Het bezwaarschrift

Het is toch weer zonde van de tijd. Een gemeente neemt een besluit, iemand is het er niet mee eens en die dient een bezwaar in. Onzin natuurlijk. Kost alleen maar tijd. Tijd die je beter kan besteden. Aan verzoekjes die er echt toe doen. Een bezwaar is eigenlijk geen bezwaar, maar een frustratie. Hoe erg kan dat zijn. De gefrustreerde burger, omdat hij of zij wordt geconfronteerd met een verandering. En die verandering brengt onzekerheid met zich mee, want hoe zou de nieuwe situatie zijn. Dat weet je natuurlijk nog niet presies. De gefrustreerde burger kan gelijk gesteld worden met de klagende burger. Het is nooit goed wat je doet. Het is altijd verkeerd. Hoe dan ook, als je wilt dat de gemeente zich bezig houdt met nuttige zaken en het algemeen belang, dan is het soms wijs om die frustraties een keer niet te uiten, maar gewoon te accepteren dat de samenleving, de maatschappij en je woonomgeving aan veranderingen onderhevig zijn. De gemeente zal ten aller tijde haar besluit verdedigen. Anders neem je geen besluit natuurlijk. Of zijn er ook situaties waarin in heroverweging anders wordt besloten? Nauwelijks. Dus mensjes, stop met het gefrustreerde bezwaarschrift (inclusief zienswijzen en beroep.