Wachten op telefoon

Het is echt niks voor mij, als ik vermoed dat ik gebeld ga worden, dan zit er weinig pit in mij. Om half negen de auto weggebracht voor een onderhoudsbeurtje. De garage zou het snel doen, zodat ik op tijd het ding retour kon verwachten. Dus vanaf elf uur zit ik bij de telefoon, omdat er elke moment gebeld kan worden. Ik ga niet weg, want stel je voor dat de telefoon gaat, en ik mis de oproep. Afgelopen zaterdag hebben wij ons bij Simon ingeschreven voor wat sportieve activiteiten. Verleden week zijn de groepslessen begonnen, maar ik vond wel dat het mogelijk moest zijn in te stromen. Het bedrijf is vanaf negen uur in de ochtend bereikbaar. Dus om negen uur bellen of de inschrijving is ontvangen en of er plek is. Niemand nam de telefoon op. Nog maar eens proberen en pas om half tien was het raak. De beste man wist niet of er plek was. Hij zou zo spoedig mogelijk terugbellen. Om half twee was de auto klaar. Althans, toen ging de telefoon. Daar zat ik nu de hele tijd op te wachten. Tussen elf en half twee heb ik op de bank gezeten. Krantje gelezen, iets gegeten en een muziekje geluisterd. De deur ben ik niet uit geweest. Alleen maar, omdat ik op het telefoontje zat te wachten. En Simon? Die moet nog steeds bellen. Ik denk niet dat het iets wordt met onze Simon.