Multi culti = goed

Nou, het was me het weekje wel. Het kan niemand zijn ontgaan, want het nieuws wordt er mee gedomineerd. En dan heb ik het niet over het zangeresje. Feit is, als je probeert bepaalde mensen uit te sluiten dat daar alleen maar narigheid van komt. De pestkoppen in de klas die het pispaaltje een trauma bezorgen, de ene bevolkingsgroep die de andere niet leuk vinden en daarom worden uitgemoord of de anders geaarde die hun huis uit worden gepest. Dat is triest, maar het kan ook erger. Neem nou die mensjes die onze moslims willen wegjagen. Vroeg of laat gebeuren er ongelukken in de vorm van geweld. En dat hoeft echt niet. Zo heb ik een hekel aan van die gelovigen die nog steeds denken dat anders geaarde een ernstige ziekte is. Maar die mensen leven nu eenmaal hier om de hoek. Ik kijk gewoon een andere kant op. Niks aan het handje. Zij hun leven, ik de mijne. Of op zondag, als de klokken weer eens luiden en de gemutste in zwart geklede schimmen lopen roekeloos over straat op weg naar de kerk. Ik moet ze niet in mijn omgeving hebben, maar om nu te zeggen dat ik ze omver ga rijden met een auto, dat is natuurlijk wel een erge kromme gedachten. Gewoon negeren als je het niet zint. En met onze multiculturele samenleving is niks mis, als je elkaar maar accepteert zoals je bent. Zolang dat niet kan, wordt het niks met deze wereld. Dus een betere wereld begint bij jezelf: accepteren dat er ook anders denkende zijn. Pfff, wat een ontroerende woorden allemaal.

Alpie

Daar was ie dan vandaag, de beklimming van het alpie. En uitgerekend vandaag was ik aan het werk. Ik ben maar een beetje eerder naar huis gegaan. Dat mag best, want ik heb al heel wat uurtjes langer gewerkt dan nodig was. Dus een keertje compenseren is echt niet erg. Manlief was een fractie eerder thuis gekomen, dus konden we gezelli met z’n tweeën de rit volgen. En ook dit keer heb ik mij geërgerd aan die malloten die boven op de berg staan en het nodig vinden met de renners mee te rennen, een duwtje in de rug te geven of irritant in het beeld van de camera te verschijnen. En dat noemt zich dan supporter. Nee, schandalig dat die mensen zich zo gedragen. Maar het zal er wel bijhoren. Buiten dit smetje om was het een zeer verrassende en leuke wedstrijd om te zien. Ik kijk uit naar de tijdrit van morgen. Ik hoop mar dat manlief en ik morgen goed uitgerust voor de televisie kunnen hangen en dat er vanavond geen regenbui komt. Gisteravond 03.00 uur. Drup, drup, drup, drup. Het regende binnen. Het dak lekt opnieuw. Na de grote lekkages in de afgelopen periodes, hebben we de kozijnen vervangen, de zijkant van de dakkapel, de dakbedekking vernieuwd en nu is er opnieuw dus lekkage. Maar nu aan de andere kant. Ik zou bijna gaan verhuizen. Maar wie wil er nu een huis met een lek dak? Maandag komt de dakdekker. Ik hoop dat hij het kan oplossen. En anders sloop ik die hele dakkapel eraf, timmer de boel dicht, leg er pannen op en klaar is het met de lekkage.

De aktes

Ik doe aan stambomen. Dat is best interessant. Mijn bevindingen zet ik op mijn website. Dat is best leuk om te doen. Ik loop wel een beetje achter op mijn website, maar dat is niet erg. Nu ben ik met enige haast aktes op het internet aan het zoeken. Vrijwilligers hebben er jaren over gedaan diverse aktes in te scannen om deze vervolgens voor het publiek toegankelijk te maken. Nu is het plan deze aktes achter slot en grendel te zetten. Dat betekend dus dat je voor het opzoeken moet gaan betalen. Nu begrijp ik best dat het onderhouden van de aktes geld kost. Ik begrijp ook wel dat de subsidiekraan dichtgedraaid is. Maar om dit stukje cultureel erfgoed achter slot en grendel te plaatsen, vind ik wel erg jammer. Ik ga namelijk niet vier euro vijftig per maand betalen om toegank tot de aktes te krijgen. Kijk, stambomen doe je wanneer je zin heb. Af en toe een piek in het opzoeken en dan ligt het weer voor enige tijd stil. En als ik stil zit, ga ik niet betalen voor een abonnementje dat ik niet gebruik. Daarnaast kennen de aktes een beperkt tijdperk, namelijk 1811 tot 1850. Dus als ik een maandje intensief zoek, heb ik alle gegevens die ik nodig heb. Dus daar kies ik op dit moment voor. Alhoewel ik nu al vierkante oogjes heb na een avondje speuren.

Theaterkaartjes

Normaalgesproken krijgen wij, als vaste klant van het theater, rond mei een programmaboekje thuis gestuurd. Dat is voor ons het signaal het boekje voor het komend seizoen door te spitten, een selectie te maken en de kaartjes alvast te kopen. Dit jaar hebben wij geen boekje ontvangen. Daar kwamen wij onlangs achter. Ja, het signaal bleef uit, dus eraan denken deden wij niet. Een mail sturen aan het theater met de vraag of wij een boekje toegestuurd konden krijgen leverde een aanwezigheidsassistent op. Ergens in augustus zijn ze weer present. Dan maar via de website een selectie maken. Dat is altijd lastiger, want je kunt niet lekker voorstellingen wegkrassen of juist aanvinken dat die zoo leuk zijn. Uiteindelijk is er een magere selectie van 5 voorstellingen uitgerold. Tegelijk maar bestellen. En zoals al verwacht, waren van een aantal voorstellingen de beschikbare stoelen bedroevend. Achterelkaar zitten op het balkon of op de aller, aller achterste rij. We moeten het er maar mee doen. En de kaartjes? Die zijn iets duurder dan voorheen. Het scheelt een paar euro per kaartje.

Jankende kat

Toen hij 12 jaar was, mocht hij bij ons komen wonen, na ongeveer een jaar in de opvang te hebben gezeten. En nu is hij bijna 19 jaar. Op dit moment is hij omgerekend in mensenjaren ongeveer 93,5 jaar. Dan ben je toch een echte senior! De laatste tijd is hij een beetje jankerig aan het worden. Als het eten niet op tijd op tafel staat, blijft hij net zolang janken, tot hij eindelijk zijn eten krijgt. Wat dat betreft is het ook wel een klein kind. In het begin moest Clifford weinig hebben van optillen, op schoot zitten of op de bank liggen, nu wil hij het liefst continue worden aangehaald en is het een echte schootkat geworden. Zou het door de ouderdom komen, of heeft hij het gewoon eg naar zijn zin bij ons? Zijn groene ogen zijn momenteel meer donkerbruin van kleur. Beetje last van pigment in de oogjes. En het staar neemt heel langzaam toe. Maar verder ziet meneer alles prima. Omdat hij soms wat moeten heeft op bed te springen, zet ik hem af en toe maar op bed. Om eerlijk te zijn denk ik dat hij het wel makkelijk vindt. Springen kost alleen maar energie. Clifford, de jankende kat. Oud van leeftijd, jong van geest.

Bobbels

Regelmatig rijd ik van west naar oost over een weg langs de rivier kronkelende weg. In rustig tempo geniet ik van de uitzichten en doorkijkjes over het weidse landschap. Ik deel deze weg met diverse medegebruikers, als wandelaars, fietsers, auto’s bussen en vrachtwagens. Soms is het passen en meten op de smalle weg. Grote vrachtwagens kunnen elkaar maar net aan passeren. Af en toe rijd er een snelheidsduivel tussendoor die rakelings langs de fietsers scheurt, even snel inhaalt, zodat de tegenligger in de rem moet schieten, of blijft bumperkleven, omdat er niet ingehaald kan worden wegens de vele bochten in de weg. Deze duiveltjes hebben ervoor gezorgd dat er nu 15 bulten in het wegvlak zijn gekomen. Zelf verwacht ik dat er op kort termijn meer van die puisten omhoog zullen rijzen, want bepaalde delen van de weg zijn nog circuitgevoelig. Eindelijk bulten die ook echt remmend werken. Regelmatig rijd ik van west naar oost een weg langs de kronkelende rivier. In rustig tempo. Regelmatig wordt ik even geschud, doordat ik lichtjes de lucht in wordt geveerd.

Bezig bij-tje

Ik had natuurlijk van alles kunnen roepen over de bezuinigingen in de cultuur. Dat dit heel slecht is, omdat heel veel clubjes geen subsidie meer krijgen en verdwijnen. Het breiclubje van moeke, het kindercircus van dochterlief, de fotocursus voor een habbekrats en dat niet alleen. Ook geen leuke versieringen meer op een rotonde, een muurschildering in de stand, de toegang tut musea. Ach, we weten het allemaal wel. Dus ik dacht, dat ik daar maar geen letter aan zal spenderen. Nee, ik ga dat niet doen. Vandaag heb ik een zware fitness onder handen gehad (of hoe zeg je dat eigenlijk). Ik heb de woonkamer gesopt. Lekker belangrijk. Nou, ik ben er anders wel een hele dag mee zoet geweest. Twee salontafels in de woonkamer was iets te veel, dus dacht ik er maar een in de tuin te zetten. En al die troep die in ieder geval niet in de woonkamer thuis hoort: kleding, schoenen, vakantietroep, een overbodige modem, rugzakken, snoeren, tijdschriften, diverse kaarsen, een overschot aan planten, zelfgemaakte schilderijen (Ha: is KUNST!!). Te veel om op te noemen. Dus ging ik trap op, trap af, trap af, trap op. En dan heb je het leeggeruimd, moet het soppen nog beginnen. Maar eigenlijk wilde ik niemand hiermee vermoeien. Wat ik wel irritant vind, is de sloomheid van de computer. Wilt ie perse iets downloaden. Dan zeg ik ook: Doe maar. Maar dan kun je 20 minuten helemaal niks. Stekker eruit, stekker erin. Kwartiertje later en hij doet het weer! Maar hier zal ik verder ook niemand mee vermoeien. Gisteren naar Metropolis geweest. Erg leuk! Goed weer, prima bandhes, goed bier en een passe-partoutje voor het toiletje. Maar die laatste bleek niet nodig. Hoe zit het eigenlijk met de subsidie voor dit gratis festival? Zou elk biertje volgend jaar € 3,00 per stuk kosten? Of betalen we dan wel entree?