Verkouden

De ziektekiemen gieren door mijn lichaam. De trap op lopen voelt als een marathon. Mijn hersenen werken op half tarief. Ik ben ziek. Na het niezen loopt mijn neus vol alsof er een stuwdam is doorgebroken. De kabouters beginnen te bonken in mijn hoofd en mijn voeten worden langzaam koud. Ik ben zelden ziek. De laatste keer dat ik ‘ziek’ was, was twee jaar geleden. Toen wilde ik de trambaan oversteken en liep ik opeens op de zijkant van mijn voet in plaats van op de zool. Omdat ik alweer snel aan de wandel ging heeft mijn enkel nog zeker 6 maanden pijnlijk gedaan. En nu verkouden. Blijkbaar is er iemand bij mij in de buurt geweest die het verkoudheidsvirus aan mij heeft gegeven. Ik ben diegene dan ook erg dankbaar. Vanochtend heb ik mij met mijn huishoudelijke taken bezig gehouden, zoals ik dat altijd doe. Het ging niet allemaal gesmeerd en het ademhalen ging wat zwaarder. Uiteindelijk heb ik het broodnodige gepiept. Het resultaat was dat ik de middag echt gebroken was. Heb me stierlijk zitten vervelen op de bank. Opstaan deed zeer in de heupen en een kopje thee vasthouden was pijnlijk in de polsen. Heb een beetje gelezen, maar niet veel later kwamen de kaboutertjes alweer bonken. Een DVD-tje opgezet. Het einde niet gehaald wegens gebrek aan concentratie. En nu is het uitzoeken, rust en veel drinken. Vanavond ga ik maar vroeg slapen in de hoop dat als ik morgen wakker wordt, de verkoudheid is vertrokken.