INTERTOYS is K*T, deel 8

Een jaarlijks terugkerend onderwerp op dit blog is de speelgoedgids van Intertoys. Je weet wel, die dure k*t-speelgoedzaak. Vroeger kwam ik daar nog wel eens, maar sinds ik ongevraagd deze reclamefolder ontvang, mijd ik deze zaak liever en ga naar Bart Smit. Op de voordeur heb ik een nee-ja-sticker. Zoals iedereen weet, betekent deze sticker wel huis-aan-huis krantjes, maar geen reclamefolders. Daar wordt altijd keurig aan gehouden, behalve door die ontzettend nare speelgoedzaak, waar overigens de service belabberd is, maar dat even ter zijde. Het is natuurlijk respectloos en ontzettend brutaal om tegen de wens van de bewoners deze toch op te zadelen met dit drukwerk. Nu heb ik geleerd dat nee ook nee betekent en het eigenlijk best wel een beetje aso is om tegen die wil toch een ander keuze te maken. Het is een jaarlijks terugkerend fenomeen, waaraan ik me nu echt een beetje begint te ergeren. Ik stel voor dit soort winkels gewoon te boycotten. Hoewel een foldertje in de brievenbus weinig voorstelt, vind ik het toch belangrijk grenzen aan te geven. En dat klinkt tegelijk weer zo zwaarmoedig. Waar het om gaat is dat ik geen reclame wil en Intertoys mijn verzoek om ook geen reclame te ontvangen niet accepteert. En dat vind ik zo flauw dat ik zelf ook zo flauw ben om die winkel gewoon te vermijden en daarom liever mijn speelgoed bij Bart koop. Dus als iedereen dat nu even doet, is het adieu Intertoys en adieu reclamefoldertjes!