ, AZ, AZ!!!