Vaarwel 2011

De kerstdagen zijn achter de rug. De goede voornemens liggen al klaar en de champagne staat koud. Het is bijna 2012 en waarom we dat gaan vieren is me een raadsel, want het is bij iedereen bekend dat de wereld volgend jaar vergaat. Dus er is weinig vreugde voor een feestje. Aan de andere kant moet je iedere gelegenheid voor een feestje aangrijpen. Elk feestje kan immers de laatste zijn. Het jaar 2011 zit er bijna op. Dat betekent dat we even moeten terugkijken. Het was een slecht blogjaar. Dit wordt namelijk bericht 106 in het jaar 2011. Bij 365 dagen is dat een magere oogst. Volgend jaar ga ik het beter doen! Verder was het een goed sportjaar. Van 0 dagen per jaar naar na al ongeveer 30 dagen sporten is een hele vooruitgang. En nu gaan we het volhouden! En dat is dan tegelijk mijn goede voornemen voor 2012. Andere goede voornemens heb ik niet echt, want elk voornemen is goed en ik verzin ze elke dag opnieuw. Mijn goede voornemen voor morgen is de hele dag proberen het huis niet te verlaten. Het weer is te vochtig en er is geen reden een voet buiten de deur te zetten. Mijn andere goede voornemen is morgen minimaal 10 oliebollen te bakken met als vulling: bakbananen. Verder is mijn voornemen voor morgen om een keertje voor 10.00 uur het bed te verlaten en ga ik de heel dag aan mijn nieuwe website werken. En de lancering van mijn nieuwe website gaat op 1 januari niet lukken. Of ik moet nu 24 uur per dag gaan werken aan dat ding, en daar heb ik even geen zin in. Mocht ik dit jaar geen blogje meer zetten, dan alvast de beste wensen (ook zo iets stoms, maar het moet) en anders tot het volgende bericht!

Leven na de dood

Of er leven na de dood is, weet ik niet, maar ik weet wel de Freek de Jonge met die levensvraag een hitje had. En over Freek gesproken: Gisteravond hadden we een Freekje. Net als ballet, moet je een keertje bij Freek zijn geweest. Voordat de voorstelling begon heb ik me weer eens in de rij gevoegd bij de kassa. Even een poging wagen mijn balkonkaartjes te ruilen voor grote zaalkaartjes. En jawel, er waren twee mooie plekken vrij gekomen en ruilen was mogelijk. Op een betere plek dan eerder gedacht zaten we, met een aantal glazen wijn reeds achter de kiezen, te genieten van de voorstelling. Geen opgewonden Freek die wild en gehyperventileerd over het podium raast, maar een uitstraling van rust, een geharmoniseerd verhaal en een goed te volgen voorstelling. Het zat echt goed in elkaar. En dan merk je op dat moment dat de echt goede cabaretiers zich hier onderscheiden. Ik ben in ieder geval erg positief over deze voorstelling van Freek!

De monddouche

Nu ik heb besloten mijn ziektekostenverzekering een treetje te versoberen, en daardoor ook mijn aanvullende tandartsverzekering wordt uitgekleed, is het de hoogste tijd aan optimale mondhygiëne te gaan doen. Twee keer per dag elektrisch poetsen is niet meer genoeg. De jaarlijkse tandsteenverwijderbezoekjes moeten tot het verleden gaan behoren! Hoog tijd om de monddouche aan te schaffen. Vergelijk het met de elektrische flos. Zoals iedereen wel weet, is flossen met zijde en stoken met een houtje een dramatisch karwei, dat twee maanden goed gaat. Daarna komt de klad erin. De elektrische flos moet dus uitkomst bieden. Het water masseert het tandvlees, en dat geeft een gezond effect op het gebit. Het reservoir van het apparaat kan ook met mondwater gevuld worden in plaats van gewoon water. Dus ik dacht: mmm lekker fris en vulde het apparaat met mondwater. Ik nam plaats voor de spiegel, zetten het tuitje van het apparaat op mijn tandvlees, en met een pufje spoot het mondwater overal waar je het niet wilde hebben. De spiegel zit nu onder de spatten. Net of er een uitgedrukte puist tegenaan is gespat. Een voordeel: je hoeft niet meer naar jezelf te kijken. Maar ik moet zeggen: oefening baat kunst. Ik ben alweer iets behendiger geworden in het hanteren van de monddouche, en ik moet zeggen dat ik er best tevreden over ben. Ben benieuwd of mijn randarts het zal merken.

De service

Inmiddels is net les 7 van de cursus maak kennis met tennis achter de rug. In les 6 zijn we begonnen met de service. Dat is nogal ingewikkeld voor mensen zoals ik, die nooit echt aan sport heeft gedaan. Dus de bal-oog coördinatie is ver te zoeken. Met je linkerhand moet je de bal omhoog gooien. Recht omhoog. Waarna je er met je tennisracket tegenaan moet slaan. Voordat de racket ter hand wordt genomen, is het wijs eerst even met de bal te gooien en te vangen, en te gooien en te vangen. En dat vangen lukt niet altijd. Zo glipte de bal bij de daling langs mijn linkerhand, op mijn bril. Soms ben je blij met een bril, want als ik die niet op had, was het mijn oog die de bal opving. Na wat oefenwerk met het recht omhoog gooien met links, kwam dan eindelijk het racket erbij. Het lukte een paar keer de bal met het racket te raken, waarmee ik poogde de bal in de rond te boren. Afgelopen keer hadden we wederom serviceles. Denk je alles gehad te hebben, moet je het racket op een rare manier vasthouden, waarbij ik denk: ‘ waarom doen tennissers zo moeilijk’? Tot nu toe vind ik het een leuk spelletje, maar als je het goed wil leren is het toch wel een beetje ingewikkeld.

Sinterklaaslootje

Ik heb vandaag een lootje ontvangen voor de sinterklaasviering op het werk. Dat vind ik hartstikke leuk. Eigenlijk doen wij nooit echt aan Sinterklaas. Er komt wel een mand met cadeautjes, maar daar blijft het vaak bij. Dus geen gedichtjes of surprises. Niks mis mee hoor, want het is altijd ontzettend gezellig. Maar ik vind het o zo leuk gedichtjes te maken en surprises in elkaar te flansen. En die laatste heb ik voor het laatst gemaakt toen ik nog op de lagere school zat. Daarna is het er nooit meer van gekomen. De meeste mensen vinden het blijkbaar niet zo leuk om een surprise te maken, maar ik vind het wel. Nu hebben we bij de lootjes afgesproken dat er een gedicht van minimaal 4 regels bij het cadeau moet, maar over de surprise hebben we niet gesproken. Dus dat zal ik nog even in de groep gooien. Heb al hele leuke ideeën. Misschien moet ik een surprise last –minite- Sinterklaas bedrijf beginnen, voor degene die het niet zo zien zitten om iets voor een ander in elkaar te flansen. Dan kan ik iets maken van papier-maché, met leuke gekleurde velletjes karton of gewoon eenvoudig een voorwerp omturnen tot een te wouwie wouw ding. Nog even een leuk bedragje vragen per surprise en per gedicht, en zo kom ik de feestdagen ook wel weer door.

Artisjokken

Daar lag in de supermarkt op de afdeling groente een berg artisjokken. Die heb ik ooit eens gegeten! Waarom zou ik deze groente niet nog eens eten, dacht ik. Ik heb er een meegenomen naar huis en op het aanrecht neergelegd. Na ongeveer een week lag het ding er nog. Wat moet je er eigenlijk mee? In een kookboek stond dat ik het ding 1,5 uur moest koken. Maar niet eerder dan nadat het ding is schoongemaakt. De buitenste schubblaadjes eraf halen en de stronk er af snijden. En niet te vergeten de haren uit de kern verwijderen. Ik kan me herinneren dat ik vroeger een keer de schubblaadjes heb gegeten. Nou ja, je moest aan de puntjes van de schubblaadjes sabbelen. Dus ik twijfelde er even aan of er nu werd bedoeld de buitenste schubbladen verwijderen (dus die aan de onderkant zitten) of alles. Ik houd het bij de onderste schubbladen verwijderen. De artisjok is ongeveer zo groot als een witte kool en dat hele ding ging dus in een pan met kokend water. Even wachten, en dan nog even wachten en wachten, tot je een ons weegt. Eindelijk is de kooktijd voorbij en kon het ding de pan uit. Even door midden zagen en jawel, hol van binnen. Nou ja, hol. De holte was in ieder geval gevuld met een hele dot haren. Dus dat werd bedoeld met het verwijderen van de haren. Na een kleine slachtpartij was de artisjok eetklaar. De schubblaadjes kon je eraf breken, waarna je even op het uiteinde kon sabbelen en kon proeven aan de smaakloze artisjok. Wat verder nog over bleef was de bodem. En die bodem kun je eten. Dus je koopt een grote artisjok en uiteindelijk hoef je alleen het bodempje eten? Ben ik daarvoor 1,5 uur aan het koken? Wie heeft er ooit verzonnen dat artisjokken groeten zijn die je heerlijk kunt eten? Dit was onze eerste en laatste artisjok. Nog meer van die leuke groente in de aanbieding waar uiteindelijk niets van overblijft?

Huiswaarts

Na een paar dagen tot rust te zijn gekomen in het Groningse Groningen, stond vandaag de ‘naar huiswaartskering’ op het programma. Niks bijzonders natuurlijk. Dat er geen openbaar vervoer zou rijden in de stad was in het verre achterhoofd bekend. De dag begon met een ontbijtje. Ook vandaag heb ik geen bruine boterhammen gegeten. Ze hadden namelijk van die goedkope tarwe boterhammetjes en die zijn moeilijk weg te krijgen. Dus witte boterhammen met hagelslag, een beschuitje met suiker en een gekookt ei zou mij vandaag op weg helpen. Na het ontbijt even vlug de tas inpakken en de weg naar het station werd snel gevonden. Daar stond hij al klaar, de trein naar huis. Maar door ons getreuzel, ging de trein zonder ons er vandoor. Niet erg, er zal spoedig een nieuw exemplaar komen. En na 40 minuten konden we gaan. De lange reis naar huis is begonnen. Halverwege werd er een trein aangekoppeld, en daarin moesten wij inzitten. Dus snel uitstappen en naar voren lopen, richting dat nieuwe aangekoppelde deel. En, nee, net niet gered. We bleven steken in de laatste wagon van de verkeerde trein. En dat is niet erg, want bij de volgende halte een nieuwe poging. Deze keer lukte het wel om plaats te nemen in het juiste treinstel en reden we spoedig naar onze eindbestemming. Daar uitgestapt, kwamen we er achter dat er echt geen openbaar vervoer reed. Onze poging een streekbus te scoren mislukte. Want waar is de halte van de streekbus eigenlijk? Bepakt en bezakt hadden we besloten naar huis te lopen. Het werd een heerlijke wandeling door de mist. Halverwege de wandeling, na ongeveer 1,5 uur lopen, hebben we een tussenstop gemaakt bij de Mac. En daar zaten we dan, vanuit de stilte kwamen we in een krijsende menigte terecht. Dat werd een ongelofelijk kort bezoekje aan de Mac, waarna we onze weg vervolgde naar huis. Volgende keer met de auto? Kun je tenminste in een file staan met een lekker muziekje aan, zul je denken. Nee, door de mist werd het een heerlijke wandeling en is voor deze ene keer de staking in het openbaar vervoer vergeven. En de volgende staking? Controleren jullie gewoon geen kaartjes, dan tref je degene die je moet treffen. Ik kan er namelijk niks aan doen dat de overheid wil bezuinigen op het openbaar vervoer. Maar ik betaal wel!

11 november

Sjittepetit, ik heb het helemaal gemist. Een paar dagen geleden was het dus 11-11-11, en dat heb ik dus gemist. Je weet wel, elf, het gekke getal, dat als het goed is iets betekent in de sfeer van daadkracht, krachtig en sterk. Een geluksgetal, een meestersgetal, een bijzonderheid dat mij helemaal is ontgaan. Nou ja, niet helemaal, maar op elf november had ik geen zin om over die bijzonderheid na te denken. En dat is maar goed ook. Wat ik verder die dag heb gemist, is dat het de dag van de duurzaamheid was. Boring. En het was de dag van het begin van carnaval of iets dergelijks, maar ook dat is eigenlijk niet zo belangrijk. Wel belangrijk is dat het 11 november natuurlijk keuvelen is. Je weet wel, dan lopen die kinderen met een lampion langs de deuren lopen en halen snoep op (en fruit, ander gezonder dingen of koekjes)! Helaas is het hier een onbekend fenomeen. En dat is toch wel jammer. Hier, waar ik nu woon, kennen ze geen Sint Maarten (sint maarten, de koeien hebben staarten). Dus dan bedenk ik dat ik lekker zit op de bank en hoor buiten gepiep. Dan is het even tijd om de teevee iets zachter te zetten. Dat gepiep blijkt kindergezang te zijn. En dat kindergezang verdient een taaitaaipopje. En na het gezang keer je weer terug in je warme stoel en zwaai je nog even naar de kinderen die in de kou langs alle deuren lopen. Het blijft bij een gedachte en 11 november trekt als een normale dag aan mij voorbij.

De klassieke muziekbox

Een bezoekje aan de zolder van mijn pa en ma levert deze keer een muziekbox met klassieke muziek op. Een box met 26 cd’s van Bach tot Verdi, en alles wat daartussen zit. Nu ben ik niet echt van de klassieke muziek, maar een aantal nummers zijn toch wel erg goed. Het zit in mijn hoofd, maar de componist is mij ontschoten. Door het beluisteren van deze cd’s hoop ik er achter te komen welke componist af en toe in mijn gedachte rondzweeft. Hoe ik het ga aanpakken weet ik nog niet. Elke cd is minimaal 60 minuten en ik ga toch echt niet een uur stil zitten op de bank om te genieten van de muziek. En om nu de stofzuiger erbij te pakken, vind ik ook niet kunnen, want bij klassieke muziek moet je eigenlijk niets doen. Ik zou een poging hardlopen op Mozart kunnen wagen, maar ik betwijfel of ik op die muziek wel vooruit kom. Misschien toch maar in m’n auto de cd opzetten? Had ik maar de tien van Tijl gevolgd, dan was ik nu wegwijs in klassiek. Hoe dan ook, ik ga nog een list verzinnen om die uren door te komen, maar voor het einde van het jaar heb ik mijn favoriete klassieke muziekcollectie samengesteld. Of zal ik gewoon een weekendje doorhalen? Dan ben ik er wel het snelst vanaf.

Griekies?

Al dat geneuzel over dat Griekenland hebben mij doen besluiten een Grieks kookboek te kopen. Mocht Griekenland over de kop gaan en mochten daardoor alle Griekse restaurants uit het straatbeeld verdwijnen, dan kan ik zelf tenminste maaltijden uit de Griekse keuken bereiden. Want ja, eten bij de Griek staat hoog in mijn top 10 van favoriete restaurants. In die top 10 staat verder onder andere de bistro, de tapas-bar, de Italiaan, de snackbar en de Chinees. En ook daarvan heb ik kookboeken aangeschaft. Maar even terug naar de Griekse keuken. Favoriet is de mixgrill, maar ik zag deze niet in het kookboek terug. Een ander lekkere maaltijd is de gevulde wijnbladen. Die kun je overigens ook kant en klaar in blik kopen. En ook het plakje feta-kaas uit de oven doet het bij mij altijd goed. Laten we de boel maar niet in het belachelijke trekken, ik ben gewoon benieuwd naar de Griekse keuken. Ik denk binnenkort een lekkere maaltijd in elkaar te flansen. Uiteraard zit mijn proefpersoon al klaar om de maaltijd te mogen nuttigen. Dus MaestroDjees, bereid je maar vast voor op mijn Griekse kookkunsten. Ik zal het overigens serveren op plastic, want die kun je niet stuk gooien.

Boeken

Dit berichtje is gisteren geschreven, maar kon toen niet worden geplaatst i.v.m. internetuitval: Alweer boeken? Vandaag hebben we andere boeken, namelijk een poging een hotel te boeken. Het leek mij, en ook manlief, wel aardig naar Groningen af te reizen, om daar in een hotel een overnachting of wat door te brengen. Dat is een keertje iets anders dan een overnachting thuis. Via het internet op zoek gegaan naar een vrije kamer, en al snel kwamen we er achter dat op de datum dat wij naar Groningen zouden willen gaan er vele hotels volgeboekt zijn. Nou ja, vele hotels is wat overdreven, maar het waren er wel vier. En nu weet ik ook waarom. Het is natuurlijk de periode dat Sinterklaas met zijn boot binnen komt drijven. Stom, dat ik daar niet aan heb gedacht. Al die pieten moeten ook ergens overnachten. Nog even verder speuren op het net, belandde we bij een interessant verblijf, en spotgoedkoop. Toilet en douche op de gang was niet echt een groot bezwaar. Maar toch hebben we niet voor dit verblijf gekozen. Op de kamer hadden ze namelijk een raar bed. Wel twee aparte bedden. Maar niet naast elkaar, maar boven elkaar. Dat ging het dus niet worden. Vanavond zijn we niet geslaagd voor het boeken van een hotelkamer in Groningen. Morgen kijken of Leeuwarden wel aan onze verwachtingen kan voldoen.

Boeken bestellen

Voor een verlatende collega had ik een leuk afscheidscadeau in gedachte. Mevrouw pruttelde regelmatig over een wetbundel tekst en commentaar ruimtelijk bestuursrecht, vierde druk. Dat is een exemplaar uit 2006. Je moet weten, na die datum is elke wet dat in die bundel voorkomt, veranderd, gewijzigd, vervallen of spontaan verdwenen. Maar blijkbaar is het ding toch wel handig bij het oplossen van oude en langslepende zaken. Je moet er even bij bedenken dat de werkomgeving zich bevindt binnen het ambtelijk apparaat dat gemeentelijke overheid heet. Dan zul je vast denken: logisch dat deze dame nog oude wetgeving nodig heeft. Hoe dan ook, op internet ben ik gaan speuren naar een tweede handsje, en heb deze ook gevonden. Na een week kreeg ik een mail, dat het boek niet geleverd kon worden. Dank voor de verouderde te-koop-advertentie, maar bij oud goed kun je dat verwachten. Gelukkig waren er meerdere aanbieders, dus: nieuwe ronden, nieuwe kansen. Wederom een exemplaar bestelt, maar dan bij een van die andere. Na een week te hebben gewacht op de bestelling heb ik via de mail contact gezocht met de aanbieder. En je raadt het al, het boek was onvindbaar. Dat betekend: niet leverbaar, advertentie vergeten te verwijderen. Van de zes aanbieders van ruim twee weken geleden is er nog 1 over. Maar na deze teleurstellingen kan ik de moet niet opbrengen bij deze aanbieder een poging te wagen. Bovendien gaat mijn verlatende collega a.s. donderdag het honk definitief verlaten. Zonder boek. (gezocht: leuk cadeau voor verlatende collega. Graag binnen 24 uur leverbaar)

De tennisles

Het was zover. De eerste tennisles. Maar voordat de les begon eerst natuurlijk een warming-up. Even een half uurtje op de loopbaan hardlopen. Daarna nog even aan de gewichten hangen en tot slot opgewarmd naar de tennisles. En daar leerde ik eerst hoe je het racket vast moet houden. Dat voelt erg onnatuurlijk aan. En dan tegen de bal slaan. Ook weer zo een vreemde houding. Ja, tennis is best ingewikkeld. En je moet aan heel veel dingen denken. Maar oefening baart kunst, dus dat tennissen zal wel goed komen. Dank komt het mix-dubbel partijtje al snel in beeld. Dat is het streven voor dit seizoen. Voordat de lessen begonnen, was natuurlijk een tennisracket noodzakelijk. Bij de tennisles hoort ook een racket, maar mocht die niet op tijd binnenkomen, dan had ik al een racket bij de kringloop voor 2,50 parat liggen. Over de post kreeg ik het racket opgestuurd. De doos werd bij de buren afgeleverd. Daar opgehaald, vond ik de doos wel erg licht en ik twijfelde dan ook of het ding erin zou zitten. De doos was meet dun plakband dichtgeplakt en het adressticker was doormidden gescheurd. Foute boel dacht ik. Thuis aangekomen, de doos open gemaakt, en daar lag hij dan. Het ultralichte tennisracket.

De tennislessen

Ik mag komen! Jippie, ik ben door naar de volgende ronde. En dat is de cursus: maak kennis met tennis. Simon heeft gemaild en ik ben welkom op de cursus. Dus ik ben helemaal heppie. Ik bedoel eigenlijk happy, maar het nadenken gaat niet zo vlotjes. Dus ik ga leren hoe ik moet tennissen. En als ik dat heb geleerd, ga ik werken aan coördinatie. En daarna ga ik manlief van de baan meppen. Hij kan z’n borst alvast nat maken. Ons gezamenlijke doel is eigenlijk competitie mix-dubbel spelen. Maar of daar een competitie voor is en of men ons wil mixen is maar de vraag. Hoe dan ook, het begin is er. Als het goed is krijg ik morgen over de post een tennisracket opgestuurd. Ik hoop het maar, want zonder racket is er weinig lol te beleven. Eerlijk is eerlijk, ik heb afgelopen week een tennisracket gekocht. Een hele goeie Head bij de kringloop voor € 2,50. Echt een goed ding. Ik heb er ook maar meteen een squash-racket bij genomen voor € 1,50. Kan ik een keertje aan de squash! En ook dat racket war is goede staat. Dus ik ben er helemaal klaar voor! Op naar de lessen zal ik maar zeggen. En ik moet even oefenen voor het netwerken aan de bal. Een rollende eRRR is misschien wel mooi om mee te beginnen. Beetje kakkie, maar dat hoort er toch bij?

MP3-spelertje

Eigenlijk moet ik mee gaan in het digitale tijdperk, maar op de een of andere manier interesseert het me niet zo. En nu heb ik een digitale achterstand. Dat moet ik nodig inlopen. Maar hoe? Ik heb hyves, facebook, twitter en noem maar op, maar wat moet je er eigenlijk mee? Een beetje reageren op filmpjes van een ander? Nou, daar heb ik niet echt gevoel voor. Nu mijn walkman het eindelijk begeven heeft en ik nooit aan de draagbare cd-speler ben gegaan, werd het tijd om mijn MP3-speler er eens bij te halen. Dat ding ligt al een tijdje onder het stof in de kast. Toen ik het ding kocht heb ik een poging gewaagd er muziek op te zetten. Na wat knutselwerk heb ik het ding vol weten te zetten met cd’s. Maar muziek kwam er niet uit. Ik kwam er achter dat het blijkbaar niet werkt om cd’s met een wma-extensie af te spelen op de MP3. Mocht het wel werken, dan werkt het alleen bij mij niet. Blijkbaar moesten de bestanden omgezet worden naar MP3. Nu eindelijk heb ik het voor elkaar gekregen om muziek uit mijn MP3-speler te krijgen. Ik heb de bestanden weten om te zetten, dus ben best een beetje trots op mezelf. Er zat natuurlijk wel een beetje een eigen belang achter om dit te regelen, omdat ik aan sporten doe. Manlief heeft eens per week tennisles, en ik niet. Simon heeft nog steeds niet gebeld dat ik ook op tennisles mag komen, dus gebruik ik die tijd maar om actief bezig te zijn en vandaar dat de muziekspeler nodig is. En over tennis gesproken, Ik ben beginner en manlief is gevorderd. Althans, dat beweerd hij, maar eigenlijk is het maar een beginner met ervaring. Nu hij gaat lessen en ik niet, zal het niveau tussen ons alleen maar groter worden. Dus vraag ik me af of het nog wel zo leuk is eens per week een potje te slaan op de tennisbaan……

Wachten op telefoon

Het is echt niks voor mij, als ik vermoed dat ik gebeld ga worden, dan zit er weinig pit in mij. Om half negen de auto weggebracht voor een onderhoudsbeurtje. De garage zou het snel doen, zodat ik op tijd het ding retour kon verwachten. Dus vanaf elf uur zit ik bij de telefoon, omdat er elke moment gebeld kan worden. Ik ga niet weg, want stel je voor dat de telefoon gaat, en ik mis de oproep. Afgelopen zaterdag hebben wij ons bij Simon ingeschreven voor wat sportieve activiteiten. Verleden week zijn de groepslessen begonnen, maar ik vond wel dat het mogelijk moest zijn in te stromen. Het bedrijf is vanaf negen uur in de ochtend bereikbaar. Dus om negen uur bellen of de inschrijving is ontvangen en of er plek is. Niemand nam de telefoon op. Nog maar eens proberen en pas om half tien was het raak. De beste man wist niet of er plek was. Hij zou zo spoedig mogelijk terugbellen. Om half twee was de auto klaar. Althans, toen ging de telefoon. Daar zat ik nu de hele tijd op te wachten. Tussen elf en half twee heb ik op de bank gezeten. Krantje gelezen, iets gegeten en een muziekje geluisterd. De deur ben ik niet uit geweest. Alleen maar, omdat ik op het telefoontje zat te wachten. En Simon? Die moet nog steeds bellen. Ik denk niet dat het iets wordt met onze Simon.

Sportieve ambities

Verleden week vond manlief dat het toch wel de hoogste tijd werd eens aan actieve sport te gaan doen. Daar moet je tegelijk op reageren, anders komt er natuurlijk niks van. Dus na wat zoekwerk een club gevonden die aan onze eisen zou kunnen voldoen. Een afspraak kon bijna tegelijk worden gemaakt. Vandaag was de intake. Een beetje cardio, een beetje tennis en voor e rest moesten we maar zien wat het ging worden. Tennislessen werden door een andere organisatie gegeven, dus dat moesten we thuis nog maar even regelen. In ieder geval hebben we vandaag maar een sportabonnementje afgesloten voor 3 jaar. Een stok achter de deur voor de tijd die komen gaat. Na de cardio en het uurtje tennis was het even genoeg geweest. Thuis achter de pc een poging gewacht lessen te regelen. Het inschrijven is gelukt, maar of we welkom zijn? Als je gaat sproten, heb je natuurlijk een outfit nodig. Schoenen, broekje en shirt is wel noodzakelijk. Dus dat moest ook nog even geregeld worden. Nou, wij zijn er nu helemaal klaar voor. Laat het sportseizoen maar beginnen!

Plasje in sprinter

O,o,o, het nieuws wordt gedomineerd door het plaszakje van de NS. Het wordt een beetje in het belachelijke getrokken, maar daar ben ik het zeker niet mee eens. Stel toch eens voor dat je hoge nood heb? Dan wil je niets liever dan een plasje kunnen doen in een zakje. Liever kwijt dan rijk toch? Misschien zijn de meeste mensen niet zo ruim denkend, maar als ik nodig moet zeiken, zoals nu, dan ga ik wel even op mijn hurken en richt in het zakje. Ja, de nood is dan hoog, maar een alternatief is er niet. Ik ben blij dat de NS probeert een oplossing te vinden voor de toiletloze trein. Dus liever iets dan niets. Als de NS niets zou doen, dan was het ook niet goed geweest. Dan liepen er waarschijnlijk mensen met een nat kruis de trein uit, op weg naar hun afspraak. Nou, da’s lekker. Dus mensjes, niet zo lopen zeiken. Je hoeft er geen gebruik van te maken hoor. Ik zou zeggen, wees blij dat de NS een alternatief biedt. O, het het mooie van die zak is trouwens dat als je deze vol hebt geplast, je het vocht niet lekt. Door een chemische reactie wordt het vloeistof een harde substantie dat niet uit het zakje kan lekken. En geloof me, de plaszak is hygiënischer dan het toilet.

Lekkur weertje

Nou zeg, da’s effe lekker, zo op 1 oktober een perfecte nazomer. Warme dag, nog net geen bikini aan en verder buiten zijn. Na zaterdag een lange fietstocht te hebben gemaakt, kon het vandaag natuurlijk ook niet achterblijven. Via Zuidplein naar het centrum van Rotterdam en weer naar huis. Doel: een toner voor de printer scoren. Dat deden we gisteren ook, maar toen lag deze niet op voorraad in de schappen. De toner bleek erg duur dus hebben we maak een fotocamera geocht. Ter vervanging van de compect camera welke we al hadden. Dat ding werkt op AA batterijen en dat is drie keer niks. Altijd kloten met die batterijen die leeglopen waar je bijstaat. Enfin, na weel ergernis een zeer eenvoudig nieuw pocketdingetje gekocht. Handig voor in de tas. Ja, een normaal persoon heeft zo’n mobiel met camera of zo’n ander geval met vele mogelijkheden, maar die hebben wij niet. Even terug naar de fietstocht. Op weg van zuid naar noord was ik me enigszins aan het ergeren die niet vertelde waarheen hij ging met de fiets, af stapte, de stoep op ketste en met fiets en al de metro naar binnen liep. Gaatje in achterhoofd dacht ik. Maar het bleek dat we bij de maastunnel terecht waren gekomen en de fietstunnel namen om onder de maas door te kunnen fietsen op weg naar noord. Suprise, suprise.

Lennette van Dongen

Afgelopen donderdag zijn wij naar een voorstelling van Lennette geweest. Van te voren gingen wij gezellig uit eten. We hadden kaartjes op het balkon rij 1 en 2 stoel nummer 2 voor beide. De meest slechte plaatsen die er zijn dus. Wat ik nooit zou doen en toch heb gedaan is voor de voorstelling begon bij de kassa nagevraagd of het mogelijk was de kaartjes te ruilen. Zonder probleem werden de kaartjes omgeruild voor twee prachtige plekken in de grote zaal. Voordat de voorstelling begon hadden we 3 biertjes naar achteren gekeild. Halverwege de voorstelling was dat enigszins voelbaar. De show was erg goed. Ik heb er in ieder geval van genoten.

De vliegreis

Als wij weg gaan, gaan wij bij korte afstanden per fiets, bij langere afstanden per trein, en als het openbaar vervoer pet is, per auto. Maar de afgelopen week zijn wij gaan vliegen. De afgelopen jaren hebben wij voldoende bomen geplant om een verantwoorde vliegreis af te kunnen leggen. En ik weet weer waarom ik een vliegen niet leuk vind. Het wachten duurt zo lang. Op tijd naar het vliegveld, op tijd inchecken, op tijd door de douane, op tijd bij de gate. En dan wachten tot er een keer een vliegtuig komt dat stopt en waarin je kunt instappen. Al met al ben je veel tijd kwijt aan wachten. Nee, dan is treinen een stuk leuker. Hoewel zo een reis vaak langer duurt (bij grote aftanden), ben je al reizende op het moment dat je de voordeur verlaat. En dan trekt het landschap langzaam aan je voorbij en verandert het geleidelijk van een oer Hollands gebeuren in een buitenlands uitzicht. Nou, daar geniet ik toch meer van. Maar het vliegtuig heeft natuurlijk ook voordelen. Zo sta je met je poncho in het regenachtige Nederland en zo sta je binnen drie uur in je bikini in het zonovergoten Spanje. Laat de Sangria maar komen! Trouwens over Spanje gesproken, daar kent alleen de chinees het begrip tapas. Als je in Spanje een tapas bestel, krijg je een groot bord met 1 gerecht. Bijvoorbeeld een bord vol kipkluifjes. Raaaaarrrrr.

Patient 175

Stel je bent patiënt 175 en komt bij de huisarts. Je hebt rare plekken op je bek, en die moeten even door een specialist bekeken worden. Maar helaas ben jij patiënt 175. En dat betekent dat jij een gevalletje pech hebben bent. Volgend jaar als je patient1 bent, heb je vast meer geluk. Wat is er nu aan de hand. Huisartsen mogen jaarlijks maar 174 patiënten doorsturen naar een specialist. Zo kan het aantal patiënten dat zorg nodig heeft een beetje geremd worden. Dus dan heb je zeg maar nooit een overschot aan patiënten in ziekenhuizen en worden de wachtlijsten niet nog langer. Het is een soort patiëntenquota. Bij de politie hebben ze ook zoiets met die boetes. Maar daar is het quotum een minimum in plaats van een maximum. Eigenlijk best wel een beetje raar om alles zo in cijfers vast te leggen. Aan de andere kant ook weer niet, want je bent nu eenmaal een cijfertje. Je hebt alleen e BSN nodig en de rest is bekent. Wat zou ik eigenlijk dien als ik patiënt 175 zou zijn? Ik denk dat ik per direct zou emigreren naar een land waar patiënten geen nummer zijn, maar cliënten

De moestuin

Begin dit jaar ben ik begonnen aan een moestuin. De oogst tot nu toe: 1 rode tomaat en 1 gele pompoen van nog geen 5 centimeter groot. De bonen ben ik vergeten te plukken, de 3 aardbeien heb ik maar laten hangen, de groene druiven zijn bijna vergaan, de courgettes zijn niet gegroeid, de bramen zijn zuur, de maïs is nog groeiende, de aubergine hadden watergebrek, de sla kreeg bloemen, spaanse pepers zijn verregend en aan de schorseneren, wortels, pastinaak en retich durf ik me nog niet te wagen. De oogst is dus belabberd. En dan heb ik het niet eens over mijn kruidentuintje gehad. Dit jaar was niet echt een succesvol jaar om met een moestuin te beginnen. Vol enthousiasme begon ik in het voorjaar met het buitenzetten van de potten en bakken, met daarin aarde met zaadjes en stekjes. Het leek zo goed te gaan, totdat bleek dat de zomer niet kwam opdagen. Ik heb er zo een hekel aan als iemand niet komt opdagen. Dan wacht je eigenlijk voor niets op iets dat dus niet komt. Dat is zonde van de tijd. Om te redden wat er nog te redden valt heb ik een kleine kweekkas aangeschaft om daarin de planten verder op te laten komen. Maar het was al te laat. Ze hebben het uiteindelijk allemaal af laten weten. En nu is het tijd de boel op te ruimen en opnieuw te beginnen aan de nieuwe oogst voor volgend jaar. Ik hoop dat het resultaat dan beter is!

INTERTOYS is K*T, deel 8

Een jaarlijks terugkerend onderwerp op dit blog is de speelgoedgids van Intertoys. Je weet wel, die dure k*t-speelgoedzaak. Vroeger kwam ik daar nog wel eens, maar sinds ik ongevraagd deze reclamefolder ontvang, mijd ik deze zaak liever en ga naar Bart Smit. Op de voordeur heb ik een nee-ja-sticker. Zoals iedereen weet, betekent deze sticker wel huis-aan-huis krantjes, maar geen reclamefolders. Daar wordt altijd keurig aan gehouden, behalve door die ontzettend nare speelgoedzaak, waar overigens de service belabberd is, maar dat even ter zijde. Het is natuurlijk respectloos en ontzettend brutaal om tegen de wens van de bewoners deze toch op te zadelen met dit drukwerk. Nu heb ik geleerd dat nee ook nee betekent en het eigenlijk best wel een beetje aso is om tegen die wil toch een ander keuze te maken. Het is een jaarlijks terugkerend fenomeen, waaraan ik me nu echt een beetje begint te ergeren. Ik stel voor dit soort winkels gewoon te boycotten. Hoewel een foldertje in de brievenbus weinig voorstelt, vind ik het toch belangrijk grenzen aan te geven. En dat klinkt tegelijk weer zo zwaarmoedig. Waar het om gaat is dat ik geen reclame wil en Intertoys mijn verzoek om ook geen reclame te ontvangen niet accepteert. En dat vind ik zo flauw dat ik zelf ook zo flauw ben om die winkel gewoon te vermijden en daarom liever mijn speelgoed bij Bart koop. Dus als iedereen dat nu even doet, is het adieu Intertoys en adieu reclamefoldertjes!

Nieuwe website maken

Het leek mij een goed plan om mijn website opnieuw te maken. Nu is de site zo opgebouwd, dat achter de tekst een wit frame is opgenomen. Maar dat witte frame is niet altijd zichtbaar. En dat irriteert mij behoorlijk. Want op de groene achtergrond is de tekst niet leesbaar en bovendien ziet het er niet uit. Ik ben al dagen bezig alles in een nieuw jasje te steken. De nieuwe website bouw ik nu op uit verschillende lagen. Dat werkt een stuk makkelijker. Ik ben de site aan het vullen, maar heb nog niet de moeite genomen de pagina’s in een browser te testen. Dat zien we wel als alles klaar is, dacht ik zo. Hoe dan ook, ik heb nog geen gelegenheid gehad mijn huidige website bij te werken en dat is natuurlijk not done. Helaas zitten er maar 24 uur in een dag en bestaat een week uit 7 dagen. Daarnaast heb ik nog wel wat meer te doen dan een website bouwen. Het is per slot van rekening maar een hobby. Het nadeel van de server waarop ik de website plaats, is dat deze geen database kan ondersteunen. Dus elke koppeling en alle gegevens moet ik apart maken. Geeft helemaal niets, maar het kost even een heleboel tijd. En als mij site af is, dan heb ik volgens mij best een leuk ding om naar te kijken!

Monumentjes op zondag

Het weer was redelijk goed vandaag. Dus we besloten op de fiets naar Rotterdam te gaan, om daar een paar monumenten te bezoeken. De watertoren was niet open en ook het mooie landhuis van de provincie hield vandaag de deuren gesloten. Dan maar even doorfietsen en in het centrum van Rotterdam een kijkje nemen. De fietsen in de bewaakte fietsenstalling gezet en in de benen, op zoek naar een monument. Er was geen vlag te bekennen en uiteindelijk hebben we maar gewinkeld. Een poging om informatie over de monumentendag te verzamelen, belandde we bij de ANWB-winkel. Helaas zit er tegenwoordig geen VVV meer in. Blijkbaar zijn veel oude gebouwen met een herbestemming niet in het centrum te vinden. Een lunch ging er eigenlijk wel in. Dan ga je zitten aan een tafeltje en komt er al snel een jonge knakker aanlopen om de bestelling op te nemen. Nog nauwelijks een blik in de kaart te hebben geworpen, deelden wij mee eerst even de kaart te willen inzien. Dus vroeg de knakker wat we anders wilde drinken. Ja, eerst de kaart. En dan heb je een keuze gemaakt en dan duurt het toch lang voordat die knakker weer terug komt om de bestelling op te nemen. Na de Donner en de V&D was het alweer de hoogste tijd naar huis terug te keren. Met meewind weer naar huis gereden. Dat was de tweede dag van het monumentenweekend. Dit jaar een minder geslaagd weekend. Volgend jaar beter, hoop ik!

Monumentendag

Het is weer monumentenweekend, en dat betekent een bezoekje brengen aan wat monumenten. We hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om de oude werf hier verderop te bekijken. De oude werf wordt herontwikkeld. Er verrijzen op die locatie diverse appartementen, horeca, expositieruimte en vast nog meer. Een ontzettend leuk plan. Eindelijk komt er een beetje leven in de brouwerij. Eigenlijk zou ik wel zo’n appartement willen bewonen. Mijn oog viel op een interessant object. Maar helaas hebben wij geen verhuisplannen. De oude werf zag er nog mooi, maar gedateerd uit. De oude scheepsschuur leek wel een oude kippenstal met overal vogelpoep. En het rook naar vogel. Het oude woonhuis zag eruit zoals een oud woonhuis eruit hoort te zien. Met schrootjes, granieten aanrechtbladen en kapot sanitair. Na de scheepswerf leek het ons interessant de atoombunker te bezoeken. Maar het lange wachten brak al snel op. Het zweet gutste over de rug, en ik had het idee dat een bunker bestaat uit betonnen muren. Weinig bijzonder dus. Doorgelopen via het winkelcentrum kwamen we uit bij een schaaktoernooi. Dit was het einde van de monumentendag op zaterdag, want we zijn blijven hangen op dat toernooi. Mocht het weer morgen meezitten, dan vervolgen we het monumentenweekend en gaan we dit keer naar Rotterdam. Maar als het weer tegen zit, dan blijven we thuis. Het onderwerp van de monumentendag is trouwens herbestemmen van oude gebouwen. Zoiets zou eigenlijk vaker moeten gebeuren.

Shocking news

Sta je lekker aan je glaasje wijn te nippen, begint de aarde opeens te schudden. Een raar fenomeen, dat nu ook Nederland heeft aangedaan. Het is ook wel bekend onder de naam aardbeving. Het rare is dat aardbevingen meestal in de omgeving voorkomen, waar twee continentale platen over elkaar heen schuiven. Hier in Nederland heb je niet van die platen. Wij leven namelijk in het midden van de euro-aziatische plaat. Dus moet die beving toch een andere oorzaak hebben. Het epicentrum lag in Xanten. Daar ben ik wel eens geweest, want daar ligt een oude Romeinse nederzetting, dat nog aardig in tact is. Zouden die oude Romeinen aan het feesten zijn geweest, waardoor de grond heeft doen beven? Hoe dan ook, het lijkt mij een hele belevenis, als je opeens jouw glazen op tafel ziet dansen. Wat zou je eigenlijk moeten doen? De rampenzender opzetten, ramen en deuren sluiten, kaarsjes aandoen, zaklamp op tafel leggen, koffertje met het hoog nodige bij de voordeur zetten, kaplaarzen aandoen en wachten wat gaat komen. Zolang het huis na het beven niet instort, zal het allemaal wel los lopen.

Aktes

Waar ben ik nu de laatste tijd zo druk mee geweest, dan er niet eens een berichtje vanaf kon? Nou, gewoon, met aktes zoeken voor mijn stamboom. Het gerucht ging namelijk dat de site waarop een groot deel van de burgerlijke stand staat, op zwart zou gaan, omdat er namelijk een vervangende website zou komen, waarbij je alleen tegen betaling naar je voorouders kan gaan zoeken. Dus ben ik als een speer mijn lege plekjes in mijn stamboom gaan vullen. Ik heb ongeveer de helft gevonden van wat ik wilde hebben. Ja, want je wil alles of niets. Ondertussen is de gevreesde datum dat die site op zwart zou gaan verstreken en is alles nog steeds in de lucht. Het is en blijft een gerucht. Maar om nu te zeggen dat ik mijn laatste gegevens nog even bij elkaar gaat zoeken? Nou nee. Ik kan even geen akte meer zien. Het is voor nu wel even mooi geweest. Voor de restjes duik ik wel een keer het echte archief in. Maar in ieder geval ben ik voor wat betreft de periode na 1811 wel al aardig op orde. Nu nog even alles verwerken in mijn eigen archief. Je zult misschien wel denken dat dit een saaien bezigheid is, maar niets is minder waar. En weet je wat het leuke is, je ontmoet weer nieuwe mensjes en dan blijkt dat weer familie te zijn. Tot nu toe heb ik nog geen historische grootheden ontdekt. Ik stam af van de veehouder.

Ongewenste bewoner

Het plaatselijk suffertje kopte groot, date r een ongewenste gast in de buurt komt wonen, namelijk iemand met een psychiatrisch verleden. En een buurtbewoner had al 60 handtekeningen verzameld als protest. Het huis, dat de woningbouwvereniging beschikbaar had gesteld, zou beter aan een jong gezin gegeven kunnen worden. En met deze onzin ben ik het natuurlijk niet eens. Iemand veroordelen voordat je degene überhaupt al een keer hebt ontmoet, is natuurlijk niet netjes. En dan nog is het niet aan de buurtbewoners te bepalen wie wel en wie niet daar mag wonen. Een woningbouwvereniging heeft een x-aantal woningen beschikbaar voor urgente gevallen, asielzoekers, vrijgekomen delinquenten enzovoort. Dus als een bepaalde woning toekomt aan een persoon met een psychiatrisch verleden, dan is dat zo. Helder en duidelijk, niet? Het is trouwens belachelijk dat het plaatselijk suffertje, Het Kontakt, aan deze onzin een paginagroot artikel wijdt, met daarbij het noemen van de straat. Het is trouwens een hoekwoning! Zo heb je iemand al veroordeeld/ beoordeeld voordat hij ook maar een stap heeft gezet in deze straat. Nou bewoners van dat leuke dorp waarin ik woon (maar waarmee ik niet geassocieerd wenst te worden), we zijn weer lekker bezig.

Festivalgangers

Jaarlijks gaan wij naar een festival van meerdere dagen. Pinkpop en werchter zijn al voorbij gekomen. Dit jaar stond Pukkelpop op het programma. Helaas waren wij te laat voor de reguliere kaartverkoop. Laatste hoop was de wachtlijst die een tijdje geleden werd opengesteld. Manlief logde op klokslag 18.00 uur in op het net. Op dat tijdstip zou de wachtlijst opengesteld worden. Bij de inschrijving bleek dat je maar 1 kaartje per persoon kon aanvragen, dus als een speer probeerde ik daarna in te loggen voor een kaartje voor mij. Helaas kon dat niet, omdat op de pc van manlief al op de wachtlijst was ingeschreven. Als een speer moest ik een tweede pc zien te vinden , deze aanslingeren en een inschrijving op de pukkelpopwachtlijst regelen. Manlief stond op nummer 680 en ik had nummer 1788. Geen schijn van kans dacht ik. Het kaartje van manlief hebben we aan onze neus voorbij laten gaan. Gisteren kreeg ik alsnog het bericht dat er een kaartje op mij lag te wachten. Helaas iets te laat, omdat het festival vandaag begonnen is. En nu ik de berichten heb gehoord, ben ik een klein beetje blij dat ik hier thuis zit en niet op pukkelpop ben. Inmiddels staat het dodental op 3 en zijn er 77 gewonden gevallen door noodweer. Dat wil je niet meemaken. Dus sterkte aan alle mensen die nu op het pukkelpop aanwezig zijn. En voor ons? Dit jaar geen meerdaagse festival. Wie weet hebben we volgend jaar meer geluk.

Brokken in de pap

Dat leek mij een heerlijk ontbijtje, krummels (crusli)met melk. De melk ging in de kom en de krummels, waren op. Helaas. Geen lekker ontbijtje. Dus wat doe je dan met de melk in het kommetje? Snel opdrinken. Dus een grote slok en bah, vies. Mijn maag kroop ineen en braaknijgingen kwamen op. De wasbak veranderde in een grote witte plas met brokjes. De melk was dus bedorven. Zo zuur heb ik het nog nooit meegemaakt. Ik heb nog een paar keer oprispingen gekregen van de gedachte melk met brokjes te drinken. Ik heb mezelf verplicht elke dag melk te drinken om dit kleine traumaatje te onderdrukken. Voortaan zal ik eerst mijn neus in het pak melk stoppen, om te ruiken of deze niet zuur is.

Paradeweekend

Dit weekend was een beetje druk met verschillende evenementen, waardoor het lastig kiezen is. Maar uiteindelijk zijn we er uitgekomen. Zaterdag was natuurlijk de zomerse parade. Het zomercarnaval in Rotterdam denderde weer door de straten. En het was echt denderen, moet foei harde muziek. Een beetje te hard, maar dat is blijkbaar nodig om elkaar te kunnen overstemmen. De parade trok langzaam voorbij en het was, zoals gewoonlijk, meer stilstaan dan rijden. Tegen de stroom in liepen wij van achter naar voren en probeerde zo een glim van de uitgedoste menigte mee te pakken. Het was een vrolijke bende. Van terrasje naar terrasje liepen wij van west naar oost. Ik heb geen Caribische bloed en heb het zomercarnaval dus niet in mijn genen. Mensen kijken is leuk, maar om nu met mijn billetjes heen en weer te swingen, gaat mij iets te ver. Na deze parade tijd om naar huis te gaan. Niet te laat maken, want zondag wacht nog een parade. Maar eerst natuurlijk even langs bij de summer darkness in Utrecht, waar de gothic lolita’s een modeshow liepen op het domplein. Het doet denken aan de Japanse lolita’s die maandelijks op een afgesloten kruispunt in Tokyo hun kledendracht tentoonstellen. Het was echt mensen kijken en nog eens mensen kijken. Temeer, omdat het plein vol liep met gothics. Aansluitend de afsluitende dag op de parade. De theatertoer door de randstad. Vier voorstellingen hebben we kunnen zien. Underdog een kindervoorstelling, Molin Rouge met van die dansende dames, Mevrouw Ten Kater met haar gezang en popster met hun slagersmeisje. En wat ook het vermelden waard is: Ik heb daar heerlijk kunnen eten!

Multi culti = goed

Nou, het was me het weekje wel. Het kan niemand zijn ontgaan, want het nieuws wordt er mee gedomineerd. En dan heb ik het niet over het zangeresje. Feit is, als je probeert bepaalde mensen uit te sluiten dat daar alleen maar narigheid van komt. De pestkoppen in de klas die het pispaaltje een trauma bezorgen, de ene bevolkingsgroep die de andere niet leuk vinden en daarom worden uitgemoord of de anders geaarde die hun huis uit worden gepest. Dat is triest, maar het kan ook erger. Neem nou die mensjes die onze moslims willen wegjagen. Vroeg of laat gebeuren er ongelukken in de vorm van geweld. En dat hoeft echt niet. Zo heb ik een hekel aan van die gelovigen die nog steeds denken dat anders geaarde een ernstige ziekte is. Maar die mensen leven nu eenmaal hier om de hoek. Ik kijk gewoon een andere kant op. Niks aan het handje. Zij hun leven, ik de mijne. Of op zondag, als de klokken weer eens luiden en de gemutste in zwart geklede schimmen lopen roekeloos over straat op weg naar de kerk. Ik moet ze niet in mijn omgeving hebben, maar om nu te zeggen dat ik ze omver ga rijden met een auto, dat is natuurlijk wel een erge kromme gedachten. Gewoon negeren als je het niet zint. En met onze multiculturele samenleving is niks mis, als je elkaar maar accepteert zoals je bent. Zolang dat niet kan, wordt het niks met deze wereld. Dus een betere wereld begint bij jezelf: accepteren dat er ook anders denkende zijn. Pfff, wat een ontroerende woorden allemaal.

Alpie

Daar was ie dan vandaag, de beklimming van het alpie. En uitgerekend vandaag was ik aan het werk. Ik ben maar een beetje eerder naar huis gegaan. Dat mag best, want ik heb al heel wat uurtjes langer gewerkt dan nodig was. Dus een keertje compenseren is echt niet erg. Manlief was een fractie eerder thuis gekomen, dus konden we gezelli met z’n tweeën de rit volgen. En ook dit keer heb ik mij geërgerd aan die malloten die boven op de berg staan en het nodig vinden met de renners mee te rennen, een duwtje in de rug te geven of irritant in het beeld van de camera te verschijnen. En dat noemt zich dan supporter. Nee, schandalig dat die mensen zich zo gedragen. Maar het zal er wel bijhoren. Buiten dit smetje om was het een zeer verrassende en leuke wedstrijd om te zien. Ik kijk uit naar de tijdrit van morgen. Ik hoop mar dat manlief en ik morgen goed uitgerust voor de televisie kunnen hangen en dat er vanavond geen regenbui komt. Gisteravond 03.00 uur. Drup, drup, drup, drup. Het regende binnen. Het dak lekt opnieuw. Na de grote lekkages in de afgelopen periodes, hebben we de kozijnen vervangen, de zijkant van de dakkapel, de dakbedekking vernieuwd en nu is er opnieuw dus lekkage. Maar nu aan de andere kant. Ik zou bijna gaan verhuizen. Maar wie wil er nu een huis met een lek dak? Maandag komt de dakdekker. Ik hoop dat hij het kan oplossen. En anders sloop ik die hele dakkapel eraf, timmer de boel dicht, leg er pannen op en klaar is het met de lekkage.

De aktes

Ik doe aan stambomen. Dat is best interessant. Mijn bevindingen zet ik op mijn website. Dat is best leuk om te doen. Ik loop wel een beetje achter op mijn website, maar dat is niet erg. Nu ben ik met enige haast aktes op het internet aan het zoeken. Vrijwilligers hebben er jaren over gedaan diverse aktes in te scannen om deze vervolgens voor het publiek toegankelijk te maken. Nu is het plan deze aktes achter slot en grendel te zetten. Dat betekend dus dat je voor het opzoeken moet gaan betalen. Nu begrijp ik best dat het onderhouden van de aktes geld kost. Ik begrijp ook wel dat de subsidiekraan dichtgedraaid is. Maar om dit stukje cultureel erfgoed achter slot en grendel te plaatsen, vind ik wel erg jammer. Ik ga namelijk niet vier euro vijftig per maand betalen om toegank tot de aktes te krijgen. Kijk, stambomen doe je wanneer je zin heb. Af en toe een piek in het opzoeken en dan ligt het weer voor enige tijd stil. En als ik stil zit, ga ik niet betalen voor een abonnementje dat ik niet gebruik. Daarnaast kennen de aktes een beperkt tijdperk, namelijk 1811 tot 1850. Dus als ik een maandje intensief zoek, heb ik alle gegevens die ik nodig heb. Dus daar kies ik op dit moment voor. Alhoewel ik nu al vierkante oogjes heb na een avondje speuren.

Theaterkaartjes

Normaalgesproken krijgen wij, als vaste klant van het theater, rond mei een programmaboekje thuis gestuurd. Dat is voor ons het signaal het boekje voor het komend seizoen door te spitten, een selectie te maken en de kaartjes alvast te kopen. Dit jaar hebben wij geen boekje ontvangen. Daar kwamen wij onlangs achter. Ja, het signaal bleef uit, dus eraan denken deden wij niet. Een mail sturen aan het theater met de vraag of wij een boekje toegestuurd konden krijgen leverde een aanwezigheidsassistent op. Ergens in augustus zijn ze weer present. Dan maar via de website een selectie maken. Dat is altijd lastiger, want je kunt niet lekker voorstellingen wegkrassen of juist aanvinken dat die zoo leuk zijn. Uiteindelijk is er een magere selectie van 5 voorstellingen uitgerold. Tegelijk maar bestellen. En zoals al verwacht, waren van een aantal voorstellingen de beschikbare stoelen bedroevend. Achterelkaar zitten op het balkon of op de aller, aller achterste rij. We moeten het er maar mee doen. En de kaartjes? Die zijn iets duurder dan voorheen. Het scheelt een paar euro per kaartje.

Jankende kat

Toen hij 12 jaar was, mocht hij bij ons komen wonen, na ongeveer een jaar in de opvang te hebben gezeten. En nu is hij bijna 19 jaar. Op dit moment is hij omgerekend in mensenjaren ongeveer 93,5 jaar. Dan ben je toch een echte senior! De laatste tijd is hij een beetje jankerig aan het worden. Als het eten niet op tijd op tafel staat, blijft hij net zolang janken, tot hij eindelijk zijn eten krijgt. Wat dat betreft is het ook wel een klein kind. In het begin moest Clifford weinig hebben van optillen, op schoot zitten of op de bank liggen, nu wil hij het liefst continue worden aangehaald en is het een echte schootkat geworden. Zou het door de ouderdom komen, of heeft hij het gewoon eg naar zijn zin bij ons? Zijn groene ogen zijn momenteel meer donkerbruin van kleur. Beetje last van pigment in de oogjes. En het staar neemt heel langzaam toe. Maar verder ziet meneer alles prima. Omdat hij soms wat moeten heeft op bed te springen, zet ik hem af en toe maar op bed. Om eerlijk te zijn denk ik dat hij het wel makkelijk vindt. Springen kost alleen maar energie. Clifford, de jankende kat. Oud van leeftijd, jong van geest.

Bobbels

Regelmatig rijd ik van west naar oost over een weg langs de rivier kronkelende weg. In rustig tempo geniet ik van de uitzichten en doorkijkjes over het weidse landschap. Ik deel deze weg met diverse medegebruikers, als wandelaars, fietsers, auto’s bussen en vrachtwagens. Soms is het passen en meten op de smalle weg. Grote vrachtwagens kunnen elkaar maar net aan passeren. Af en toe rijd er een snelheidsduivel tussendoor die rakelings langs de fietsers scheurt, even snel inhaalt, zodat de tegenligger in de rem moet schieten, of blijft bumperkleven, omdat er niet ingehaald kan worden wegens de vele bochten in de weg. Deze duiveltjes hebben ervoor gezorgd dat er nu 15 bulten in het wegvlak zijn gekomen. Zelf verwacht ik dat er op kort termijn meer van die puisten omhoog zullen rijzen, want bepaalde delen van de weg zijn nog circuitgevoelig. Eindelijk bulten die ook echt remmend werken. Regelmatig rijd ik van west naar oost een weg langs de kronkelende rivier. In rustig tempo. Regelmatig wordt ik even geschud, doordat ik lichtjes de lucht in wordt geveerd.

Bezig bij-tje

Ik had natuurlijk van alles kunnen roepen over de bezuinigingen in de cultuur. Dat dit heel slecht is, omdat heel veel clubjes geen subsidie meer krijgen en verdwijnen. Het breiclubje van moeke, het kindercircus van dochterlief, de fotocursus voor een habbekrats en dat niet alleen. Ook geen leuke versieringen meer op een rotonde, een muurschildering in de stand, de toegang tut musea. Ach, we weten het allemaal wel. Dus ik dacht, dat ik daar maar geen letter aan zal spenderen. Nee, ik ga dat niet doen. Vandaag heb ik een zware fitness onder handen gehad (of hoe zeg je dat eigenlijk). Ik heb de woonkamer gesopt. Lekker belangrijk. Nou, ik ben er anders wel een hele dag mee zoet geweest. Twee salontafels in de woonkamer was iets te veel, dus dacht ik er maar een in de tuin te zetten. En al die troep die in ieder geval niet in de woonkamer thuis hoort: kleding, schoenen, vakantietroep, een overbodige modem, rugzakken, snoeren, tijdschriften, diverse kaarsen, een overschot aan planten, zelfgemaakte schilderijen (Ha: is KUNST!!). Te veel om op te noemen. Dus ging ik trap op, trap af, trap af, trap op. En dan heb je het leeggeruimd, moet het soppen nog beginnen. Maar eigenlijk wilde ik niemand hiermee vermoeien. Wat ik wel irritant vind, is de sloomheid van de computer. Wilt ie perse iets downloaden. Dan zeg ik ook: Doe maar. Maar dan kun je 20 minuten helemaal niks. Stekker eruit, stekker erin. Kwartiertje later en hij doet het weer! Maar hier zal ik verder ook niemand mee vermoeien. Gisteren naar Metropolis geweest. Erg leuk! Goed weer, prima bandhes, goed bier en een passe-partoutje voor het toiletje. Maar die laatste bleek niet nodig. Hoe zit het eigenlijk met de subsidie voor dit gratis festival? Zou elk biertje volgend jaar € 3,00 per stuk kosten? Of betalen we dan wel entree?

Schade?

De schade ten gevolge van de hevige regen- en onweersbuien van eergisteren hebben zich beperkt tot een explosie aan onkruid in de tuin. De overige schade is uitgebleven. Dat is toch wel fijn. Want je moet er toch niet aan denken dat er een zwembad in je tuin ontstaat, die langzaam overloopt en waarbij het overgelopen water rustig je kelder in verdwijnt. Of dat die mooi boom in je tuin, die je eigenlijk toch liever weg zou willen hebben, omwaait op je huis. W mogen van geluk spreken dat wij niet getroffen zijn door het noodweer. Enfin, het weer is weer voorbij en we gaan weer de gewone weersomstandigheden krijgen. Aankomend weekend is het de handen uit de mouwen steken om zodoende de explosie aan onkruid te doen verkleinen tot een minimum aan ongewenste plantjes. Ik had maandag reeds voorzorgsmaatregelen getroffen, door een beginnende onkruidsplaag te besproeien met gif. Door de hevige regenbui van dinsdag is het gif van de bladeren verwijderd en hebben de planten dit lelijk goedje niet kunnen opnemen, waardoor ik zaterdag een enorme klus heb, om ook de wortel van het onkruid uit de grond moet proberen te krijgen. Maar goed, ik zeg maar zo: Brand is erger.

Noodweer?

Alle alarmbellen rinkelen vandaag, want er is noodweer (op komst). Afgezien van die plensbui, die mij doet denken aan de enorme regenbui van afgelopen Woensdag in Edinburgh, heb ik niet zoveel nood vernomen. Het rommelde even en een flits verlichtte op enig moment de hemel, maar daar is het eigenlijk wel bij gebleven. Dat is vreemd. Het nieuws op de televisie vermeldde namelijk dat hier in de omgeving hagelstenen zo groot als knikkers naar beneden vielen en dat er een enorme hoeveelheid water was gevallen. De grote hoeveelheden blikseminslag doen uiteraard vermoeden dat het niet echt ju van het is in ons kikkerlandje. Maar goed, waarschijnlijk is het plaatselijk een enorm verschil van weersomstandigheden. Ik moet wel zeggen dat het verschrikkelijk warm/ benauwd is. Gisteravond heb ik al geen oog dicht gedaan, wegens de warmte. Ik denk dat het vannacht niet veel beter zal worden. Nou, allemaal succes tijdens dit zomerse noodweer. Morgen de schade opnemen.

Hakken

Nou zeg, las ik vandaag een artikeltje in de volkskrant, dat hoge hakken niet zo goed zijn voor het lichaam. Nu begon het artikeltje te roepen dat naaldhakken zorgen voor diverse ongemakken. Nou, daar kan ik wel inkomen. Naaldhakken zijn minstens 10 cm hoog, en buiten dat het erg wiebelt en je dus een kei moet zijn om je evenwicht te kunnen houden, krijg je er ook voetpijn en rugpijn van. Ja, bij naaldhakken ben je dus de hele tijd op je tenen aan het lopen. En dat is natuurlijk nooit fijn. Maar later in het artikeltje werden de naaldhakken gewone hakken en bleek ook nog eens dat brede hakken weer slechter zijn dan van die puntige dunne wiebel hakjes. De hakken veroorzaken blijkbaar een extra druk op de knieën, dat dan weer slijtage met zich mee brengt. Nee, hardlopen op het asfalt, dat is lekker voor je knieën. Of tennissen, daar krijg je geen knieblessures van. Dagenlang op platte schoenen lopen kan misschien wel beter zijn voor je, maar er is echt niemand die ook dagenlang in de goede houding heen en weer waggelt. Dus dat is dan ook niet goed. Ik geef toch de voorkeur aan een klein hakje. Heb namelijk het idee dat mijn houding daardoor iets beter is dan een platte schoen, omdat het bekken licht kantelt. En daardoor heb ik geen last van lage rugpijn en dat is wel zo prettig. Hoe dan ook, het lijkt mij sterk dat slijtage in de knieën enkel en alleen wordt veroorzaakt door het dragen van een hak. Nu zul je denken, dat er toch een verband moet zijn, omdat het vaker bij vrouwen voorkomt dan bij mannen, maar ik denk dat de oorzaak eerder gezocht moet worden in x-benen en o-benen. Denk daar maar eens over na.

Komkommertijd

Twee weken lang hebben we ons afgezonderd van televisie, internet, telefoon en de krant. Op zich een hele verademing, maar na twee weken ben ik toch wel weer een tikkeltje nieuwsgierig naar wat ik allemaal heb gemist. Want hoe is het afgelopen met de verdachte Spaanse komkommer en de taugé? En is Griekenland eindelijk uit de EU geknikkerd? Heeft Libië al een nieuwe regering en is in Syrië de lente begonnen of is het nog steeds zwaar weer? Het moge duidelijk zijn dat er weinig nieuws gemist is in de afgelopen twee weken. In ieder geval is de Hollandse komkommer spot goedkoop en is de taugé nog nooit zo goed gecontroleerd geweest voordat het in de schappen gelegd is. En Griekenland? Wat moet je eigenlijk met een failliet land? Vakantie in vieren, lekker goedkoop! En in de Arabische wereld vechten ze gewoon door, waar ze gebleven waren. Dus ik heb in de afgelopen twee weken geen nieuws gemist, blijkt maar weer. De enige grote verandering wat ik heb meegemaakt ten opzichte van twee weken geleden is dat het onkruid in de tuin eruit geschoten is. Het is een grote wildernis. Als dat alles is na twee weken afzondering, dan ga ik de volgende keer drie weken in totale afzondering, want iets missen doe je toch niet.

De afsluiting

Vandaag begon de dag regenachtig. Nou ja, het kwam met bakken uit de hemel. Al vroeg zaten wij in de auto, om onze afspraak van half tien te kunnen halen. Op onze gebruikelijke route was een ongeluk gebeurd en via de radio kregen wij het bericht een alternatieve route te pakken. Op het alternatief konden wij aansluiten in de 6 kilometer lange file. Na wat heen en weer gebel kon met een tussenoplossing de afspraak maar net aan gehaald worden. De moeke van manlief werd deze ochtend van het bed in de kist ten ruste gelegd en met een aantal genodigden werd de kist gedicht. Dit was een bijzonder moment. Niet veel later begon de weg richting het crematorium. Ik heb nog nooit in een stoet gereden, maar weet wel dat het niet netjes is een stoet te doorbreken als dat niet nodig is. Die witte motorrijder in Rosmalen dacht op een slinkse wijze even snel te passeren. Niet dus. Dat kun je toch niet maken? Na een tripje, dat 20 km/h langzamer ging dan het normale verkeer, werd het crematorium aangedaan. Daar stonden reeds diverse gasten klaar voor de dienst. Het was een mooie ingetogen dienst. De mevrouw die de dienst leidde deed het echt heel erg goed! Ik denk dat iedereen naar tevredenheid terug kan kijken naar dit moment. Na de samenkomst was het tijd terug te keren naar de plek waar de dag begon. Daar zijn de laatste goederen naar een nieuw plek verhuisd. Een mooi tijdperk is vandaag afgesloten.

Campingaccessoires

Vakantie is voor ons kamperen op de camping. En dit keer wil ik mij goed voorbereiden. Dat betekent dat er een aantal accessoire gekocht moet worden en, het belangrijkste, ik ga mij verdiepen in de campingmaaltijd. Allereerst de accessoires. Het leek mij handig zonnepanelen te kopen, waarmee ik de accu van mijn fotocamera kan opladen. Want het is niet de eerste keer dat ik met een lege accu sta. Manlief zag het niet zo zitten, omdat er ongeveer drie zondagen voor nodig zijn om een accu op te kunnen laden. En daarnaast zijn de zonnecellen iets duurder dan het alternatief. We hebben nu een apparaat aangeschaft, waarin je AAA-batterijen stopt en daarmee kan ik de accu van fotocamera opladen. Soms moet je voor het compromis gaan, en is het alternatief een goede keuze. Hoewel we al drie campingpannensets thuis hebben liggen, moest er toch nog een vierde komen. Set 1 en 2 zijn van die alu pannen, waarin bij mijn kookkunsten de maaltijd aan de pan koekt, dus kwam set 3 met een teflonlaagje. Na een keer gebruikt te hebben, liet het teflonlaagje al los. Ik kan je wel vertellen dat teflon in je eten niet gezond is. Dus hebben we set 4 aangeschaft, ook weer met een teflon laagje, maar dan een tikkeltje duurder dan set 3. Dus ik hoop dat de maaltijd niet meer aan de pan vast koekt. De pannen zijn binnen, rest mij om mij te verdiepen in de campingmaaltijden. Op internet valt er weinig te beleven op dit gebied. En elke dag onze standaard maaltijd van pasta met een blikje tonijn en een potje groente erdoor is wel een beetje saai. Voor de broodnodige variatie ben ik eigenlijk op zoek naar tips over het bereiden van bijvoorbeeld aardappelen. Vaag staat mij bij dat je de aardappelen moet koken en dan van het vuur moet halen en een tijdje in je slaapzak moet verstoppen. Maar voor hoe lang je ze moet verbergen is mij een raadsel. (Ja, tot ze gaar zijn). Wie weet kom ik er nog achter voordat ik dit jaar ga kamperen!

Verzekeringengezeur

Vandaag weer een mail ontvangen van de Univé, of ik toch echt even de herbouwwaardemeter wil invullen. Nog geen twee weken geleden heb ik deze over de mail ontvangen, en ik heb nog geen tijd gehad het hele huis na te meten. Er stond overigens geen uiterste instuurdatum bij, dus dacht ik dit even op mijn gemakje te kunnen doen. Ik vind het trouwens grote onzin dat ding in te moeten vullen, maar ze willen het blijkbaar erg graag. Wat is nu het geval, wij waren bij Univé verzekerd. Univé werkt met regiokantoren en onze gegevens waren ondergebracht bij het kantoor in Sliedrecht. Niet handig dacht ik, Op nog geen 5 kilometer afstand zit een ander regiokantoor. Dus ik dacht dag het misschien handig zou zijn, om onze spulletjes daar onder te brengen. DAT IS NIET HANDIG. Het is makkelijker van verzekeringsmaatschappij te veranderen dan van regiokantoor! Nog niet zo lang geleden stuurde regiokantoor Sliedrecht een mannetje langs om ons huis te taxeren in verband met de herbouwwaarde. Hij kwam op een herbouwwaarde van € 170.000 uit. En dan krijg je een garantie van 5 jaar erbij. Bij het nieuwe regiokantoor moet ik opnieuw een herbouwwaardemeter invullen. Onder het mom dat de gegevens van het andere kantoor niet duidelijk leesbaar zijn. Dat laatste is een leugen, want de taxateur heeft geen herbouwwaardemeter ingevuld. Enfin, mijn eerste berekening kwam heel hoog uit. Je kunt mij niet wijs maken dat binnen 2 a 3 jaar de herbouwwaarde van ons huis met ruim 17% is gestegen, zonder verbouwingen te verrichten. Dus heb ik alles opnieuw nagemeten, maar dan met een ander meetlint. Dat helpt. De prijsverhoging is nu 8%. Maar toch is het allemaal een beetje erg raar. Ik overweeg toch van verzekeringsmaatschappij te switchen. Ik ben het vertrouwen in Univé een beetje kwijt door dit geneuzel. En hoewel verzekeringsmaatschappijen nooit te vertrouwen zijn, is wantrouwen een goede reden om op te stappen!

In diepe slaap

Gisteren om een uur of vier in de middag is ze in een eeuwige slaap gedompeld. Na enkele dagen van zwaar ademhalen werd en het contact dat steeds een beetje minder werd. Manlief en zoonlief waren bij het uitblazen van de laatste levensadem aanwezig. Ik denk dat het moment niet zo mooier had gekund. Het gezinnetje zo bij elkaar…. Een half uurtje later kwam ik om de hoek kijken. Dat was het dan.

Vermoeiende dag

Het was vandaag een vermoeiende dag. Niet dat het fysiek inspannend was ofzo, maar meer door het zitten, wachten, lopen, zitten, wachten, lopen. Gistermiddag hoorden we dat het niet zo goed ging met de moeder van manlief. Dat was de aanleiding om de auto in te schieten en op pad te gaan. Het zag er inderdaad niet best uit. Al snel werd besloten dat er in denacht gewaakt zou worden. Daar hebben mensen zich beschikbaar voor gesteld, zodat manlief vandaag een en ander kon regelen. Gelukkig was het werk geen probleem voor manlief. En de vakantie…. We zouden namelijk binnenkort op vakantie gaan. De reis gaan we annuleren en maken deze wel later in het jaar. Nu hebben we eerst andere belangrijke zaken aan ons hoofd. Het hart van de moeder van manlief is erg sterk. Ze is echt een vechter. Dat is zeker te merken. Het is dus even afwachten hoe de komende dagen zullen verlopen.

De Uitslag

In de familie komt een erfelijk gen voor, dat dikke darmkanker veroorzaakt, en bij vrouwen ook baarmoederkanker en dergelijk. De kans dat ik dat gen erf is 50%. Nu is natuurlijk de vraag of je wel wil weten of je bezitter bent van dat gen. Het heeft voor- en nadelen om dat te weten. Na lang wikken en wegen heb ik besloten mij te laten testen. Ik had er ook voor kunnen kiezen preventieve onderzoeken uit te laten voeren en niet te testen of ik het gen zou hebben, maar daar heb ik dus niet voor gekozen. Vandaag heb ik de uitslag van heb bloedonderzoek ontvangen en de uitkomst is dat ik NIET het gewraakte gen bezit dat allerlei nare vormen van kanker veroorzaakt. Of eigenlijk bedoel ik een verhoogde kans daarop. Dus geen preventieve onderzoeken en dergelijk! Aan de andere kant is dat misschien wel jammer. Ik had er ook voor kunnen kiezen om geen bloedonderzoek te laten ondergaan, maar wel de preventieve onderzoeken naar darmkanker en baarmoederkanker te laten uitvoeren. Dan zou ik gewoon altijd onder controle kunnen staan. Een extra zekerheidje in je leven zal ik maar zeggen. Maar aan de andere kant ik moet er toch niet aan denken eens in de twee jaar mijn darmen van binnen te laten inspecteren en elk jaar mijn baarmoeder door een gynaecoloog van binnen te laten inspecteren. Dus uiteindelijk ben ik blij met de bloedtest en helemaal dat het resultaat positief is. Ik ben geen drager van het MS6H gen en heb dus niet het syndroom van Lynch, maar dat laatste zou ook anders kunnen heten.

Bonte verzameling

Ik moet zeggen, ik ben gewoon tegen. Het had nooit mogen bestaan en ik snap mensen die er van houden dan ook niet. Maar soms moet je accepteren dat het er gewoon is en dan moet je er maar het beste van maken. Zoals je ongetwijfeld heb vernomen, is de sluiting van alle nertsenfokkerijen weer hot. Want moet je die fokkerijen nu wel of niet sluiten. Ik zou in eerste instantie zeggen: tegelijk. Maar als ik er dieper over nadenk, ben ik van mening dat je de fokkerijen juist niet moet sluiten. Blijkbaar is het bont van deze diertjes hot en is de vraag ernaar hoog. Als je in Nederland alle fokkerijen zou sluiten, moet dat bont ergens anders vandaan komen. Uit landen waar ze het niet zo nauw nemen met regeltjes. Waar deze nertsen onder slechtere omstandigheden gehouden worden en waarbij sprake is van dierenmishandeling. Nee, dan heb ik liever de fokkerijen hier in Nederland, waar de diertjes een iets beter leven hebben. Hoewel de hokken waarin de niertjes leven wel erg klein zijn. Misschien moeten daarvoor regels komen. Houd die controle op de nertsenfokkerij, scherp de regels aan, zorg voor grotere hokken. Maar helemaal sluiten? Ik heb mijn twijfels of dat wel de juiste oplossing is.
Ik ben er eigenlijk nog steeds niet achter, waarom mensen bont dragen. Het is niet mooi ofzo, en je hebt er verder weinig aan. Maar misschien kan iemand mij dat uitleggen. Misschien kan een bontliefhebber mij overtuigen van het nut er van. Tip: kom wel van goede huizen, ben namelijk niet zo makkelijk te overtuigen.

Harde wind

Manlief had vandaag een vrije dag genomen. Dat bracht mijn Maandagritme enigszins in de war. Want nadat hij de krant eindelijk had uitgelezen, was ik eindelijk aan de beurt om de krant vast te kunnen houden. Die vertraging zorgde ervoor dat er op een later tijdstip boodschappen werd gedaan. Maar wat maakt het eigenlijk allemaal uit. Vandaag zouden we gewoon een leuke dag samen hebben. En dat werd het ook. Nadat ik de muffincakejes had gebakken, voor de traktatie van morgen, stapten wij op de fiets om even naar de stad te fietsen. Het werd Gouda. De heenweg ging prima, maar aan de tegenliggers te zien werd snel duidelijk welk lot ons op de terugweg te wachten stond. De stad Gouda valt een beetje tegen. Veel panden staan leeg, de standaard winkels vullen de binnenstad en echt speciale winkeltjes ontbreken. Niet geslaagd, maar wel gevonden wat we moesten hebben, gingen we weer met de fiets terug naar huis. En het waaide, en het waaide. Gelukkig is het lichtgewicht fietsje voorzien van diverse versnellingen, die met deze straffe tegenwind uitstekend van pas komen. Het ritje duurde iets langer dan de bedoeling, maar verliep uitstekend. Uitgewaaid eindigde deze dag op de bank voor de televisie, alwaar ons het goede nieuws ten gehore kwam dat de politieke partijen die menen het hier voor het zeggen te hebben, geen meerderheid in de eerste kamer hebben gekregen.

Onbekende stamleden

Zo af en toe ontvang ik een mail van een familielid die ik niet ken. Dat is dan een ver familielid die waarschijnlijk via internet een poging waagde een ander lid van de familie te traceren en zo op mijn website stuitte met mijn stamboomleden. En dat is eigenlijk best wel leuk. Zo zie je waar delen van de familie zijn neergestreken en met sommige leden is er een bepaalde connectie. En deze mailtjes sporen mij weer aan de nodige aandacht aan mijn stamboomleden te schenken. Zo heb ik een klein beginnetje gemaakt met het inplakken van alle documenten die ik in verschillende schoenendozen heb liggen. Het is de hoogste tijd daar orde in te brengen. Zo heb ik een hele stapel met aktes, memo’s, aantekeningen en andere krabbels liggen die ik moet verifiëren of moet verwerken in mijn boom. Deze moeten nog even op achternaam gelegd worden, zodat de chaos enigszins uit de enorme stapel is verdwenen. Zo heb ik tal van scans die ik nog een juiste naam moet geven, omdat scan001 en scan002 een beetje lastig archiveert. Zo heb ik nog een map op de pc met de naam uitzoeken, waarin dus allemaal fragmenten van websites en dergelijke staan die ik dus nodig moet ordenen. Zo heb ik een dvd gekocht met allemaal documenten die ik nog even moet doorspitten. Zo moet ik al deze gegevens nog op mijn website verwerken. Dus het is heel leuk af en toe een mail te ontvangen van een onbekend familielid, want dat spoort mij weer aan verder orde op zaken te stellen in het archief Chaos.

De commissie der bezwaren

Vanavond bracht ik een bezoekje aan de commissie bezwaarschriften. Een zaakje van verleende vergunning en buren vinden dat niet zo fijn, zullen we maar zeggen. Zoals dat gaat, beoordeel ik zo’n aanvraag eerst even zelf. Met de nieuwe regelgeving is het er allemaal niet echt makkelijker op geworden, al dacht de wetgever daar anders over. In ieder geval leek het mij zo klaar als een klontje. Er is een foutje gemaakt bij het toetsen. Ik heb de commissie verteld hoe het bouwplan is getoetst en blijkbaar was de commissie daar akkoord mee. Zowel de eiser als de commissie vonden dat het besluit op juiste gronden tot stand is gekomen. Persoonlijk heb ik dus een hele andere mening, maar dat is niet ter sprake gekomen. Ik ga er verder dan ook maar niet op in. De eisers wilden hun bezwaar wel intrekken mits er bomen naast/ voor het bouwwerk worden geplant. Ik ben niet van de werkgroep bomen, maar wil wel een poging wagen iets te regelen. Ik geef ze weinig kans. Dat laatste heb ik ze maar niet verteld. Een gemeente gaat toch geen gemeenschapsgeld stoppen in het aanzien van een individu? Die bomen kosten een hand vol geld, en als de gemeente vet in het rood staat, kan daar echt geen boom meer vanaf. Nee, want zelfs de managers hebben opdracht gekregen hun eigen lunchpakketje mee te nemen naar hun vergaderingen. Het was dus weer een enerverende avond met als conclusie dat het besluit in stand blijft, de gemeente bomen moet planten zou moeten planten, ik een werkdag van 11 uur achter de rug heb en tussendoor heb genoten van een maaltijdsalade.

O ja, schiet me nog te binnen. Heb verleden weer Autan gekocht bij de C1000. Kom ik thuis, staat er een houdbaarheidsdatum van 01/2008 op. Die heb ik vandaag zonder problemen kunnen inleveren. Kreeg gewoon mijn geld terug.

De boze klant

Het was vandaag weer eens tijd om de wekelijkse boodschappen te halen. Dus hup op de fiets naar de Jumbo, alwaar ik mijn kar volgooide met allerlei lekkers voor de aankomende weer. Naast de pizzabodems, de wijn en het brood kocht ik lekkere pinda’s, een javaanse kip voor manlief en risotto, om te proberen. Met een kar vol naar de kassa gelopen, en zodra ik aan de beurt was, legde ik al mijn boodschapjes op de lopende band, waarna ik met een lege kar door liep voorbij de kassa, om alle boodschappen weer in een tas te doen. Nog even afrekenen en ik kon het inpakken vervolgen. De volgende klant was aan de beurt. Maar zij, de proleet, vond het nodig mij uit te schelden voor trage slak. Wat bleek, haar boodschappen werden wel op de inpakplek gelegd, maar aan de andere kant dan waar ik aan het inpakken was. Heel logisch, maar zij moest met haar kar om mij heen. Er kwamen wat klanten aan die er ook nog eens langs moesten, dus bij de inpakbalie ontstond een ophoping. Ik heb mevrouw gezegd dat ik het een beetje een rare opmerking vind, waarna zij verder begon te pruttelen. Haar man, ook een typisch proleet qua uiterlijk hield zich verstandig afzijdig. Het vrouwtje vond dat ik nog steeds in de weg stond en begon te klagen dat zij niet de hele dag de tijd had. Toen vertelde ik haar maar dat ik haar asociaal vond in haar opmerkingen en dat zij beter op een ander tijdstip boodschappen kon doen. Verder vertelde ik haar dat die ouderen van tegenwoordig geen manieren meer hebben. Ze bleef pruttelen. Ik had haar beter kunnen vragen of ze mogelijk de laatste keer in haar leven ongesteld aan het worden was, want ze was zo gefrustreerd.

De voorbereiding

De voorbereiding op de zomervakantie is begonnen. Nu het land van vakantie vast staat is het zaak de benodigde tickets te boeken. Allereerst hebben we een bootticket nodig, om het water over te kunnen steken. Het vliegtuig is ook een optie, maar dat is een van de minst favoriete vervoermiddelen van ons. Het vliegtuig is namelijk het meest milieuvervuilend. En bovendien nergens voor nodig als je binnen Europa blijft met vakantie. Buiten dat is de opbouw naar een vakantiebestemming wel heel erg saai als je met een vliegtuig reist. Zo sta je op schiphol en zo sta je in een zonovergoten buitenland. En dan kun je wel janken dat er zoveel tijdwinst te behalen valt met het vliegtuig. Maar vakantie is meer dan liggen aan het strand in Spanje. Nee, dan is een trein of bootreis een prettigere manier van vakantie vieren. Langzaam kom je in opperste vakantiestemming en geniet je dubbel van je verlangen naar rust. Je komt ook beter in je vakantieritme. Lekker zitten lezen en tot rust komen in de trein of op het dek van een boot: Dat is pas vakantie. De boottickets konden vandaag blijkbaar niet geboekt worden, vanwege een foutmelding op de site van de bootmaatschappij. Dat was een nare constatering. Maar in het land van aankomst moeten nog wel een aantal tickets gekocht worden voor de trein. Die hebben we even via het internet geregeld. Het risico is natuurlijk dat we ons bootreisje niet op de gewenste datum kunnen boeken. Dan zitten we met een kleine financiële strop van tickets die wij niet kunnen gebruiken. Hoe dan ook, het voorwerk en de voorbereiding op de vakantie is begonnen en deze perikelen horen daar natuurlijk ook bij.

De oplader

Heb het hele huis al onderste boven gehaald. Verleden week lag het nog in de schommelstoel, te wachten om weer gebruikt te worden, maar nu is het weg. Spoorloos verdwenen. En daar baal ik best wel een beetje van. Ik kan namelijk niet meer internet bankieren. Dus dat houdt tevens in dat ik niet meer kan overschrijven. Dat is logisch, want internetbankieren is overschrijven, betalingen verrichten en sparen via de computer. Overschrijfkaarten heb ik niet meer. Dus via iDeal kan ik niets meer kopen. Binnenkort is de Maestro jarig en ik heb een heel leuk cadeau voor hem. Zelf vind ik het ook heel leuk. Ik kan er namelijk ook van genieten. Ik heb de reservering al geplaatst, maar de betaling moet nu toch echt binnen enkele dagen geschieden. Maar hoe ik dat voor elkaar moet krijgen is me een raadsel. Voorlopig betaal ik alles van de gezamenlijke rekening en pin ik het bedrag in de geldautomaat, waarna ik het in contante stort in de huishoudportemonnee. Leuk voor kleine bedragen, maar dat kan natuurlijk niet iedere keer. Ik ben de oplader van mijn mobiel dus kwijt. En als ik bankier, krijg ik via de sms een code die ik weer moet gebruiken om de betaling te fiatteren. Een normaal mens zou bij het kwijtraken van de oplader panisch worden, omdat hij of zij niet meer bereikbaar is, maar dat vind ik niet erg. Hoe dan ook, de belwinkel bij mij in het dorp is al enige tijd wegens omstandigheden gesloten, dus zou ik me moeten begeven naar de grote stad om daar een belwinkel aan te doen en een oplader kopen. Tenzij iemand er een in de aanbieding heeft. Misschien iemand nog een lader voor een Sony Ericcson? Zo een met twee van die plastic pinnetjes met daartussen tandjes.

Het bezwaar

Sinds mijn nieuwe functie ben ik gebombardeerd tot vaste klant van de bezwarencommissie. Vandaag de eerste keer. Van de vier zaken die vandaag op de planning stonden, zijn er drie geannuleerd. Gelukkig was ik vroeg aan de beurt. Ik heb er wel vertrouwen in dat het goed gaat komen. Het was wel raar om na 5 maanden weer op de plaats te komen waar ik twee jaar lang heb gewerkt. Ik heb vandaag tot half zeven gewerkt op mijn nieuwe werkplek, ben daarna met de auto naar de plaats van de zitting gereden, heb een bezoek gebracht aan de snackbar en kon daarna op het matje komen bij de commissie. Dat is een hele aaneenschakeling van diverse activiteiten. Ik ben een van de weinigen die niet thuis eet indien er een bezoek gebracht moet worden aan de commissie. Dus verzoek ik de secretaris altijd mijn zaak als eerste te plannen. Tot nu toe lukt dat wel, maar dat is niet altijd het geval. Aan het einde van de maand zou ik pas om half negen moeten opdraven. Dat is inefficiënt en raar. Helaas kan ik deze dag niet, maar anders was het wel een hele lange werkdag geworden. Het grootste minpunt van de bezwarencommissie is dat dossiers in zevenvoud aangeleverd dienen te worden. Drie voor de commissieleden, een voor de secretaris en de rest voor de reserveleden. Dan zijn vele bomen die gekapt moeten worden. Nog erger is dat alles enkelzijdig gekopieerd aangeleverd dient te worden. Dat kan natuurlijk anders en beter. Wij leven immers in een digitaal tijdperk. Iedereen moet toch aan het digitale? Gelukkig heeft mijn werkteam aparte afspraken weten te maken, zodat het dossier in enkelvoud aangeleverd mag worden. Enfin, mijn nieuwe werk is boeiend, alleen de administratieve last mag wel wat minder.

Beetje minder

Zo, de paasdagen zitten er weer op. Het lijkt wel alsof de paasdagen het nieuwe vreetevenement geworden is. Waar vroeger de Kerst het moment was voor een bijzonder diner, is dat nu ook tijdens Pasen het geval. Het is natuurlijk erg gezellig met de hele familie aan de luxe Paasbrunch en aansluitend een grootse barbecue met luxe vlees, exotische vruchten en bijzondere groenten. Blijkbaar is het de commercie weer gelukt een evenement toe te voegen aan het scala van bijzondere dagen waarop groots uitgepakt moet worden. Zo was vroeger Valentijnsdag leuk en spannend. Een anoniem kaartje sturen aan je geheime liefde. Tegenwoordig moet je met je geliefde naar Parijs. Vroeger maakte kinderen op vader- en Moederdag een leuk cadeautje op school. Tegenwoordig geven deze kinderen een duur parfum van 100 euro. Vroeger was het er niet, maar nu wordt er hier en daar Halloween gevierd. En nu heb je ook Pasen. Waar we vroeger gezellig paaseieren zochten en daarna met z‘n allen gezellig een broodmaaltijd nuttigden, moet dat nu dus anders, dacht de commercie. Met de hele familie brunchen bij VanderValk was het begin van het einde. Dit is namelijk uitgegroeid tot een groot eetfestijn. Blijkbaar is er een reden nodig om met de hele familie een moment uit te kiezen en uitgebreid te eten. Zou dat komen door de maatschappij waarin wij nu leven? Vast wel. Blijkbaar zijn de feestdagen een van de weinige momenten dat de hele familie samen kan zijn en dat wordt extra bijzonder gevierd. Maar dat er zoveel geld tegenaan gegooid moet worden voor het bijzondere tintje, lijkt mij overbodig.

De nieuwe fiets

Mijnlief wilde graag een nieuwe fiets. Niet vreemd, want het barrel waarop hij momenteel rijdt valt van ellende bijna uit elkaar. Het mooie weer vraagt ook om te fietsen. We besloten voor een goede tweedehands te kijken met drie versnellingen en een gesloten kettingkast. Een beetje een sportief modelletje. Helaas was de zaak waar manlief een aantal jaren geleden het barrel kocht gesloten, omdat het namelijk goede vrijdag was. Maar verderop zit nog een fietsenzaak. Daar aangekomen, bleek dat er alleen nieuwe fietsen in de verkoop waren. De wensen werden op tafel gelegd en mevrouw de verkoper showde een aantal modellen. Uiteindelijk besloot manlief een sportief ding met 21 versnellingen en dus een dérailleur te komen. Succes met het onderhoud ervan! Maar ja, als we dan samen gaan fietsen, dan kan ik hem niet bijhouden met mijn huis-tuin-en-keuken fiets. Ik heb wel een sportief hybride fietsje, maar het is geen lichtgewicht aluminium ding. Dus besloot ik ook maar een sportief rakkertje aan te schaffen. Toevallig kwamen we uit op dezelfde, maar dan het damesvariante. Zaterdag hebben we beide uiteindelijk aangeschaft en tegelijk een leuk ritje gereden. Ruim 50 km. Met pijn in de bips kwamen we wat later die zaterdag weer thuis. Laat de zomer maar komen, want er staan heel wat fietsritjes op de planning!

Morgen witte donderdag?

Hoe zit dat nu met witte donderdag? Als ik de berichten in de krant mag geloven is er helemaal geen witte donderdag. Ja, witte donderdag is die dag voor goede vrijdag , met Pasen enzo. Op witte donderdag werd het laatste avondmaal gegeten door Christus. Maar ja, nu blijkt dat die laatste avondmaal niet op donderdag, maar op woensdag gegeten werd. Dan is het witte woensdag en vergeten donderdag, gevolgd door goede vrijdag. In ieder geval blijkt het dus zo te zijn dat de woensdag in het hele verhaal rondom het paasverhaal, een beetje een vergeten dag was. Men kon dus niet zo goed plaatsen wat er op woensdag gebeurde. Nu blijkt dat het laatste avondmaal op woensdag werd gegeten, is deze dag ook weer gevuld en is het verhaal zo goed als compleet. Maar wat gebeurde er dan op die donderdag? Dat weet verder niemand. Het blijft dus een beetje een vaag verhaal. Blijkbaar heeft Christus na het laatste avondmaal nog een dagje niets gedaan alvorens hij werd gekruisigd en dood ging. In ieder geval is het de hoogste tijd dat er eens duidelijkheid gegeven wordt in dit hele gebeuren. Want het moet toch na te gaan zijn wat er zo ongeveer in het jaar 33 n. chr. van dag tot dag gebeurden?

Balkonvreemdeling

Gisterochtend was ik vroeg opgestaan. Ik moest namelijk een email checken. In deze email zou de tijd staan dat de chauffeur zou langskomen om een tuinset en een tête-à-tête te brengen. Ik keek uit het raam en zag mijn buurvrouw erg moeilijk doen door over het balkonhek te hangen en zo mijn balkon aan het schoonmaken was. Ik wist niet hoe snel ik weer moest omkeren. Mijn buurvrouw hoeft mij niet in een schaars pak te zien. Snel naar beneden om wat meer bedekking voor mijn lichaam aan te trekken, liep ik weer naar boven en keer tegen haar achterwerk aan. Ze stond nu op mijn balkon was deze aan het stofzuigen. Beduusd liep ik weer naar beneden, om eerst het koffiezetapparaat aan te knallen. Ik zei tegen mezelf dat ik nu naar boven moest lopen, de balkondeur moest openen en aan mijn buurvrouw moest vragen wat zou eigenlijk aan het doen was. Zo gezegd zo gedaan. Boven aangekomen was het balkon leeg en zag eruit zoals deze er altijd uit zag. De computer was inmiddels opgestart en uit de email bleek dat de boel nog niet was ingepland. Dus dat werd bellen naar de bezorger. Tussen elf en twee komen ze de goederen brengen. Achteraf weet je dat ze daarmee bedoelen dat de chauffeur om kwart over twee bij jou is. De chauffeur vertelde dat hij hier voor geen goud hier zou willen wonen. Ze rijden in deze 30-km zo de broek van je kont. Bekend verhaal, maar de gemeente komt pas in actie als er een dode is gevallen. Dus bij dezen een vrijwilliger voor deze rol gezocht. Later op de middag sprak ik mijn buurvrouw. Ze had haar balkondeur laten schaven, en al het schaafsel was op mijn balkon gewaaid. Dus dat ruimde ze even op. De buurvrouw vertelde dat er net weer een ongeluk was gebeurd voor de deur. Resultaat: blikschade. Ik geloof niet dat de gemeente nu wel door zal hebben dat het gevaarlijk is op deze dijk.

De nieuwe baan

Afgelopen vrijdag dan eindelijk begonnen in mijn nieuwe job. Waarom vrijdag de 15de? In de ochtend was eerst een cursus, dus daar kon ik mooi naar toe en vrijdag kon ik al mijn spulletjes inruimen, zodat ik in de nieuwe week tegelijk goed kan beginnen. Maar helaas waren de beloofde kasten vrijdag niet aanwezig, waren niet alle archiefstukken verwijderd en was het dus nog een beetje een rommeltje. Ook was de autorisatie van de computer niet geregeld, dus een slechte start. Daar had ik wel rekening mee gehouden. Ik had tijd gereserveerd voor het afhandelen van een bezwaarschrift. Dat houdt in, het dossier vormen en een verweerschrift schrijven. Dat kan gelukkig op elke werkplek. Maar je raad het al, het dossier was vrijdag spoorloos. Dat is dus echt een slechte start. Dan maar een mail behandelen en daarna vroeg naar huis. Die uren halen we wel op een ander moment in. Ik hoop dat volgende week de week beter start. En ja, ook al regel je alles ruim van te voren en maak je goede afspraken, je blijft altijd afhankelijk van anderen.
Mijn nieuwe baan zijn eigenlijk twee halve functies. Eerst dacht de ene dag de ene functie en de andere dag de andere te doen, toen werd het de ene helft van de week de ene functie en de resterende tijd de andere functie, en nu laat ik het maar even lekker door elkaar lopen en zie ik wel hoe het allemaal gaat lopen. Want een strikt tijdschema aan houden werkt toch niet. Je hebt namelijk altijd wel spoedjes, dossiers afronden of onverwachte zaken.

De arbeidsvoorwaarden

Het is zover. A.s. Vrijdag begin ik in mijn nieuwe job. Heb er best zin in. Natuurlijk gaat daar een arbeidsvoorwaardengesprek aan vooraf. Deze ‘ vrijwillige’ overstap geeft natuurlijk kansen. Ik help in ieder geval de organisatie een bezuinigingsmaatregel te vullen, en daar staat wel wat tegenover. De ene gaf aan dat ik meer salaris moest eisen, de nader rade aan het in opleidingen te zoeken. Alle goede raden tot mij genomen, heb ik besloten niets te eisen. Ik ben tevreden met mijn huidige arbeidsvoorwaarden, dus waarom meer, meer en meer vragen, als dat niet nodig is. Zelf bood mijn werkgever een periodiek. Te geven. Nou, dat vond ik best. En mijn werkgever gaf aan dat ik wel een opleiding mag volgen. Op zich is dat wel nodig voor mijn nieuwe functie, dus als ze dat niet zouden doen, dan zou er een probleempje in mijn beperkte kennis ontstaan. En verder heb ik nu dus twee functies. 16 uur senior handhaver en 16 uur senior vergunningverlener. Ga ik nu definitief de ruimtelijke ordening verlaten. Ik denk dat ik mij ook wel beter thuis zal voelen in het omgevingsrecht, dan in de ruimtelijke ordening. Het omgevingsrecht is veel concreter, en dat vind ik wel fijn. Al met al a.s. Vrijdag een nieuwe stap in mij carrière!

Oma’s draadjesvlees

Uit de vriezer had ik een dik pak vlees gepakt. Ik had het idee om dat vlees maar een tijdje te laten sudderen, maar niet voordat ik oma’s receptenboek geraadpleegd had. De ingrediënten moest ik eerst even verzamelen. Ketjap, tomatenketchup, azijn, appelstroop, ontbijtkoek, laurier, kruidnagel, oregano, tijm, basilicum, en nog een hele rij met ingrediënten. Gebruikte ze vroeger al ketjap? En al die kruiden, gebruikte oma dat allemaal? Echt Hollandse producten zijn het niet, maar het zal allemaal wel. Heb alles in een pan gegooid, nadat ik uiteraard eerst het vlees heb aangebraden en dan moest het sudderen. Ik heb buiten een kleine barbecue staan. Hoewel, het is meer een klein kacheltje. Er kunnen briketten in en er kan een pan op staan. Dus 1 plus 1 is 2. Het vlees kan mooi buiten op de briketten staan te stoven. Hoeft het gas tenminste niet voor minimaal twee uur aan te staan. Bovendien kan ik ook weggaan als ik wil of op zolder knutselen ofzo, zonder rekening te houden met het gasfornuis. Zo gezegd, zo gedaan. Om half zes was het draadjesvlees klaar en het smaakte uitstekend. Morgen weer draadjesvlees!

Ps. Het internet is weer diep triest. Ik kan vele sites niet openen, nauwelijks uploaden en het is allemaal zo traag als dikke stront. Waardeloos gewoon. En de glasvezel is geen optie, want als het internet netzo gaat als de digitale televisie, dan kun je beter via de vaste telefoonlijn gaan internetten, dat levert minder storing op.

Het regent buiten hard en het waait. Volgens mij is er iets tegen het balkonhek gewaaid, wat een lawaai buiten zeg….

De marathon

Vandaag gingen weer duizenden gekkies hardlopen. Zij liepen de marathon van Rotterdam. Sportief als ik was, ben ik met de fiets er even heen gereden, om te zien hoe al die sportievelingen zwetend van A naar B renden. Al dien mannen en vrouwen in hardlooptenue en hardloopschoentjes aan de voetjes. Het zag er allemaal gelikt uit. Ik heb dat hardlopen nooit begrepen. En al helemaal niet een kleine 43 kilometer achter elkaar? Op school had ik altijd al een hekel aan de coopertest. Je weet wel, dan moet je binnen 12 minuten 2 kilometer rennen. Volgens mij heb ik dat nog nooit gehaald. Na een kilometer ligt mijn tong al op het asfalt. Het kan een gebrek aan conditie zijn, maar dat is het echt niet alleen. Hardlopen lijkt mij ook ontzettend saai. Het lijkt mij dat je niet even rustig kunt nadenken of je gedachten even kan laten varen. Daar is het toch te intensief voor. Nee, ik ben meer van het wandelen. Dan kun je namelijk lekker tot rust komen en genieten van de omgeving. Ik moet zeggen dat ik een wandeling van 24 kilometer echt pittig vind. Dus dan zal een parcours van 42 kilometer hardlopen best wel heel erg pittig zijn. Petje af voor degene die het gehaald hebben vandaag. Ik doe het in ieder geval niet na. Net als andere jaren, ben ik volgend jaar weer van de partij als fotograaf. Want daarom ging ik vandaag naar de marathon. Foto’s maken van een joggende menigte.

Berichtjes

Ik had de afgelopen periode van alles willen schrijven, maar die internetverbinding is gewoon koos waardeloos. Het draadloos internet werkt voor geen meter. En als het werkt, is het super traag. Ik had willen schrijven over de Arabische lente, de evacuatie door een militaire helikopter, over de plannen van het kabinet, over mijn tuinkas, over het isoleren van mijn zoldertje, over mijn nieuwe baan, over de kaartjes van Frank Boeijen, over het bloedprikken. Maar het kon allemaal niet. En nu is de verbinding nog steeds problematisch. Dus is schrijven er nauwelijks nog bij. Enfin, vrijdag begin ik in mijn nieuwe baan. Zoals eerder gezegd, ga ik naar een andere afdeling. Mijn nieuwe functie is jurist vergunningverlening en handhaving. Een 50-50 baan dus. Vrijdag ga ik dus een verdieping lager aan de slag. Heb er eigenlijk best wel zin in. Dus dat beloofd veel goeds. Afgelopen vrijdag bloed geprikt in het Erasmus. Even een gen-onderzoekje uit laten voeren. Wat een fabriek zeg, zo’n ziekenhuis. Het was echt super druk. Vandaag een tuinmeubelset gekocht. Kan dat groene plastic setje eindelijk de deur uit. Een modern setje in de achtertuin smoelt natuurlijk goed! Vandaag ook de gedeeltelijk geïsoleerde zolder behangen. Ziet er goed uit. Morgen nog een piep klein stukje behangen en het achterdeel van de zolder is af. Nu het voordeel nog. Morgen de marathon van Rotterdam. Ik zet mijn geld op een Keniaan. Zo, eindelijk weer even kunnen schrijven. Hoe lang zou het goed gaan?

Werkperikelen

De afgelopen periode heb ik even niet geblogd. Ik had namelijk andere zaken aan mijn hoofd. Namelijk de ‘vrijwillige’ overgang naar een andere afdeling. Om een lang verhaal kort te maken kwam het erop neer dat iemand van de ene afdeling met het taakveld ruimtelijke ordening moest worden overgeplaatst naar de andere afdeling met het taakveld vergunningen. Er waren acht potentiële kandidaten (werd er gezegd), voor deze vrijwillige overplaatsing. Maar als er niemand vrijwillig zou gaan, dan werd er iemand aangewezen. En iedereen van het taakveld ruimtelijke ordening was het er over eens dat ik degene zou worden die het veld moet ruimten. Ik heb namelijk de minste ervaring met ruimtelijke ordening en mijn werkzaamheden hebben de meeste raakvlakken met vergunningen. Met zachte druk werd er op aangestuurd, dat het beter is vrijwillig over te stappen dan aangewezen te worden. Hoe dan ook, mij lijkt het beter de zaakjes maar zo snel mogelijk te regelen. De functie die gecreëerd is, is best een leuke functie. Dus daar zal het niet aan liggen, maar de manier hoe alles gelopen is verdiend geen schoonheidsprijs. Sterker nog, ik heb op dit moment het gevoel dat alle betrokkenen weinig interesse hebben in de gang van zaken,omdat de bezuinigingsmaatregel met mijn vrijwillige aanmelding nu wel geregeld is. Ik heb het een en ander eens op een rijtje gezet, en er klopt helemaal niets van de hele gang van zaken. Maar daar doen je in feite helemaal niets aan. Enfin, onder het mom van de vrijwillige basis, wordt mij al meegedeeld dat ik in de positie zit om van alles te eisen, omdat die andere afdeling mij wil hebben. Maar wat moet je nu eisen? Salaris? Daar zit geen speling in. Opleidingen? Ik moet er niet aan denken weer een opleiding te doen. Wat ik belangrijk vind zijn de collega’s met wie ik samenwerk. En ik denk dat het nooit zo leuk kan worden als met het stel ongeregeld waarmee ik nu de kamer deel. Nee, ik denk dat daar geen vooruitgang te boeken valt. Deze win-win situatie, zoals de betrokkenen dat noemen ken t naast winnaars 1 verliezer, en dat ben ik.

Dakbedekking

Morgen komt gelukkig echt de dakdekker. Vanwege het slechte weer was het natuurlijk niet mogelijk eerder te komen, en ik vreesde er bijna voor dat hij me vergeten was. Maar dat is gelukkig niet zo. De vorige dakdekker, die kwam opdraven om de lekkage te stoppen, had prutswerk afgeleverd. Het dak lekte wel niet meer, maar het mooie dakrandje was veranderd in een lelijke nieuwbouwdakstrip, en dat staat niet mooi bij een jaren dertig woning. En deze dakdekker merkte dat gelijk al op. Dus ik heb er wel vertrouwen in. We zijn al twee jaar bezig om nieuwe dakbedekking op de dakkapellen te krijgen. De dakkapel was behoorlijk aan het lekken, dus een dakdekker was snel nodig. Ik begon bij Snoei Handelsonderneming BV. Die beloofde tot drie keer terug te bellen en toen ik voor de laatste maal terug belde, kwam hij met de mededeling dat hij met vakantie was. Dus dit bedrijf verdiend een koude douche. Die komt er bij mij niet in. Toen was loodgietersbedrijf Lely aan de beurt. Die zou om 10.00 uur komen, maar na twee keer te hebben gebeld kwamen ze om 16.00 uur. Het sneeuwde, dus ze kwamen vertellen dat ze nu niet konden kijken en dat ze terug zouden bellen. Nou Lely, ik wacht nog steeds op je telefoontje. En zo gaan de dagen voorbij. De prutser heeft gelukkig het d waterdicht gemaakt en nu, twee jaar later, krijg ik eindelijk nieuwe dakbedekking. Het bedrijf heb ik in de Gouden Gids gevonden!

Zolder isoleren

Ik heb het plan de zolder te isoleren. Ik heb het al in mijn hoofd zitten, maar het is altijd handig wat klustips van het internet te plukken. De diverse klusfolders zien er altijd beter uit dan de werkelijkheid. Zo hebben wij in het midden een liggende balk en boven en onder niet. Hoewel, die zitten er wel, maar de ene zit in de nok en de ander in de vloer verwerkt. Verder zit er een aftimmering op het beschot en ik vermoed dat daar een dun laagje isolatie tussen zit. Dus volgens mij moeten die schrootjes eraf, de isolatie er tussen uit, voor en na de gording een balkje plaatsen met daaroverheen in de lengte de latten op 60 cm en daarachter de isolatie met dat zilverkleurige achterkantje naar de zolderruimte toe en deze aftimmeren met de schrootjes die ik in het begin van het dakbeschot heb afgehaald. Een dampremmende folie hoeft volgens mij in dit geval niet. Dat lijkt me wel een klusje dat te doen moet zijn. Maar hoe krijg ik als die materialen thuis? In het C1-tje zal niet veel passen. Dus ik dacht het zo te doen. Maandag rijd ik even langs de kluszaak en neem twee rollen isolatie mee. Dat past vast. Daarna neem ik op mijn route via de kluszaak de volgende keer wat lange latten mee. Dat kan best. Achterklepje open, moet kunnen. Het is toch maar 300m. En als ik dus elke dag een beetje ophaal, heb ik volgende week alles in huis om met de klus te beginnen.

De kweekkas

Vol goede moet stapte ik op mijn fietsje op weg naar de super. Ik had namelijk gehoord dat de super een kweekkas verkocht, en dat komt even goed uit. Ik heb namelijk het grootse idee een moestuin te beginnen in mijn tuintje die op het noorden ligt. En wat is onmisbaar in de moestuin? Een kweekkas natuurlijk. Ik had niet echt het idee het om een grote kweekkas zou gaan, dus die zou wel in een van de zijvakken van mijn fietstas passen. Aangekomen in de super had ik het geluk dat er nog een aantal kassen verpakt in een kartonnen doos klaar stonden. Blijkbaar was de kweekkas minder populair dan ik dacht. Het ding bleek groter en zwaarder dan ik dacht. Maar ik laat mij niet kennen, dus de grote doos mocht achter op mijn bagagedrager staan, waarna ik maar wandelend naar huis ben teruggekeerd. De kweekkas is 1,40 x 1,40 meter en wel 2 meter hoog. Dat is een royale kas. Nu nog een plekje in de tuin vinden om de kas op te tuigen. Maar dat ga ik doen als het iets mooier weer is. Ik dacht in eerste instantie de kas op de oprit te zetten. Want die oprit gebruiken wij toch niet. Maar er blijft daarna net te weinig ruimte over om met je fiets langs te rijden. Dus komt de kas op de plek van de composthoop (ja, ook die heb ik). En voor de composthoop vinden we wel een nieuw plekje.

De stemming

Nog even het zes-uur journaal gekeken en toen was het zover. Mijn paspoort opgezocht, de stemkaart van de televisiekast gepakt en beide in mijn binnenzak van mijn jas gedaan. Ik mag weer stemmen. Het recht om te stemmen is een groot recht, waarvan ik uiteraard gebruik van zal en moet maken. In mijn zwart-wit geblokte winterjas liep ik de trap af naar beneden en deed de deur achter mij op slot. De koude wind suisde langs bij heen. Ik wandelde de dijk af, op zoek naar het dichtst bijzijnde stembureau. Het was nog licht buiten. Dat betekent dat de dagen langer aan het worden zijn. Tijdens mij loopje over de dijk bedacht ik op wie ik zou gaan stemmen. Zal ik landelijk of provinciaal gaan stemmen. Uiteindelijk kwam ik tot de conclusie dat het een provinciale stem zou worden, die toevallig hetzelfde is als landelijk. Ik vervolgde mijn tocht langs een appartementencomplex en een liep langs een groepje bij elkaar gezette vijftigplus woningen. Het was een aardig tripje richting het stembureau. Aangekomen viel mij op dat de komende en gaande stemmers elkaar goed aflosten, waardoor rijen bij het stembureau uitbleven. Eindelijk ontving ik mijn stembiljet en liep naar het hokje zonder gordijn. Met het rode potlood kleurde ik het hokje voor de naam van mijn favoriet rood. Ik aarzelde even, maar ik heb toch gekozen voor degene voor wie ik gekozen heb. Het stembiljet vouwde ik langzaam maar precies dubbel en deponeerde haar in de grote verzegelde ton.

Verkiezingstestjes

Woensdag zijn dus die verkiezingen. Je weet wel, die van de provincie. Ze noemen het in ieder geval zo, maar het lijken wel een beetje tweede kamer verkiezingen, want ik zie vooral die mensen. Misschien zie ik wel alleen die mensen, omdat ik de mensen van de provincie en de eerste kamer niet of nauwelijks ken. Ja, de eerste kamer, waar al die oude grijze mannen lopen die in de nadagen van hun carrière nog even ja of nee tegen nieuwe wetjes willen zeggen. Maar daar gaan we het nu even niet over hebben. Het gaat woensdag in de eerste plaats om de provinciale verkiezingen. Ik heb net even de testjes bij de stemwijzer en de kieswijzer gedaan. En hoe verrassend waren de uitslagen? De uitslagen waren zoals bij de tweede kamer verziekingen. Dus er zit blijkbaar weinig verschil in de standpunten. Dat maakt het allemaal een stuk makkelijker. Ik heb me dit keer helemaal niet verdiept in de verkiezingsprogramma’s. Het leeft echt niet bij mij. Hoewel ik wel een paar items heb die ik belangrijk vind. Dat zijn het verder ontwikkelen van de ecologische verbindingszones, geen asfalt erbij, maar investeren in openbaar vervoer, de wegenbelasting omhoog (hihi, betaal ik toch niet) en geen kerncentrale op de maasvlakte. Met deze punten kan ik terecht bij de partij voor de dieren, GroenLinks, de partij van de arbeid, de socialistische partij en de ChristenUnie. Waarschijnlijk moet het bij D’66 ook nog wel lukken. Dus ik ga links stemmen. Maar op wie?