Sinterklaaslootje

Ik heb vandaag een lootje ontvangen voor de sinterklaasviering op het werk. Dat vind ik hartstikke leuk. Eigenlijk doen wij nooit echt aan Sinterklaas. Er komt wel een mand met cadeautjes, maar daar blijft het vaak bij. Dus geen gedichtjes of surprises. Niks mis mee hoor, want het is altijd ontzettend gezellig. Maar ik vind het o zo leuk gedichtjes te maken en surprises in elkaar te flansen. En die laatste heb ik voor het laatst gemaakt toen ik nog op de lagere school zat. Daarna is het er nooit meer van gekomen. De meeste mensen vinden het blijkbaar niet zo leuk om een surprise te maken, maar ik vind het wel. Nu hebben we bij de lootjes afgesproken dat er een gedicht van minimaal 4 regels bij het cadeau moet, maar over de surprise hebben we niet gesproken. Dus dat zal ik nog even in de groep gooien. Heb al hele leuke ideeën. Misschien moet ik een surprise last –minite- Sinterklaas bedrijf beginnen, voor degene die het niet zo zien zitten om iets voor een ander in elkaar te flansen. Dan kan ik iets maken van papier-maché, met leuke gekleurde velletjes karton of gewoon eenvoudig een voorwerp omturnen tot een te wouwie wouw ding. Nog even een leuk bedragje vragen per surprise en per gedicht, en zo kom ik de feestdagen ook wel weer door.

Artisjokken

Daar lag in de supermarkt op de afdeling groente een berg artisjokken. Die heb ik ooit eens gegeten! Waarom zou ik deze groente niet nog eens eten, dacht ik. Ik heb er een meegenomen naar huis en op het aanrecht neergelegd. Na ongeveer een week lag het ding er nog. Wat moet je er eigenlijk mee? In een kookboek stond dat ik het ding 1,5 uur moest koken. Maar niet eerder dan nadat het ding is schoongemaakt. De buitenste schubblaadjes eraf halen en de stronk er af snijden. En niet te vergeten de haren uit de kern verwijderen. Ik kan me herinneren dat ik vroeger een keer de schubblaadjes heb gegeten. Nou ja, je moest aan de puntjes van de schubblaadjes sabbelen. Dus ik twijfelde er even aan of er nu werd bedoeld de buitenste schubbladen verwijderen (dus die aan de onderkant zitten) of alles. Ik houd het bij de onderste schubbladen verwijderen. De artisjok is ongeveer zo groot als een witte kool en dat hele ding ging dus in een pan met kokend water. Even wachten, en dan nog even wachten en wachten, tot je een ons weegt. Eindelijk is de kooktijd voorbij en kon het ding de pan uit. Even door midden zagen en jawel, hol van binnen. Nou ja, hol. De holte was in ieder geval gevuld met een hele dot haren. Dus dat werd bedoeld met het verwijderen van de haren. Na een kleine slachtpartij was de artisjok eetklaar. De schubblaadjes kon je eraf breken, waarna je even op het uiteinde kon sabbelen en kon proeven aan de smaakloze artisjok. Wat verder nog over bleef was de bodem. En die bodem kun je eten. Dus je koopt een grote artisjok en uiteindelijk hoef je alleen het bodempje eten? Ben ik daarvoor 1,5 uur aan het koken? Wie heeft er ooit verzonnen dat artisjokken groeten zijn die je heerlijk kunt eten? Dit was onze eerste en laatste artisjok. Nog meer van die leuke groente in de aanbieding waar uiteindelijk niets van overblijft?

Huiswaarts

Na een paar dagen tot rust te zijn gekomen in het Groningse Groningen, stond vandaag de ‘naar huiswaartskering’ op het programma. Niks bijzonders natuurlijk. Dat er geen openbaar vervoer zou rijden in de stad was in het verre achterhoofd bekend. De dag begon met een ontbijtje. Ook vandaag heb ik geen bruine boterhammen gegeten. Ze hadden namelijk van die goedkope tarwe boterhammetjes en die zijn moeilijk weg te krijgen. Dus witte boterhammen met hagelslag, een beschuitje met suiker en een gekookt ei zou mij vandaag op weg helpen. Na het ontbijt even vlug de tas inpakken en de weg naar het station werd snel gevonden. Daar stond hij al klaar, de trein naar huis. Maar door ons getreuzel, ging de trein zonder ons er vandoor. Niet erg, er zal spoedig een nieuw exemplaar komen. En na 40 minuten konden we gaan. De lange reis naar huis is begonnen. Halverwege werd er een trein aangekoppeld, en daarin moesten wij inzitten. Dus snel uitstappen en naar voren lopen, richting dat nieuwe aangekoppelde deel. En, nee, net niet gered. We bleven steken in de laatste wagon van de verkeerde trein. En dat is niet erg, want bij de volgende halte een nieuwe poging. Deze keer lukte het wel om plaats te nemen in het juiste treinstel en reden we spoedig naar onze eindbestemming. Daar uitgestapt, kwamen we er achter dat er echt geen openbaar vervoer reed. Onze poging een streekbus te scoren mislukte. Want waar is de halte van de streekbus eigenlijk? Bepakt en bezakt hadden we besloten naar huis te lopen. Het werd een heerlijke wandeling door de mist. Halverwege de wandeling, na ongeveer 1,5 uur lopen, hebben we een tussenstop gemaakt bij de Mac. En daar zaten we dan, vanuit de stilte kwamen we in een krijsende menigte terecht. Dat werd een ongelofelijk kort bezoekje aan de Mac, waarna we onze weg vervolgde naar huis. Volgende keer met de auto? Kun je tenminste in een file staan met een lekker muziekje aan, zul je denken. Nee, door de mist werd het een heerlijke wandeling en is voor deze ene keer de staking in het openbaar vervoer vergeven. En de volgende staking? Controleren jullie gewoon geen kaartjes, dan tref je degene die je moet treffen. Ik kan er namelijk niks aan doen dat de overheid wil bezuinigen op het openbaar vervoer. Maar ik betaal wel!

11 november

Sjittepetit, ik heb het helemaal gemist. Een paar dagen geleden was het dus 11-11-11, en dat heb ik dus gemist. Je weet wel, elf, het gekke getal, dat als het goed is iets betekent in de sfeer van daadkracht, krachtig en sterk. Een geluksgetal, een meestersgetal, een bijzonderheid dat mij helemaal is ontgaan. Nou ja, niet helemaal, maar op elf november had ik geen zin om over die bijzonderheid na te denken. En dat is maar goed ook. Wat ik verder die dag heb gemist, is dat het de dag van de duurzaamheid was. Boring. En het was de dag van het begin van carnaval of iets dergelijks, maar ook dat is eigenlijk niet zo belangrijk. Wel belangrijk is dat het 11 november natuurlijk keuvelen is. Je weet wel, dan lopen die kinderen met een lampion langs de deuren lopen en halen snoep op (en fruit, ander gezonder dingen of koekjes)! Helaas is het hier een onbekend fenomeen. En dat is toch wel jammer. Hier, waar ik nu woon, kennen ze geen Sint Maarten (sint maarten, de koeien hebben staarten). Dus dan bedenk ik dat ik lekker zit op de bank en hoor buiten gepiep. Dan is het even tijd om de teevee iets zachter te zetten. Dat gepiep blijkt kindergezang te zijn. En dat kindergezang verdient een taaitaaipopje. En na het gezang keer je weer terug in je warme stoel en zwaai je nog even naar de kinderen die in de kou langs alle deuren lopen. Het blijft bij een gedachte en 11 november trekt als een normale dag aan mij voorbij.

De klassieke muziekbox

Een bezoekje aan de zolder van mijn pa en ma levert deze keer een muziekbox met klassieke muziek op. Een box met 26 cd’s van Bach tot Verdi, en alles wat daartussen zit. Nu ben ik niet echt van de klassieke muziek, maar een aantal nummers zijn toch wel erg goed. Het zit in mijn hoofd, maar de componist is mij ontschoten. Door het beluisteren van deze cd’s hoop ik er achter te komen welke componist af en toe in mijn gedachte rondzweeft. Hoe ik het ga aanpakken weet ik nog niet. Elke cd is minimaal 60 minuten en ik ga toch echt niet een uur stil zitten op de bank om te genieten van de muziek. En om nu de stofzuiger erbij te pakken, vind ik ook niet kunnen, want bij klassieke muziek moet je eigenlijk niets doen. Ik zou een poging hardlopen op Mozart kunnen wagen, maar ik betwijfel of ik op die muziek wel vooruit kom. Misschien toch maar in m’n auto de cd opzetten? Had ik maar de tien van Tijl gevolgd, dan was ik nu wegwijs in klassiek. Hoe dan ook, ik ga nog een list verzinnen om die uren door te komen, maar voor het einde van het jaar heb ik mijn favoriete klassieke muziekcollectie samengesteld. Of zal ik gewoon een weekendje doorhalen? Dan ben ik er wel het snelst vanaf.

Griekies?

Al dat geneuzel over dat Griekenland hebben mij doen besluiten een Grieks kookboek te kopen. Mocht Griekenland over de kop gaan en mochten daardoor alle Griekse restaurants uit het straatbeeld verdwijnen, dan kan ik zelf tenminste maaltijden uit de Griekse keuken bereiden. Want ja, eten bij de Griek staat hoog in mijn top 10 van favoriete restaurants. In die top 10 staat verder onder andere de bistro, de tapas-bar, de Italiaan, de snackbar en de Chinees. En ook daarvan heb ik kookboeken aangeschaft. Maar even terug naar de Griekse keuken. Favoriet is de mixgrill, maar ik zag deze niet in het kookboek terug. Een ander lekkere maaltijd is de gevulde wijnbladen. Die kun je overigens ook kant en klaar in blik kopen. En ook het plakje feta-kaas uit de oven doet het bij mij altijd goed. Laten we de boel maar niet in het belachelijke trekken, ik ben gewoon benieuwd naar de Griekse keuken. Ik denk binnenkort een lekkere maaltijd in elkaar te flansen. Uiteraard zit mijn proefpersoon al klaar om de maaltijd te mogen nuttigen. Dus MaestroDjees, bereid je maar vast voor op mijn Griekse kookkunsten. Ik zal het overigens serveren op plastic, want die kun je niet stuk gooien.

Boeken

Dit berichtje is gisteren geschreven, maar kon toen niet worden geplaatst i.v.m. internetuitval: Alweer boeken? Vandaag hebben we andere boeken, namelijk een poging een hotel te boeken. Het leek mij, en ook manlief, wel aardig naar Groningen af te reizen, om daar in een hotel een overnachting of wat door te brengen. Dat is een keertje iets anders dan een overnachting thuis. Via het internet op zoek gegaan naar een vrije kamer, en al snel kwamen we er achter dat op de datum dat wij naar Groningen zouden willen gaan er vele hotels volgeboekt zijn. Nou ja, vele hotels is wat overdreven, maar het waren er wel vier. En nu weet ik ook waarom. Het is natuurlijk de periode dat Sinterklaas met zijn boot binnen komt drijven. Stom, dat ik daar niet aan heb gedacht. Al die pieten moeten ook ergens overnachten. Nog even verder speuren op het net, belandde we bij een interessant verblijf, en spotgoedkoop. Toilet en douche op de gang was niet echt een groot bezwaar. Maar toch hebben we niet voor dit verblijf gekozen. Op de kamer hadden ze namelijk een raar bed. Wel twee aparte bedden. Maar niet naast elkaar, maar boven elkaar. Dat ging het dus niet worden. Vanavond zijn we niet geslaagd voor het boeken van een hotelkamer in Groningen. Morgen kijken of Leeuwarden wel aan onze verwachtingen kan voldoen.

Boeken bestellen

Voor een verlatende collega had ik een leuk afscheidscadeau in gedachte. Mevrouw pruttelde regelmatig over een wetbundel tekst en commentaar ruimtelijk bestuursrecht, vierde druk. Dat is een exemplaar uit 2006. Je moet weten, na die datum is elke wet dat in die bundel voorkomt, veranderd, gewijzigd, vervallen of spontaan verdwenen. Maar blijkbaar is het ding toch wel handig bij het oplossen van oude en langslepende zaken. Je moet er even bij bedenken dat de werkomgeving zich bevindt binnen het ambtelijk apparaat dat gemeentelijke overheid heet. Dan zul je vast denken: logisch dat deze dame nog oude wetgeving nodig heeft. Hoe dan ook, op internet ben ik gaan speuren naar een tweede handsje, en heb deze ook gevonden. Na een week kreeg ik een mail, dat het boek niet geleverd kon worden. Dank voor de verouderde te-koop-advertentie, maar bij oud goed kun je dat verwachten. Gelukkig waren er meerdere aanbieders, dus: nieuwe ronden, nieuwe kansen. Wederom een exemplaar bestelt, maar dan bij een van die andere. Na een week te hebben gewacht op de bestelling heb ik via de mail contact gezocht met de aanbieder. En je raadt het al, het boek was onvindbaar. Dat betekend: niet leverbaar, advertentie vergeten te verwijderen. Van de zes aanbieders van ruim twee weken geleden is er nog 1 over. Maar na deze teleurstellingen kan ik de moet niet opbrengen bij deze aanbieder een poging te wagen. Bovendien gaat mijn verlatende collega a.s. donderdag het honk definitief verlaten. Zonder boek. (gezocht: leuk cadeau voor verlatende collega. Graag binnen 24 uur leverbaar)