Beetje minder

Zo, de paasdagen zitten er weer op. Het lijkt wel alsof de paasdagen het nieuwe vreetevenement geworden is. Waar vroeger de Kerst het moment was voor een bijzonder diner, is dat nu ook tijdens Pasen het geval. Het is natuurlijk erg gezellig met de hele familie aan de luxe Paasbrunch en aansluitend een grootse barbecue met luxe vlees, exotische vruchten en bijzondere groenten. Blijkbaar is het de commercie weer gelukt een evenement toe te voegen aan het scala van bijzondere dagen waarop groots uitgepakt moet worden. Zo was vroeger Valentijnsdag leuk en spannend. Een anoniem kaartje sturen aan je geheime liefde. Tegenwoordig moet je met je geliefde naar Parijs. Vroeger maakte kinderen op vader- en Moederdag een leuk cadeautje op school. Tegenwoordig geven deze kinderen een duur parfum van 100 euro. Vroeger was het er niet, maar nu wordt er hier en daar Halloween gevierd. En nu heb je ook Pasen. Waar we vroeger gezellig paaseieren zochten en daarna met z‘n allen gezellig een broodmaaltijd nuttigden, moet dat nu dus anders, dacht de commercie. Met de hele familie brunchen bij VanderValk was het begin van het einde. Dit is namelijk uitgegroeid tot een groot eetfestijn. Blijkbaar is er een reden nodig om met de hele familie een moment uit te kiezen en uitgebreid te eten. Zou dat komen door de maatschappij waarin wij nu leven? Vast wel. Blijkbaar zijn de feestdagen een van de weinige momenten dat de hele familie samen kan zijn en dat wordt extra bijzonder gevierd. Maar dat er zoveel geld tegenaan gegooid moet worden voor het bijzondere tintje, lijkt mij overbodig.

De nieuwe fiets

Mijnlief wilde graag een nieuwe fiets. Niet vreemd, want het barrel waarop hij momenteel rijdt valt van ellende bijna uit elkaar. Het mooie weer vraagt ook om te fietsen. We besloten voor een goede tweedehands te kijken met drie versnellingen en een gesloten kettingkast. Een beetje een sportief modelletje. Helaas was de zaak waar manlief een aantal jaren geleden het barrel kocht gesloten, omdat het namelijk goede vrijdag was. Maar verderop zit nog een fietsenzaak. Daar aangekomen, bleek dat er alleen nieuwe fietsen in de verkoop waren. De wensen werden op tafel gelegd en mevrouw de verkoper showde een aantal modellen. Uiteindelijk besloot manlief een sportief ding met 21 versnellingen en dus een dérailleur te komen. Succes met het onderhoud ervan! Maar ja, als we dan samen gaan fietsen, dan kan ik hem niet bijhouden met mijn huis-tuin-en-keuken fiets. Ik heb wel een sportief hybride fietsje, maar het is geen lichtgewicht aluminium ding. Dus besloot ik ook maar een sportief rakkertje aan te schaffen. Toevallig kwamen we uit op dezelfde, maar dan het damesvariante. Zaterdag hebben we beide uiteindelijk aangeschaft en tegelijk een leuk ritje gereden. Ruim 50 km. Met pijn in de bips kwamen we wat later die zaterdag weer thuis. Laat de zomer maar komen, want er staan heel wat fietsritjes op de planning!

Morgen witte donderdag?

Hoe zit dat nu met witte donderdag? Als ik de berichten in de krant mag geloven is er helemaal geen witte donderdag. Ja, witte donderdag is die dag voor goede vrijdag , met Pasen enzo. Op witte donderdag werd het laatste avondmaal gegeten door Christus. Maar ja, nu blijkt dat die laatste avondmaal niet op donderdag, maar op woensdag gegeten werd. Dan is het witte woensdag en vergeten donderdag, gevolgd door goede vrijdag. In ieder geval blijkt het dus zo te zijn dat de woensdag in het hele verhaal rondom het paasverhaal, een beetje een vergeten dag was. Men kon dus niet zo goed plaatsen wat er op woensdag gebeurde. Nu blijkt dat het laatste avondmaal op woensdag werd gegeten, is deze dag ook weer gevuld en is het verhaal zo goed als compleet. Maar wat gebeurde er dan op die donderdag? Dat weet verder niemand. Het blijft dus een beetje een vaag verhaal. Blijkbaar heeft Christus na het laatste avondmaal nog een dagje niets gedaan alvorens hij werd gekruisigd en dood ging. In ieder geval is het de hoogste tijd dat er eens duidelijkheid gegeven wordt in dit hele gebeuren. Want het moet toch na te gaan zijn wat er zo ongeveer in het jaar 33 n. chr. van dag tot dag gebeurden?

Balkonvreemdeling

Gisterochtend was ik vroeg opgestaan. Ik moest namelijk een email checken. In deze email zou de tijd staan dat de chauffeur zou langskomen om een tuinset en een tête-à-tête te brengen. Ik keek uit het raam en zag mijn buurvrouw erg moeilijk doen door over het balkonhek te hangen en zo mijn balkon aan het schoonmaken was. Ik wist niet hoe snel ik weer moest omkeren. Mijn buurvrouw hoeft mij niet in een schaars pak te zien. Snel naar beneden om wat meer bedekking voor mijn lichaam aan te trekken, liep ik weer naar boven en keer tegen haar achterwerk aan. Ze stond nu op mijn balkon was deze aan het stofzuigen. Beduusd liep ik weer naar beneden, om eerst het koffiezetapparaat aan te knallen. Ik zei tegen mezelf dat ik nu naar boven moest lopen, de balkondeur moest openen en aan mijn buurvrouw moest vragen wat zou eigenlijk aan het doen was. Zo gezegd zo gedaan. Boven aangekomen was het balkon leeg en zag eruit zoals deze er altijd uit zag. De computer was inmiddels opgestart en uit de email bleek dat de boel nog niet was ingepland. Dus dat werd bellen naar de bezorger. Tussen elf en twee komen ze de goederen brengen. Achteraf weet je dat ze daarmee bedoelen dat de chauffeur om kwart over twee bij jou is. De chauffeur vertelde dat hij hier voor geen goud hier zou willen wonen. Ze rijden in deze 30-km zo de broek van je kont. Bekend verhaal, maar de gemeente komt pas in actie als er een dode is gevallen. Dus bij dezen een vrijwilliger voor deze rol gezocht. Later op de middag sprak ik mijn buurvrouw. Ze had haar balkondeur laten schaven, en al het schaafsel was op mijn balkon gewaaid. Dus dat ruimde ze even op. De buurvrouw vertelde dat er net weer een ongeluk was gebeurd voor de deur. Resultaat: blikschade. Ik geloof niet dat de gemeente nu wel door zal hebben dat het gevaarlijk is op deze dijk.

De nieuwe baan

Afgelopen vrijdag dan eindelijk begonnen in mijn nieuwe job. Waarom vrijdag de 15de? In de ochtend was eerst een cursus, dus daar kon ik mooi naar toe en vrijdag kon ik al mijn spulletjes inruimen, zodat ik in de nieuwe week tegelijk goed kan beginnen. Maar helaas waren de beloofde kasten vrijdag niet aanwezig, waren niet alle archiefstukken verwijderd en was het dus nog een beetje een rommeltje. Ook was de autorisatie van de computer niet geregeld, dus een slechte start. Daar had ik wel rekening mee gehouden. Ik had tijd gereserveerd voor het afhandelen van een bezwaarschrift. Dat houdt in, het dossier vormen en een verweerschrift schrijven. Dat kan gelukkig op elke werkplek. Maar je raad het al, het dossier was vrijdag spoorloos. Dat is dus echt een slechte start. Dan maar een mail behandelen en daarna vroeg naar huis. Die uren halen we wel op een ander moment in. Ik hoop dat volgende week de week beter start. En ja, ook al regel je alles ruim van te voren en maak je goede afspraken, je blijft altijd afhankelijk van anderen.
Mijn nieuwe baan zijn eigenlijk twee halve functies. Eerst dacht de ene dag de ene functie en de andere dag de andere te doen, toen werd het de ene helft van de week de ene functie en de resterende tijd de andere functie, en nu laat ik het maar even lekker door elkaar lopen en zie ik wel hoe het allemaal gaat lopen. Want een strikt tijdschema aan houden werkt toch niet. Je hebt namelijk altijd wel spoedjes, dossiers afronden of onverwachte zaken.

De arbeidsvoorwaarden

Het is zover. A.s. Vrijdag begin ik in mijn nieuwe job. Heb er best zin in. Natuurlijk gaat daar een arbeidsvoorwaardengesprek aan vooraf. Deze ‘ vrijwillige’ overstap geeft natuurlijk kansen. Ik help in ieder geval de organisatie een bezuinigingsmaatregel te vullen, en daar staat wel wat tegenover. De ene gaf aan dat ik meer salaris moest eisen, de nader rade aan het in opleidingen te zoeken. Alle goede raden tot mij genomen, heb ik besloten niets te eisen. Ik ben tevreden met mijn huidige arbeidsvoorwaarden, dus waarom meer, meer en meer vragen, als dat niet nodig is. Zelf bood mijn werkgever een periodiek. Te geven. Nou, dat vond ik best. En mijn werkgever gaf aan dat ik wel een opleiding mag volgen. Op zich is dat wel nodig voor mijn nieuwe functie, dus als ze dat niet zouden doen, dan zou er een probleempje in mijn beperkte kennis ontstaan. En verder heb ik nu dus twee functies. 16 uur senior handhaver en 16 uur senior vergunningverlener. Ga ik nu definitief de ruimtelijke ordening verlaten. Ik denk dat ik mij ook wel beter thuis zal voelen in het omgevingsrecht, dan in de ruimtelijke ordening. Het omgevingsrecht is veel concreter, en dat vind ik wel fijn. Al met al a.s. Vrijdag een nieuwe stap in mij carrière!

Oma’s draadjesvlees

Uit de vriezer had ik een dik pak vlees gepakt. Ik had het idee om dat vlees maar een tijdje te laten sudderen, maar niet voordat ik oma’s receptenboek geraadpleegd had. De ingrediënten moest ik eerst even verzamelen. Ketjap, tomatenketchup, azijn, appelstroop, ontbijtkoek, laurier, kruidnagel, oregano, tijm, basilicum, en nog een hele rij met ingrediënten. Gebruikte ze vroeger al ketjap? En al die kruiden, gebruikte oma dat allemaal? Echt Hollandse producten zijn het niet, maar het zal allemaal wel. Heb alles in een pan gegooid, nadat ik uiteraard eerst het vlees heb aangebraden en dan moest het sudderen. Ik heb buiten een kleine barbecue staan. Hoewel, het is meer een klein kacheltje. Er kunnen briketten in en er kan een pan op staan. Dus 1 plus 1 is 2. Het vlees kan mooi buiten op de briketten staan te stoven. Hoeft het gas tenminste niet voor minimaal twee uur aan te staan. Bovendien kan ik ook weggaan als ik wil of op zolder knutselen ofzo, zonder rekening te houden met het gasfornuis. Zo gezegd, zo gedaan. Om half zes was het draadjesvlees klaar en het smaakte uitstekend. Morgen weer draadjesvlees!

Ps. Het internet is weer diep triest. Ik kan vele sites niet openen, nauwelijks uploaden en het is allemaal zo traag als dikke stront. Waardeloos gewoon. En de glasvezel is geen optie, want als het internet netzo gaat als de digitale televisie, dan kun je beter via de vaste telefoonlijn gaan internetten, dat levert minder storing op.

Het regent buiten hard en het waait. Volgens mij is er iets tegen het balkonhek gewaaid, wat een lawaai buiten zeg….

De marathon

Vandaag gingen weer duizenden gekkies hardlopen. Zij liepen de marathon van Rotterdam. Sportief als ik was, ben ik met de fiets er even heen gereden, om te zien hoe al die sportievelingen zwetend van A naar B renden. Al dien mannen en vrouwen in hardlooptenue en hardloopschoentjes aan de voetjes. Het zag er allemaal gelikt uit. Ik heb dat hardlopen nooit begrepen. En al helemaal niet een kleine 43 kilometer achter elkaar? Op school had ik altijd al een hekel aan de coopertest. Je weet wel, dan moet je binnen 12 minuten 2 kilometer rennen. Volgens mij heb ik dat nog nooit gehaald. Na een kilometer ligt mijn tong al op het asfalt. Het kan een gebrek aan conditie zijn, maar dat is het echt niet alleen. Hardlopen lijkt mij ook ontzettend saai. Het lijkt mij dat je niet even rustig kunt nadenken of je gedachten even kan laten varen. Daar is het toch te intensief voor. Nee, ik ben meer van het wandelen. Dan kun je namelijk lekker tot rust komen en genieten van de omgeving. Ik moet zeggen dat ik een wandeling van 24 kilometer echt pittig vind. Dus dan zal een parcours van 42 kilometer hardlopen best wel heel erg pittig zijn. Petje af voor degene die het gehaald hebben vandaag. Ik doe het in ieder geval niet na. Net als andere jaren, ben ik volgend jaar weer van de partij als fotograaf. Want daarom ging ik vandaag naar de marathon. Foto’s maken van een joggende menigte.

Berichtjes

Ik had de afgelopen periode van alles willen schrijven, maar die internetverbinding is gewoon koos waardeloos. Het draadloos internet werkt voor geen meter. En als het werkt, is het super traag. Ik had willen schrijven over de Arabische lente, de evacuatie door een militaire helikopter, over de plannen van het kabinet, over mijn tuinkas, over het isoleren van mijn zoldertje, over mijn nieuwe baan, over de kaartjes van Frank Boeijen, over het bloedprikken. Maar het kon allemaal niet. En nu is de verbinding nog steeds problematisch. Dus is schrijven er nauwelijks nog bij. Enfin, vrijdag begin ik in mijn nieuwe baan. Zoals eerder gezegd, ga ik naar een andere afdeling. Mijn nieuwe functie is jurist vergunningverlening en handhaving. Een 50-50 baan dus. Vrijdag ga ik dus een verdieping lager aan de slag. Heb er eigenlijk best wel zin in. Dus dat beloofd veel goeds. Afgelopen vrijdag bloed geprikt in het Erasmus. Even een gen-onderzoekje uit laten voeren. Wat een fabriek zeg, zo’n ziekenhuis. Het was echt super druk. Vandaag een tuinmeubelset gekocht. Kan dat groene plastic setje eindelijk de deur uit. Een modern setje in de achtertuin smoelt natuurlijk goed! Vandaag ook de gedeeltelijk geïsoleerde zolder behangen. Ziet er goed uit. Morgen nog een piep klein stukje behangen en het achterdeel van de zolder is af. Nu het voordeel nog. Morgen de marathon van Rotterdam. Ik zet mijn geld op een Keniaan. Zo, eindelijk weer even kunnen schrijven. Hoe lang zou het goed gaan?

Werkperikelen

De afgelopen periode heb ik even niet geblogd. Ik had namelijk andere zaken aan mijn hoofd. Namelijk de ‘vrijwillige’ overgang naar een andere afdeling. Om een lang verhaal kort te maken kwam het erop neer dat iemand van de ene afdeling met het taakveld ruimtelijke ordening moest worden overgeplaatst naar de andere afdeling met het taakveld vergunningen. Er waren acht potentiële kandidaten (werd er gezegd), voor deze vrijwillige overplaatsing. Maar als er niemand vrijwillig zou gaan, dan werd er iemand aangewezen. En iedereen van het taakveld ruimtelijke ordening was het er over eens dat ik degene zou worden die het veld moet ruimten. Ik heb namelijk de minste ervaring met ruimtelijke ordening en mijn werkzaamheden hebben de meeste raakvlakken met vergunningen. Met zachte druk werd er op aangestuurd, dat het beter is vrijwillig over te stappen dan aangewezen te worden. Hoe dan ook, mij lijkt het beter de zaakjes maar zo snel mogelijk te regelen. De functie die gecreëerd is, is best een leuke functie. Dus daar zal het niet aan liggen, maar de manier hoe alles gelopen is verdiend geen schoonheidsprijs. Sterker nog, ik heb op dit moment het gevoel dat alle betrokkenen weinig interesse hebben in de gang van zaken,omdat de bezuinigingsmaatregel met mijn vrijwillige aanmelding nu wel geregeld is. Ik heb het een en ander eens op een rijtje gezet, en er klopt helemaal niets van de hele gang van zaken. Maar daar doen je in feite helemaal niets aan. Enfin, onder het mom van de vrijwillige basis, wordt mij al meegedeeld dat ik in de positie zit om van alles te eisen, omdat die andere afdeling mij wil hebben. Maar wat moet je nu eisen? Salaris? Daar zit geen speling in. Opleidingen? Ik moet er niet aan denken weer een opleiding te doen. Wat ik belangrijk vind zijn de collega’s met wie ik samenwerk. En ik denk dat het nooit zo leuk kan worden als met het stel ongeregeld waarmee ik nu de kamer deel. Nee, ik denk dat daar geen vooruitgang te boeken valt. Deze win-win situatie, zoals de betrokkenen dat noemen ken t naast winnaars 1 verliezer, en dat ben ik.