Persoonlijke touch

Hoe kun je er voor zorgen dat bepaalde gebeurtenissen in de geheugens van mensen blijft hangen? Door het persoonlijk te maken. Want het tienermeisje wat onlangs levend in Haïti is gevonden, is nu wel een bekend verhaal. Het meisje was een venter. En zo stonden nog meer details over dit meisje beschreven. Hierdoor werd het meisje schrijdend. Het is een weesmeisje. Haar hele familie is omgekomen. En al die ander mensen die de ramp overleefden, hebben geen gezicht gekregen. Dus die gaan op in de massa. Over een paar jaar is er vast een journalist die een item schrijft over het meisje uit Haïti dat een ‘gezicht’ kreeg. Want iedereen wil weten hoe het met haar gaat, omdat zij wordt herinnerd. Bij Anne Frank is hetzelfde gebeurt. Anne werd het gezicht van de Jodenvervolging. Anne werd het symbool. Er waren er meer kinderen die dagboeken schreven en waarbij deze ook bewaard zijn gebleven. Alleen Anne is er beroemd mee geworden. Haarleven is dan ook van top tot teen uitgezocht. Anne werd persoonlijk gemaakt om zo de herinnering levend te houden. Anne werd zelfs een paar jaar geleden voorgedragen in de verkiezing Nederlander van het jaar. Maar helaas is Anne geen Nederlander, maar een Oostenrijkse (of was ze Duits?). Hoe dan ook, bij erge gebeurtenissen is het belangrijk een persoonlijk tintje eraan te geven. Alleen op die manier blijft de herinnering levendiger.