De marathon

Vandaag gingen weer duizenden gekkies hardlopen. Zij liepen de marathon van Rotterdam. Sportief als ik was, ben ik met de fiets er even heen gereden, om te zien hoe al die sportievelingen zwetend van A naar B renden. Al dien mannen en vrouwen in hardlooptenue en hardloopschoentjes aan de voetjes. Het zag er allemaal gelikt uit. Ik heb dat hardlopen nooit begrepen. En al helemaal niet een kleine 43 kilometer achter elkaar? Op school had ik altijd al een hekel aan de coopertest. Je weet wel, dan moet je binnen 12 minuten 2 kilometer rennen. Volgens mij heb ik dat nog nooit gehaald. Na een kilometer ligt mijn tong al op het asfalt. Het kan een gebrek aan conditie zijn, maar dat is het echt niet alleen. Hardlopen lijkt mij ook ontzettend saai. Het lijkt mij dat je niet even rustig kunt nadenken of je gedachten even kan laten varen. Daar is het toch te intensief voor. Nee, ik ben meer van het wandelen. Dan kun je namelijk lekker tot rust komen en genieten van de omgeving. Ik moet zeggen dat ik een wandeling van 24 kilometer echt pittig vind. Dus dan zal een parcours van 42 kilometer hardlopen best wel heel erg pittig zijn. Petje af voor degene die het gehaald hebben vandaag. Ik doe het in ieder geval niet na. Net als andere jaren, ben ik volgend jaar weer van de partij als fotograaf. Want daarom ging ik vandaag naar de marathon. Foto’s maken van een joggende menigte.