Vaarwel 2011

De kerstdagen zijn achter de rug. De goede voornemens liggen al klaar en de champagne staat koud. Het is bijna 2012 en waarom we dat gaan vieren is me een raadsel, want het is bij iedereen bekend dat de wereld volgend jaar vergaat. Dus er is weinig vreugde voor een feestje. Aan de andere kant moet je iedere gelegenheid voor een feestje aangrijpen. Elk feestje kan immers de laatste zijn. Het jaar 2011 zit er bijna op. Dat betekent dat we even moeten terugkijken. Het was een slecht blogjaar. Dit wordt namelijk bericht 106 in het jaar 2011. Bij 365 dagen is dat een magere oogst. Volgend jaar ga ik het beter doen! Verder was het een goed sportjaar. Van 0 dagen per jaar naar na al ongeveer 30 dagen sporten is een hele vooruitgang. En nu gaan we het volhouden! En dat is dan tegelijk mijn goede voornemen voor 2012. Andere goede voornemens heb ik niet echt, want elk voornemen is goed en ik verzin ze elke dag opnieuw. Mijn goede voornemen voor morgen is de hele dag proberen het huis niet te verlaten. Het weer is te vochtig en er is geen reden een voet buiten de deur te zetten. Mijn andere goede voornemen is morgen minimaal 10 oliebollen te bakken met als vulling: bakbananen. Verder is mijn voornemen voor morgen om een keertje voor 10.00 uur het bed te verlaten en ga ik de heel dag aan mijn nieuwe website werken. En de lancering van mijn nieuwe website gaat op 1 januari niet lukken. Of ik moet nu 24 uur per dag gaan werken aan dat ding, en daar heb ik even geen zin in. Mocht ik dit jaar geen blogje meer zetten, dan alvast de beste wensen (ook zo iets stoms, maar het moet) en anders tot het volgende bericht!

Leven na de dood

Of er leven na de dood is, weet ik niet, maar ik weet wel de Freek de Jonge met die levensvraag een hitje had. En over Freek gesproken: Gisteravond hadden we een Freekje. Net als ballet, moet je een keertje bij Freek zijn geweest. Voordat de voorstelling begon heb ik me weer eens in de rij gevoegd bij de kassa. Even een poging wagen mijn balkonkaartjes te ruilen voor grote zaalkaartjes. En jawel, er waren twee mooie plekken vrij gekomen en ruilen was mogelijk. Op een betere plek dan eerder gedacht zaten we, met een aantal glazen wijn reeds achter de kiezen, te genieten van de voorstelling. Geen opgewonden Freek die wild en gehyperventileerd over het podium raast, maar een uitstraling van rust, een geharmoniseerd verhaal en een goed te volgen voorstelling. Het zat echt goed in elkaar. En dan merk je op dat moment dat de echt goede cabaretiers zich hier onderscheiden. Ik ben in ieder geval erg positief over deze voorstelling van Freek!

De monddouche

Nu ik heb besloten mijn ziektekostenverzekering een treetje te versoberen, en daardoor ook mijn aanvullende tandartsverzekering wordt uitgekleed, is het de hoogste tijd aan optimale mondhygiëne te gaan doen. Twee keer per dag elektrisch poetsen is niet meer genoeg. De jaarlijkse tandsteenverwijderbezoekjes moeten tot het verleden gaan behoren! Hoog tijd om de monddouche aan te schaffen. Vergelijk het met de elektrische flos. Zoals iedereen wel weet, is flossen met zijde en stoken met een houtje een dramatisch karwei, dat twee maanden goed gaat. Daarna komt de klad erin. De elektrische flos moet dus uitkomst bieden. Het water masseert het tandvlees, en dat geeft een gezond effect op het gebit. Het reservoir van het apparaat kan ook met mondwater gevuld worden in plaats van gewoon water. Dus ik dacht: mmm lekker fris en vulde het apparaat met mondwater. Ik nam plaats voor de spiegel, zetten het tuitje van het apparaat op mijn tandvlees, en met een pufje spoot het mondwater overal waar je het niet wilde hebben. De spiegel zit nu onder de spatten. Net of er een uitgedrukte puist tegenaan is gespat. Een voordeel: je hoeft niet meer naar jezelf te kijken. Maar ik moet zeggen: oefening baat kunst. Ik ben alweer iets behendiger geworden in het hanteren van de monddouche, en ik moet zeggen dat ik er best tevreden over ben. Ben benieuwd of mijn randarts het zal merken.

De service

Inmiddels is net les 7 van de cursus maak kennis met tennis achter de rug. In les 6 zijn we begonnen met de service. Dat is nogal ingewikkeld voor mensen zoals ik, die nooit echt aan sport heeft gedaan. Dus de bal-oog coördinatie is ver te zoeken. Met je linkerhand moet je de bal omhoog gooien. Recht omhoog. Waarna je er met je tennisracket tegenaan moet slaan. Voordat de racket ter hand wordt genomen, is het wijs eerst even met de bal te gooien en te vangen, en te gooien en te vangen. En dat vangen lukt niet altijd. Zo glipte de bal bij de daling langs mijn linkerhand, op mijn bril. Soms ben je blij met een bril, want als ik die niet op had, was het mijn oog die de bal opving. Na wat oefenwerk met het recht omhoog gooien met links, kwam dan eindelijk het racket erbij. Het lukte een paar keer de bal met het racket te raken, waarmee ik poogde de bal in de rond te boren. Afgelopen keer hadden we wederom serviceles. Denk je alles gehad te hebben, moet je het racket op een rare manier vasthouden, waarbij ik denk: ‘ waarom doen tennissers zo moeilijk’? Tot nu toe vind ik het een leuk spelletje, maar als je het goed wil leren is het toch wel een beetje ingewikkeld.