De IQ-test

Zoals ik jaarlijks meeschijf met het grote dictee der Nederlandse taal, zo doe ik ook jaarlijks mee met de IQ-test. Ik vond de test dit jaar lastig. Er waren twee struikelblokken voor mij. Het eerste grote struikelblok waren de vragen met die rode blokjes. Erg lastig binnen tien seconde te bepalen dat daar 73 blokken liggen. Het andere struikelblok was het item over het korte termijngeheugen. Een stuk of zes fragmentjes met een geluidje erbij dat er niet bij hoort en daar krijg je een vraag over. Nou, dat jasje van Sacha vond ik bij het terugzien toch wel paarsig. En bij het terugzien van het andere filmpje zag ik die gebroken arm nog niet. Maar goed, ondanks de twee struikelblokken vond ik dat ik de test goed heb gemaakt. Ik mag blijven. Een IQ van 123 vind ik mooi. Maar wat moet ik eigenlijk met dat gegeven? Je hebt er niet zoveel aan. De test zegt iets over je intelligentie, maar verder zegt het eigenlijk ook niets. Ik ben misschien niet de meest intelligente persoon, maar wie niet intelligent is, moet maar slim zijn. En slim ben ik wel, vind ik. Maar wat is slim? Met weinig veel bereiken? Voor elk probleem een oplossing vinden? Het is maar hoe je er zelf over denkt. Of is slim ook handig zijn? In ieder geval is het een combinatie van factoren die bepalen hoe goed je bent. Maar waarin? Het is in ieder geval een leuk weetje, je IQ.