De stemming

Nog even het zes-uur journaal gekeken en toen was het zover. Mijn paspoort opgezocht, de stemkaart van de televisiekast gepakt en beide in mijn binnenzak van mijn jas gedaan. Ik mag weer stemmen. Het recht om te stemmen is een groot recht, waarvan ik uiteraard gebruik van zal en moet maken. In mijn zwart-wit geblokte winterjas liep ik de trap af naar beneden en deed de deur achter mij op slot. De koude wind suisde langs bij heen. Ik wandelde de dijk af, op zoek naar het dichtst bijzijnde stembureau. Het was nog licht buiten. Dat betekent dat de dagen langer aan het worden zijn. Tijdens mij loopje over de dijk bedacht ik op wie ik zou gaan stemmen. Zal ik landelijk of provinciaal gaan stemmen. Uiteindelijk kwam ik tot de conclusie dat het een provinciale stem zou worden, die toevallig hetzelfde is als landelijk. Ik vervolgde mijn tocht langs een appartementencomplex en een liep langs een groepje bij elkaar gezette vijftigplus woningen. Het was een aardig tripje richting het stembureau. Aangekomen viel mij op dat de komende en gaande stemmers elkaar goed aflosten, waardoor rijen bij het stembureau uitbleven. Eindelijk ontving ik mijn stembiljet en liep naar het hokje zonder gordijn. Met het rode potlood kleurde ik het hokje voor de naam van mijn favoriet rood. Ik aarzelde even, maar ik heb toch gekozen voor degene voor wie ik gekozen heb. Het stembiljet vouwde ik langzaam maar precies dubbel en deponeerde haar in de grote verzegelde ton.