Erg he, kinderen.

Het is allemaal zo erg, wat er is gebeurd. Ik heb namelijk kinderen. Ja, verschrikkelijk, ik heb namelijk kleinkinderen. En ja, hier in de wijk. U begrijpt toch wel, dat ik het allemaal niet leuk vind, omdat ik kinderen heb. Daarom is het zo erg. Het is allemaal begrijpelijk. Ik heb namelijk ook kinderen. Ja, zo’n verschrikkelijke man, die allemaal enge dingen heeft gedaan. Dat is toch verschrikkelijk. Ik heb namelijk kleinkinderen. Ja, bla, bla, bla. Je moet er toch niet aan denken. Met al die kinderen, het is toch te erg voor woorden. En die kinderen vragen er echt niet om, dat ze erbij worden gehaald. Sterker nog, die kinderen vinden het verschrikkelijk dat het over hun rug gaat. Allemaal. Want het is allemaal heel erg. Vooral als je (klein)kinderen hebt. Voor mensen zonder kinderen is het dus allemaal niet zo erg. Die vinden het allemaal niet verschrikkelijk. Die willen wel een enge man naast hun hebben wonen. Want zij die geen kinderen hebben, hebben verder helemaal niks om het erg voor te vinden. En die mensen kunnen zich op geen enkele manier inleven, of meevoelen hoe erg het allemaal is. Ja, want die anderen die het allemaal zo verschrikkelijk vinden zeggen ook altijd dat zij kinderen hebben. Dus komt het door die kinderen dat het allemaal zo erg is of juist niet?