Bonnenquote

Meneertje Opstelten denkt het voor elkaar te hebben: de bonnenquote bij de politie is verleden tijd. Het klinkt logisch, want een quote doet denken aan het bekeuren om het bekeuren. De agent moet aan zijn taks komen. Dat is onzin. Want als een burger iets doet wat niet mag, dan krijg hij een bekeuring. Wij vinden het toch ook gewoon dat inpakkers minimaal 100 dozen per dag inpakken, anders werken ze te traag? Wij vinden het wel gewoon dat anderen wel minimum aantallen opgelegd krijgen. Het is een normaal aantal bij een normaal werktempo. En zo werkt het ook met die boetes. Een agent schrijft per jaar minimaal 200 boetes uit. Dat zit nu eenmaal aan zijn vak verbonden. Een agent ziet een veelvoud aan overtredingen, maar hij hoeft er maar 200 te bekeuren. Meer mag altijd, maar als hij minder bekeuringen uitdeelt, dan moet hij zich wel verantwoorden. Want daar is een reden voor. Is daar geen reden voor te geven, dan kun je afvragen of die agent zijn werk wel goed uitvoert. Het is dus ook een beetje een hulpmiddel voor leidinggevenden. Een bonnenquote is dus helemaal niet zo gek. Alleen vinden een aantal Nederlanders dat gek. Omdat ze vast bang zijn zelf bekeurd te worden. Trouwens het is ook typisch Nederlands, zoals wij tegen de agent aankijken. Het algemene beeld is een beetje denigrerend. Moet je in het buitenland niet proberen. In het buitenland is agent zijn vaak een erebaan, in Nederland een beetje een hondenbaan.