Vermoeiende dag

Het was vandaag een vermoeiende dag. Niet dat het fysiek inspannend was ofzo, maar meer door het zitten, wachten, lopen, zitten, wachten, lopen. Gistermiddag hoorden we dat het niet zo goed ging met de moeder van manlief. Dat was de aanleiding om de auto in te schieten en op pad te gaan. Het zag er inderdaad niet best uit. Al snel werd besloten dat er in denacht gewaakt zou worden. Daar hebben mensen zich beschikbaar voor gesteld, zodat manlief vandaag een en ander kon regelen. Gelukkig was het werk geen probleem voor manlief. En de vakantie…. We zouden namelijk binnenkort op vakantie gaan. De reis gaan we annuleren en maken deze wel later in het jaar. Nu hebben we eerst andere belangrijke zaken aan ons hoofd. Het hart van de moeder van manlief is erg sterk. Ze is echt een vechter. Dat is zeker te merken. Het is dus even afwachten hoe de komende dagen zullen verlopen.

De Uitslag

In de familie komt een erfelijk gen voor, dat dikke darmkanker veroorzaakt, en bij vrouwen ook baarmoederkanker en dergelijk. De kans dat ik dat gen erf is 50%. Nu is natuurlijk de vraag of je wel wil weten of je bezitter bent van dat gen. Het heeft voor- en nadelen om dat te weten. Na lang wikken en wegen heb ik besloten mij te laten testen. Ik had er ook voor kunnen kiezen preventieve onderzoeken uit te laten voeren en niet te testen of ik het gen zou hebben, maar daar heb ik dus niet voor gekozen. Vandaag heb ik de uitslag van heb bloedonderzoek ontvangen en de uitkomst is dat ik NIET het gewraakte gen bezit dat allerlei nare vormen van kanker veroorzaakt. Of eigenlijk bedoel ik een verhoogde kans daarop. Dus geen preventieve onderzoeken en dergelijk! Aan de andere kant is dat misschien wel jammer. Ik had er ook voor kunnen kiezen om geen bloedonderzoek te laten ondergaan, maar wel de preventieve onderzoeken naar darmkanker en baarmoederkanker te laten uitvoeren. Dan zou ik gewoon altijd onder controle kunnen staan. Een extra zekerheidje in je leven zal ik maar zeggen. Maar aan de andere kant ik moet er toch niet aan denken eens in de twee jaar mijn darmen van binnen te laten inspecteren en elk jaar mijn baarmoeder door een gynaecoloog van binnen te laten inspecteren. Dus uiteindelijk ben ik blij met de bloedtest en helemaal dat het resultaat positief is. Ik ben geen drager van het MS6H gen en heb dus niet het syndroom van Lynch, maar dat laatste zou ook anders kunnen heten.

Bonte verzameling

Ik moet zeggen, ik ben gewoon tegen. Het had nooit mogen bestaan en ik snap mensen die er van houden dan ook niet. Maar soms moet je accepteren dat het er gewoon is en dan moet je er maar het beste van maken. Zoals je ongetwijfeld heb vernomen, is de sluiting van alle nertsenfokkerijen weer hot. Want moet je die fokkerijen nu wel of niet sluiten. Ik zou in eerste instantie zeggen: tegelijk. Maar als ik er dieper over nadenk, ben ik van mening dat je de fokkerijen juist niet moet sluiten. Blijkbaar is het bont van deze diertjes hot en is de vraag ernaar hoog. Als je in Nederland alle fokkerijen zou sluiten, moet dat bont ergens anders vandaan komen. Uit landen waar ze het niet zo nauw nemen met regeltjes. Waar deze nertsen onder slechtere omstandigheden gehouden worden en waarbij sprake is van dierenmishandeling. Nee, dan heb ik liever de fokkerijen hier in Nederland, waar de diertjes een iets beter leven hebben. Hoewel de hokken waarin de niertjes leven wel erg klein zijn. Misschien moeten daarvoor regels komen. Houd die controle op de nertsenfokkerij, scherp de regels aan, zorg voor grotere hokken. Maar helemaal sluiten? Ik heb mijn twijfels of dat wel de juiste oplossing is.
Ik ben er eigenlijk nog steeds niet achter, waarom mensen bont dragen. Het is niet mooi ofzo, en je hebt er verder weinig aan. Maar misschien kan iemand mij dat uitleggen. Misschien kan een bontliefhebber mij overtuigen van het nut er van. Tip: kom wel van goede huizen, ben namelijk niet zo makkelijk te overtuigen.

Harde wind

Manlief had vandaag een vrije dag genomen. Dat bracht mijn Maandagritme enigszins in de war. Want nadat hij de krant eindelijk had uitgelezen, was ik eindelijk aan de beurt om de krant vast te kunnen houden. Die vertraging zorgde ervoor dat er op een later tijdstip boodschappen werd gedaan. Maar wat maakt het eigenlijk allemaal uit. Vandaag zouden we gewoon een leuke dag samen hebben. En dat werd het ook. Nadat ik de muffincakejes had gebakken, voor de traktatie van morgen, stapten wij op de fiets om even naar de stad te fietsen. Het werd Gouda. De heenweg ging prima, maar aan de tegenliggers te zien werd snel duidelijk welk lot ons op de terugweg te wachten stond. De stad Gouda valt een beetje tegen. Veel panden staan leeg, de standaard winkels vullen de binnenstad en echt speciale winkeltjes ontbreken. Niet geslaagd, maar wel gevonden wat we moesten hebben, gingen we weer met de fiets terug naar huis. En het waaide, en het waaide. Gelukkig is het lichtgewicht fietsje voorzien van diverse versnellingen, die met deze straffe tegenwind uitstekend van pas komen. Het ritje duurde iets langer dan de bedoeling, maar verliep uitstekend. Uitgewaaid eindigde deze dag op de bank voor de televisie, alwaar ons het goede nieuws ten gehore kwam dat de politieke partijen die menen het hier voor het zeggen te hebben, geen meerderheid in de eerste kamer hebben gekregen.

Onbekende stamleden

Zo af en toe ontvang ik een mail van een familielid die ik niet ken. Dat is dan een ver familielid die waarschijnlijk via internet een poging waagde een ander lid van de familie te traceren en zo op mijn website stuitte met mijn stamboomleden. En dat is eigenlijk best wel leuk. Zo zie je waar delen van de familie zijn neergestreken en met sommige leden is er een bepaalde connectie. En deze mailtjes sporen mij weer aan de nodige aandacht aan mijn stamboomleden te schenken. Zo heb ik een klein beginnetje gemaakt met het inplakken van alle documenten die ik in verschillende schoenendozen heb liggen. Het is de hoogste tijd daar orde in te brengen. Zo heb ik een hele stapel met aktes, memo’s, aantekeningen en andere krabbels liggen die ik moet verifiëren of moet verwerken in mijn boom. Deze moeten nog even op achternaam gelegd worden, zodat de chaos enigszins uit de enorme stapel is verdwenen. Zo heb ik tal van scans die ik nog een juiste naam moet geven, omdat scan001 en scan002 een beetje lastig archiveert. Zo heb ik nog een map op de pc met de naam uitzoeken, waarin dus allemaal fragmenten van websites en dergelijke staan die ik dus nodig moet ordenen. Zo heb ik een dvd gekocht met allemaal documenten die ik nog even moet doorspitten. Zo moet ik al deze gegevens nog op mijn website verwerken. Dus het is heel leuk af en toe een mail te ontvangen van een onbekend familielid, want dat spoort mij weer aan verder orde op zaken te stellen in het archief Chaos.

De commissie der bezwaren

Vanavond bracht ik een bezoekje aan de commissie bezwaarschriften. Een zaakje van verleende vergunning en buren vinden dat niet zo fijn, zullen we maar zeggen. Zoals dat gaat, beoordeel ik zo’n aanvraag eerst even zelf. Met de nieuwe regelgeving is het er allemaal niet echt makkelijker op geworden, al dacht de wetgever daar anders over. In ieder geval leek het mij zo klaar als een klontje. Er is een foutje gemaakt bij het toetsen. Ik heb de commissie verteld hoe het bouwplan is getoetst en blijkbaar was de commissie daar akkoord mee. Zowel de eiser als de commissie vonden dat het besluit op juiste gronden tot stand is gekomen. Persoonlijk heb ik dus een hele andere mening, maar dat is niet ter sprake gekomen. Ik ga er verder dan ook maar niet op in. De eisers wilden hun bezwaar wel intrekken mits er bomen naast/ voor het bouwwerk worden geplant. Ik ben niet van de werkgroep bomen, maar wil wel een poging wagen iets te regelen. Ik geef ze weinig kans. Dat laatste heb ik ze maar niet verteld. Een gemeente gaat toch geen gemeenschapsgeld stoppen in het aanzien van een individu? Die bomen kosten een hand vol geld, en als de gemeente vet in het rood staat, kan daar echt geen boom meer vanaf. Nee, want zelfs de managers hebben opdracht gekregen hun eigen lunchpakketje mee te nemen naar hun vergaderingen. Het was dus weer een enerverende avond met als conclusie dat het besluit in stand blijft, de gemeente bomen moet planten zou moeten planten, ik een werkdag van 11 uur achter de rug heb en tussendoor heb genoten van een maaltijdsalade.

O ja, schiet me nog te binnen. Heb verleden weer Autan gekocht bij de C1000. Kom ik thuis, staat er een houdbaarheidsdatum van 01/2008 op. Die heb ik vandaag zonder problemen kunnen inleveren. Kreeg gewoon mijn geld terug.

De boze klant

Het was vandaag weer eens tijd om de wekelijkse boodschappen te halen. Dus hup op de fiets naar de Jumbo, alwaar ik mijn kar volgooide met allerlei lekkers voor de aankomende weer. Naast de pizzabodems, de wijn en het brood kocht ik lekkere pinda’s, een javaanse kip voor manlief en risotto, om te proberen. Met een kar vol naar de kassa gelopen, en zodra ik aan de beurt was, legde ik al mijn boodschapjes op de lopende band, waarna ik met een lege kar door liep voorbij de kassa, om alle boodschappen weer in een tas te doen. Nog even afrekenen en ik kon het inpakken vervolgen. De volgende klant was aan de beurt. Maar zij, de proleet, vond het nodig mij uit te schelden voor trage slak. Wat bleek, haar boodschappen werden wel op de inpakplek gelegd, maar aan de andere kant dan waar ik aan het inpakken was. Heel logisch, maar zij moest met haar kar om mij heen. Er kwamen wat klanten aan die er ook nog eens langs moesten, dus bij de inpakbalie ontstond een ophoping. Ik heb mevrouw gezegd dat ik het een beetje een rare opmerking vind, waarna zij verder begon te pruttelen. Haar man, ook een typisch proleet qua uiterlijk hield zich verstandig afzijdig. Het vrouwtje vond dat ik nog steeds in de weg stond en begon te klagen dat zij niet de hele dag de tijd had. Toen vertelde ik haar maar dat ik haar asociaal vond in haar opmerkingen en dat zij beter op een ander tijdstip boodschappen kon doen. Verder vertelde ik haar dat die ouderen van tegenwoordig geen manieren meer hebben. Ze bleef pruttelen. Ik had haar beter kunnen vragen of ze mogelijk de laatste keer in haar leven ongesteld aan het worden was, want ze was zo gefrustreerd.

De voorbereiding

De voorbereiding op de zomervakantie is begonnen. Nu het land van vakantie vast staat is het zaak de benodigde tickets te boeken. Allereerst hebben we een bootticket nodig, om het water over te kunnen steken. Het vliegtuig is ook een optie, maar dat is een van de minst favoriete vervoermiddelen van ons. Het vliegtuig is namelijk het meest milieuvervuilend. En bovendien nergens voor nodig als je binnen Europa blijft met vakantie. Buiten dat is de opbouw naar een vakantiebestemming wel heel erg saai als je met een vliegtuig reist. Zo sta je op schiphol en zo sta je in een zonovergoten buitenland. En dan kun je wel janken dat er zoveel tijdwinst te behalen valt met het vliegtuig. Maar vakantie is meer dan liggen aan het strand in Spanje. Nee, dan is een trein of bootreis een prettigere manier van vakantie vieren. Langzaam kom je in opperste vakantiestemming en geniet je dubbel van je verlangen naar rust. Je komt ook beter in je vakantieritme. Lekker zitten lezen en tot rust komen in de trein of op het dek van een boot: Dat is pas vakantie. De boottickets konden vandaag blijkbaar niet geboekt worden, vanwege een foutmelding op de site van de bootmaatschappij. Dat was een nare constatering. Maar in het land van aankomst moeten nog wel een aantal tickets gekocht worden voor de trein. Die hebben we even via het internet geregeld. Het risico is natuurlijk dat we ons bootreisje niet op de gewenste datum kunnen boeken. Dan zitten we met een kleine financiële strop van tickets die wij niet kunnen gebruiken. Hoe dan ook, het voorwerk en de voorbereiding op de vakantie is begonnen en deze perikelen horen daar natuurlijk ook bij.

De oplader

Heb het hele huis al onderste boven gehaald. Verleden week lag het nog in de schommelstoel, te wachten om weer gebruikt te worden, maar nu is het weg. Spoorloos verdwenen. En daar baal ik best wel een beetje van. Ik kan namelijk niet meer internet bankieren. Dus dat houdt tevens in dat ik niet meer kan overschrijven. Dat is logisch, want internetbankieren is overschrijven, betalingen verrichten en sparen via de computer. Overschrijfkaarten heb ik niet meer. Dus via iDeal kan ik niets meer kopen. Binnenkort is de Maestro jarig en ik heb een heel leuk cadeau voor hem. Zelf vind ik het ook heel leuk. Ik kan er namelijk ook van genieten. Ik heb de reservering al geplaatst, maar de betaling moet nu toch echt binnen enkele dagen geschieden. Maar hoe ik dat voor elkaar moet krijgen is me een raadsel. Voorlopig betaal ik alles van de gezamenlijke rekening en pin ik het bedrag in de geldautomaat, waarna ik het in contante stort in de huishoudportemonnee. Leuk voor kleine bedragen, maar dat kan natuurlijk niet iedere keer. Ik ben de oplader van mijn mobiel dus kwijt. En als ik bankier, krijg ik via de sms een code die ik weer moet gebruiken om de betaling te fiatteren. Een normaal mens zou bij het kwijtraken van de oplader panisch worden, omdat hij of zij niet meer bereikbaar is, maar dat vind ik niet erg. Hoe dan ook, de belwinkel bij mij in het dorp is al enige tijd wegens omstandigheden gesloten, dus zou ik me moeten begeven naar de grote stad om daar een belwinkel aan te doen en een oplader kopen. Tenzij iemand er een in de aanbieding heeft. Misschien iemand nog een lader voor een Sony Ericcson? Zo een met twee van die plastic pinnetjes met daartussen tandjes.

Het bezwaar

Sinds mijn nieuwe functie ben ik gebombardeerd tot vaste klant van de bezwarencommissie. Vandaag de eerste keer. Van de vier zaken die vandaag op de planning stonden, zijn er drie geannuleerd. Gelukkig was ik vroeg aan de beurt. Ik heb er wel vertrouwen in dat het goed gaat komen. Het was wel raar om na 5 maanden weer op de plaats te komen waar ik twee jaar lang heb gewerkt. Ik heb vandaag tot half zeven gewerkt op mijn nieuwe werkplek, ben daarna met de auto naar de plaats van de zitting gereden, heb een bezoek gebracht aan de snackbar en kon daarna op het matje komen bij de commissie. Dat is een hele aaneenschakeling van diverse activiteiten. Ik ben een van de weinigen die niet thuis eet indien er een bezoek gebracht moet worden aan de commissie. Dus verzoek ik de secretaris altijd mijn zaak als eerste te plannen. Tot nu toe lukt dat wel, maar dat is niet altijd het geval. Aan het einde van de maand zou ik pas om half negen moeten opdraven. Dat is inefficiënt en raar. Helaas kan ik deze dag niet, maar anders was het wel een hele lange werkdag geworden. Het grootste minpunt van de bezwarencommissie is dat dossiers in zevenvoud aangeleverd dienen te worden. Drie voor de commissieleden, een voor de secretaris en de rest voor de reserveleden. Dan zijn vele bomen die gekapt moeten worden. Nog erger is dat alles enkelzijdig gekopieerd aangeleverd dient te worden. Dat kan natuurlijk anders en beter. Wij leven immers in een digitaal tijdperk. Iedereen moet toch aan het digitale? Gelukkig heeft mijn werkteam aparte afspraken weten te maken, zodat het dossier in enkelvoud aangeleverd mag worden. Enfin, mijn nieuwe werk is boeiend, alleen de administratieve last mag wel wat minder.