De toko

In de plaats waar ik voorheen werkte, zat een kleine toko, waar je de meest noodzakelijke Indische producten kon kopen. Helaas verdween deze toko spoedig. In het dorp waar ik woon, zat jaren een toko. Het was weliswaar meer afhaal dan winkel met Indische producrten, maar toch kon je er voor het broodnodige terecht. En nu is deze ook plotseling verdwenen. Nu ben ik aangewezen op de grote stad. Alleen daar kan ik nog ketanrijst, kopen. De supermarkt is gelukkig al uitgebreid met een aantal producten, maar voor het fijne werk moet je daar niet wezen. Vroeger zat er op bijna elke hoek van de straat een toko. Deze werd vervangen door een chinees, marokaan of turk. En zo verdween de Pinda uit het Nederlandse straatbeeld. Ben benieuwd hoe lang leven de masar malm nog wordt gegeven. Ik wil Indische liflafjes maken. Doe ik eigenlijk nooit, omdat mijn moeder dat altijd maakt, maar het wordt toch echt de hoogste tijd dat ik zelf aan de slag gaat. En het lijkt mij een mooi moment om daaraan te beginnen. Maar als er straks geen toko meer te bekennen is, zal al mijn inspanning voor niets zijn geweest en kan ik van alles bereiden in de keuken, behalve de Indische keuken, omdat er gewoonweg geen producten meer te koop zijn. Enfin, voor nu zal ik er nog maar gebruik van maken. Gelukkig waren vandaar de winkels in de grote stad open, zodat ik mijn benodigdheden kon kopen! Morgen fijn kokkerellen.