De terugblik

Ach ja, het laatste blogje van dit jaar. Dus moet er zeker weer worden terug geblikt op het afgelopen jaar. Nou, eens graven in mijn herinneringen. Januari begon er mee dat anderen mijn verjaardag wilden vieren en ik niet. Ik vind dat nog steeds zo'n onzin, met z'n allen in een kringetje staan en taart naar binnen werken. Taartje op en weer verder neuzelen achter de pc. Dus januari was een slecht begin van het jaar. En wat gebeurde er nog mee in januari? Mijn vernieuwde website ging online. Ik heb 4 km achter elkaar hardgelopen en februari klopte aan de deur. In die maand gingen wij voor het eerst op wintersport. Langlaufen in het zwarte woud. Best een aardige bezigheid, maar wel koud. In maart beleefden wij onze eerste bestuursvergadering als secretaris van tc krimpen. Nog nooit op het gravel gestaan ( überhaupt nog nooit lid geweest van zo'n club) en tegelijk in het bestuur. Dat was me wat. Begin maart bracht meer, namelijk de nk veldloop. En voor het eerst in mijn leven liep ik 6 km onafgebroken hard in 48 minuten! In april begon ik (1 maand na aanvang) aan de opleiding hbo bouwkunde architectuur en interieur. En hebben we een rondje Zeeland gefietst. De zadelpijn was .... Nou ja, daar hebben we het niet over. Mei was een maand zonder hoogte en dieptepunten. Juni was warm en rock Werchter begon. Aansluiten reisden wij naar de Vogezen. Op 1 augustus vierden ik mijn 12,5 jaar jubileum overheidsdienst. Dat was inmiddels wegbezuinigd. Dus een feestje alleen en met mijzelf. En daarover schreef ik iets op Facebook, dat mijn werkgever ( gemeente bodegraven- reeuwijk) weer niet kon waarderen. Stelletje stakkers!!!! En augustus bracht ons witje: Luna. Een dotje uit het asiel. In september kwamen dan eindelijk de leibomen. En begon de herfstcompetitie tennis.Mijn eerste echte tenniswedstrijd. Een ramp natuurlijk, maar wel gezellig. Behalve doos Cora van lekkerkerk. Die had zin om alleen maar te zeiken. Nou meid, had je nou echt gedacht dat je zou verliezen? Ik heb nog nooit zo'n sportief type meegemaakt. In oktober was weer een neutrale maand. Maar november bracht zonneschijn! Portugal op de fiets. Heerlijk. En de onzinnelijke Luna? Die was bij Wilma. Terug van Wilma pakte we de onzinnelijke goed aan. De kat met de zeven kattenbakken was het hoogtepunt. Door al die kattenbakken ging ze eindelijk op de bak! Tot slot de theatervoorstelling E&A is toch voordeliger. Voor het eerst zijn we halverwege weggelopen. En toen december met de sinterklaaslunch en als hoogte (of dieptepunt) het afscheid van onze afdeling tijdens de kerstborrel. Niemand wist dat het ons afscheid was, en het bestuur van die bekende gemeente bodegraven-reeuwijk vertelde op een andere bijeenkomst dat ze uitgebreid ..... Nou ja, daar is genoeg over geschreven. En het allergrootste hoogtepunt: de aanstelling bij de odmh. Zo, het jaar is voorbij, op naar 2013!

Opruimen en wegwezen

De werkdossiers werden verleden week al verwijderd, vandaag om 11.00 uur ging het systeem plat. De externen beleefden hun laatste gezellige moment in het te verlaten gebouw en de laatste spullen verdwijnen in de dozen. Het is echt ten einde. Nog even langs bij wat ex-collega's en dat was het dan. Bij het inpakken van de dozen twijfelde ik of ik de perforator, de nietmachine en de markeerstiften moest meenemen. Aan de ene kant niet, want we gaan straks volledig digitaal werken, en aan de andere kant ook niet, want ze zijn van mijn oude werkgever. Dus heb ik ze naar ingepakt. Morgen nog een laatste bak koffie halen en dan is het toch echt verleden tijd.

Het afscheid

Afgelopen donderdag was het zo ver, de kerstborrel. Jammer genoeg was dit zo gepland dat er enige overlap was met het kerstdiner van mijn nieuwe werkgever. Geeft niks, het diner werd in tijd iets verschoven en de speech op de borrel iets vervroegd. Onlangs werd meegedeeld dat de kerstborrel tevens ons afscheidsfeestje is. Misschien heb je het al in de gaten, onze afdeling wordt per 1 januari uitgeplaatst. Dus de dagen zijn geteld. Dan moet je je even voorstellen: eerst een twee speeches, met terugblikken op het afgelopen jaar en aan het einde wordt het buffet geopend voor de hongerige medemens. Voor ons wacht elders een diner. En dan is het de bedoeling om afscheid te nemen, terwijl eigenlijk niemand weet dat dit een afscheidsfeestje is. En iedereen drukker is met het buffet dan met te bedenken fat ze afscheid moeten nemen. De meningen zijn verdeeld. Sommigen van de uitgeplaatsten werken al tientallen jaren, soms wel 30, bij deze werkgever. Dan is een kerstborrel, waarbij op het laatste moment wordt gezegd dat dit tevens een afscheidsfeestje is wel een beetje apart. Bij onze nieuwe werkgever kregen we een warm onthaal. Hoewel er tijdens de speech ook werd teruggeblikt, was er veel ruimte ons alvast welkom te heten. Een prettig thuisgevoel! Toen in een tweede speech van een andere persoon werd vermeld dat er net tijdens de kerstborrel uitgebreid afscheid van ons werd genomen, begon het gros van ons vreemd te kijken. Wij herkende ons niet in die woorden. Misschien is het ook wel goed zo. We zijn namelijk allemaal erg blij met onze nieuwe werkgever! (En nu helemaal).

De moduleopdrachten

Binnenkort starten de nieuwe modules van mijn opleiding. Hoewel ik het projectplan van de vorige module nog moet schrijven, zijn mijn gedachten al bij de volgende opdrachten. De eerste is een grote bunker in IJmuiden te herbestemmen. Het is een erg groot ding, gelegen aan het water. Ik dacht aan: van kazemat naar crematorium. Bekt lekker! En als specialiteit: het uitstrooien over zee. Dat plan ga ik verder uitwerken. De volgende opdracht is het ontwerpen van een stand op een beurs voor architecten en vastgoedlui. De stand ligt in het verdommehoekje, dus het lijkt bij logisch lekkere knalkleuren te gebruiken. Nog even goed nadenken over de debatsetting en de pc's en tekenen naar! Tot slot nog een onderzoek verrichten naar een onderwerp naar keuze. Mijn onderwerp is: het nieuwe werken in oude kerken. Nou, dat bekt toch ook wel lekker zou ik zeggen. Zaterdag ga ik maar eens beginnen want eind maart alles klaar zijn, behalve mijn projectplan, die moet eind januari zijn ingeleverd.

Ziek

Gisteren was het een moeilijke nacht. Even draaien op mijn andere zij zat er even niet in. Al mijn spieren gaven een pijnlijk signaal af. Zelfs spieren waarvan ik wist dat die niet door fitnesstoestellen getraind konden worden. Dus spierpijn van het sporten? Die gedachte heb ik maar laten varen. Ik kon de slaap niet vatten. Na enig woelwerk, wikken en wegen takelde ik mezelf uit bed omdat ik snakte naar een paracetamolletje. Door de kou begaf ik mij naar het medicijnkastje, alwaar ik de pilletjes zo vond. logisch, want die zelfde middag heb ik het doosje daarin gelegd. Ze waren nog niet over datum, dus gebruiksklaar. Zo, nu kan ik eindelijk dutten, dacht ik. Maar het dutten eindigde in een sauna. Bezweet en met een kledder nat t-shirt ontwaakte ik vanochtend door de wekker uit mijn slaap. Nog zwak van de moeilijke nacht besloot ik vandaag de bank als mijn standplaats in te nemen. De laatste keer dat ik ziekjes was, kan ik me niet herinneren. Ja, drie jaar geleden, toen ik door mijn enkel ging en ik besloot dat ik na drie dagen weer goed kon lopen. Na een half jaar was ik pas genezen. Maar goed, nu even goed uitrusten!

Pijnlijke lichaamsdelen

Gisteren hebben we ons rondje sporten gedaan. Uurtje tennis, 1,5 uur fitness. Het is alweer even geleden dat we een vol rondje hebben afgerond. En dat heb ik geweten. Ik heb geslapen als een roosje. Ik werd rozig wakker, heb nog even een tennislesje genomen en ben nu weer helemaal gaar. Misschien zijn er ook wel van die ziektekiemen in en rond mij aanwezig, die proberen mij ziek te maken. Maar het lukt ze lekker toch niet. Mijn neus voelt aan alsof deze bond en blauw geslagen is. Aan de binnenkant voelt het alsof het helemaal beurs is. Verkouden ben ik niet. Koortsig ook niet. En toch dat rare gevoel. Vandaag maar vroeg m'n nestje in duiken! Sinds gisteren weer het ganzendonzen donsdek te voorschijn getoverd, dus koud krijgen zit er zeker niet in.

De kwaliteit van post.nl

Zoals ik al een keer had verteld, heb ik een keer poststukken buiten in mijn tuin gevonden. Aangezien ik de voordeur nooit gebruik, vond ik deze poststukken pas na enige tijd. Nat van de regen. Het bleek dat de poststukken niet door mijn brievenbus konden. Een klacht volgde. Doel van de klacht was een suggestie te doen, of de postbode in het vervolg een briefje in de bus zou willen doen, met de mededeling dat er stukken op de stoep liggen. Wel zo handig. Sinds de klacht is de zaterdagbezorger (veroorzaker) zo vriendelijk mij te bombarderen bet reclamedrukwerk, ondanks de nee-ja sticker. Ik heb hem er een keer op aangesproken. Toen vertelde hij dat die sticker betekende WEL reclameshit, maar geen suffertje. Tijd voor een klacht, want ik laat me toch niet in de maling nemen. Ondertussen is mijn voordeur ontsiert met 3 stickers, zijn er diverse klachten verzonden, maar os er nog steeds niets veranderd. Dus hoe serieus neemt post.nl eigenlijk dergelijke klachten? Helemaal niet dus. Wie heeft een oplossing tegen dit bedrijf, dat net doet alsof je serieus genomen wordt, maar ondertussen stelselmatig door blijft gaan met het dumpen van ongewenst reclame in mijn brievenbus?

Het examen

Voor de zekerheid nam ik al een treintje eerder dan gepland. Vandaag had ik om 10.00 uur examen interieurarchitectuur. Op tijd aangekomen op Rotterdam Alexander waar ik nog 20 minuutjes moest wachten op de trein. Vandaag reden er minder treinen dan normaal, wegens de weersomstandigheden. En vlak voor de trein aankwam, een omroepbericht. Er is geen treinverkeer mogelijk tussen Rotterdam en Gouda wegens een versperring. Nou, en wat doe je dan? Ijsberen en ijsberen en bellen en niemand kunnen bereiken, en balen en de smoor erin hebben. Er stopte een trein. Maar die ging weer terug naar Rotterdam. En vlak voor het vertrek werd in de trein omgeroepen dat de versperring opgeheven was en er dus weer treinverkeer mogelijk scheen te zijn. De trein vertrok en de omroepbericht brachten het omgekeerde nieuws. Handig. Gelukkig had de conducteur gelijk, viel alleen die ene trein uit en kon ik de volgende trein nemen. Ik had ondertussen het gevoel dat mijn tenen eraf gevroren waren, mijn vingertoppen gevoelloos zijn en mijn oren als verloren beschouwde konden worden, maar ik kon mijn reis voortzetten. Precies om klokslag 10.00 uur liep ik de examenzaal binnen en kon direct aan mijn vragen beginnen.

De sinterklaasopbrengst

In het donker betrad ik mijn huisje. Vol verwachting van wat komen zal. Ik had niet de verwachting dat zwarte piet in mijn huisje achter de pc zat en een potje chess zat te spelen. Het begon dus verrassend. Alvorens het heerlijke avondje begon was er eerst een sportieve activiteit gepland. Een potje tennis. Na een uurtje zweten op de baan togen jut en jul huiswaarts op weg naar een heerlijk avondje. En zwarte piet ging naar huis fietsen, toen knapte zijn .... Ketting. Nou ja, die vloog van het tandwiel af. Dat werd een pittige wandeling. Ik reed alvast naar huis voor de gezelligheid aan te brengen. Later volgde mijn zwarte piet. Het uitpaktafereel kon beginnen. Een dvd en een dvd en een boek en een boek en onderbroeken en onderbroeken en een trui en een t-shirt en een boek en een boek en een trui en een stadsgids en een demper en overtape en letter en een letter. Wat een verwennerij! Ik ben nu al benieuwd wat de kerstman komt brengen.

Sinterklaascadeautjes

Vanochtend op tijd wakker geworden. Ik hoorde beneden de telefoon gaan, maar ik had geen zin er naar toe te lopen. Als het belangrijk is, bellen ze terug dacht ik nog. Na een half uurtje doezelen stond ik dan maar op, trok de gordijnen open en zag sneeuw. Ik sjokte in mijn slaaptenue naar beneden en zag dat ik een sms had ontvangen. De tennisles gaat niet door. Pech. Mooi tijd om te studeren, want zaterdag heb ik weer examen. Na het doorworstelen van mijn boek besloot ik boodschappen te doen, met de auto. En omdat ik toch met de auto ben, kan ik meteen andere inkopen doen, voor a.s. woensdag. Het ging best vlot. Cadeautje hier, verrassinkje daar, en voor je het weet heb je een tas met 16 cadeautje. Even snel de wekelijkse boodschappen inladen, en het feest kan beginnen. Ik ben best zenuwachtig, want wie krijgt de koek en wie de gard?

Krabben

Heb je dat nu ook? Half wakker, jas aan, een beetje aan de late kant. En dan sta je bij die ondoorzichtig ramen naast je auto. Het is nog donker, de temperatuur is net boven de nul graden en je bent vergeten je handschoenen mee te nemen. Met een slaapdronken kop begin je dan vol enthousiastme met het krabben van de ramen. En dan blijkt dat het een dun laagje stevig aangevroren water is. En die laat zich iets minder makkelijk verwijderen dan je in eerste instantie dacht. Nou, zo'n begin van de dag was het dus vandaag. Slingerend langs al die fietsers met nauwelijks licht bereikte ok op tijd mijn eindbestemming. En daar wachtte een enorme klus: het inpakken van 44 sinterklaascadeautjes. De eerste 15 zijn leuk, maar daarna begint het echt vervelend te worden. Gelukkig dat ik hulp kreeg van onze overlegspiet. Nog even 44 hints erop plakken, nog even de bingokaarten maken, nog even de spelregels noteren, nog even..... Klusje geklaard!

De kat met de 7 kattenbakken

Luna, onze witte Turkse angora, woont al een tijdje bij ons. Het 3-jarig beestje is afkomstig uit het asiel. Het blijkt dus dat het beestje helemaal niet zindelijk is. Een gevalletje stresscomplex. Eerst denk je nog dat het wennen is. En dan kom je in de fase accepteren. Want het lieve beestje wegdoen: nooit. In het pension werd het niet beter. De kattenkooi bestond uit een grondvlak van 4 kattenbakken groot, waar 3 kattenbakken stonden, en een halve etage. Het beestje presteert het om naast de bakken de kakken. Een weinig hoopvolle situatie. Na het verblijf in het pension besloten we het huis vol te zetten met kattenbakken. In totaal staan er 7 in huis. Houtkorrels, grit, zand, krantenpapier. En mevrouw kakt nog steeds naast de pot. Tot vanavond. Kakt ze opeens op de kattenbak die in de woonkamer staat. Zit je lekker naar de televisie te kijken, komt er opeens een walm voorbij. Brave kat. Volhouden!

Sinterklaasperikelen

Spontaan tijdens een overleg met een collega kwamen we op het idee een Sinterklaas lunch te organiseren. Verleden jaar had ik een klein feestje met het 'andere' team, maar een lunch met cadeau moest toch kunnen met alle collegae uit de gang. Mijn collega opperde er een Amerikaanse tint aan te geven. Dus nummer 1 pakt een cadeau, nummer 2 pakt een cadeau en mag kiezen of zij ruilt of niet, en zo door. Prima, mailtje sturen aan iedereen, een knaak voor de lunch, en het cadeau zoeken ze thuis maar uit. Iedereen heeft toch wel iets in huis om weg te geven. En zo niet: escape: betaal een knaak extra en de kringloop zorgt voor de rest. De groep is aardig groot, dus het moet niet te ingewikkeld worden. En dan ontstaat er een probleem. In september namen wij afscheid van een deel van de afdeling. Deze werden elders ondergebracht. Nu willen zij meedoen met de lunch. Dan wordt de groep toch wel erg groot. Afzeggen leek bijna niet mogelijk. Het grootste deel van de deelnemers hadden de voorkeur gegeven aan een lunch met alleen de gang. Dus wat doe je dan met de groep die al bijna klaar zit om mee te lunchen, maar eigenlijk niet mag komen? Het was niet persoonlijk bedoelt, en 8 personen meer is echt te veel in deze opzet. Uiteindelijk deze mensen toch maar af moeten zeggen. En nu zijn wij de gebeten hond. Als je wat organiseert: je doet het nooit goed. Dus dit was dan ook de laatste keer. Ik heb door dat gedoe eigenlijk helemaal geen zin meer in de lunch.

De bank, de stoel en de stof

Eindelijk, eindelijk, eindelijk. Half augustus gingen we op een zondag een rondje fietsen. Dan kom je bij Rotterdam Alexander en dan ga je even naar zitmeubelen kijken. De papieren invullen om een zitmeubel te bestellen namen meer tijd in beslag dan het maken van een keuze. Zo zit je dus op de fiets en zo fiets je weer naar huis met twee bestelbonnen in de hand. Wachttijd een maand of drie. En dan komt vandaag de hele bestelling. Eerst de stoel. Om acht uur ging de deurbel. Op dat tijdstip lagen wij nog op een oor, want de bank zou pas tussen negen en elf komen. Badjas aan, voordeur los maken en als eerste zij ik tegen die man:"je bent te vroeg". Niet dus, het is de stoel die afgeleverd werd. Ergens midden in de woonkamer de stoel maar gedropt. De woonkamer was namelijk nog niet ontvangstklaar gemaakt. Het is dus tijd om op te staan en de woonkamer bankstelklaar te maken. Ik heb manlief met de pinpas achter moeten laten wegens een tennislesje, maar toen ik terug kwam van deze les, stond ie er dan. De nieuwe bank. Ik dacht dat we een donkerbruin bank hadden besteld, deze is iets lichter. Maar niet minder mooi. O, ja, ik heb nog een leren bank over. Donker bruin, iets versleten op de zitkussen, maar verder nog in prima staat. Gratis af te halen!

Het examen

Vandaag was het examendag. Eigenlijk was het de bedoeling dit examen eind juni te doen, maar toen was ik op vakantie. Al twee weken lang ben ik hard aan het leren. Drie boeken doorworstelen, maar om nu te zeggen dat ik zeker van mijn zaak ben. Om een uur mocht de envelop met het examen open. Het examen van juni had ik afgelopen maandag bij wijze van proef gemaakt. Voor dat examen was ik gezakt als een baksteen. De eerste vragen gingen aardig. Het zijn 40 multi-pe-gok vragen. Dat wil nog niet zeggen dat het een eitje is. Om half twee was ik klaar. Dat is erg rap. Dan nog maar een keer het examen maken. Dit is het wat mij betreft. De horror vaccuu, de enfilades en de gestalt- principes, ik geloof het allemaal wel. Uiteindelijk stond ik om kwart voor twee weer op straat. En nu maar duimen voor een voldoende.

Het trouwdagcadeau

Afgelopen dinsdag hadden we het er nog over: morgen zijn we 11jaar getrouwd. Verleden jaar nog kwam manlief onverwachts extra vroeg thuis met bloemen. Woensdag hadden we een drukke dag. We gingen om zeven uur een potje tennissen. Daarna nog even gewichten sleuren, en voor je het weet is het bedtijd. Donderdag merkte manlief op dat hij onze trouwdag bijna was vergeten, maar helaas geen tijd had iets te kopen. Geeft niks, maar die bewuste dag was gisteren. Toch een kleine vergissing. Nu geef ik daar niet zo veel om, maar het is toch grappig als manlief er aan denkt. Vandaag kwam manlief met een cadeau thuis. Een grote fles coubergh bessen! Als goedmakertje dat hij onze trouwdag vergat. Van mij mag hij vaker iets vergeten. Als hij alles zo goed maakt, dan ben ik de gelukkige echtgenoot!!!

De leibomen

Vandaag is het de tuin-winter-klaar-maak dag. Er staan wat pittige klusjes op de agenda. Eerst maar even de vier leibomen planten. Hoewel manlief het planten van de bomen een tof idee vond, had hij een beetje zijn bedenkingen. Het gaat om het resultaat! En gelukkig is meneer daar enthousiast over. Best een goed idee dus om die bomen te planten. Nog even de vijver halveren, zodat boom vier ook in de rij geplant kon worden, en klusje geklaard! Op naar de volgende tuinklus. De bollen in de voortuin moeten weer gesnoeid worden. Alle takken eraf en de bollen zijn weer stormproof. We snoeien ieder een boom, even opruimen, en de tuin is alweer winterklaar. Dat ging best snel.

De tenniscompetitie

Vanavond speelden we de laatste wedstrijd van de herfstcompetitie. In lijn der verwachting verloren wij de wedstrijden. Het is natuurlijk jammer tegen mensen te spelen met jaren ervaring. Komen ze een beetje achter te staan, beginnen ze opeens heel hard te meppen, om maar te kunnen scoren. Nou, ik kan je vertellen dat als je een zeventje bent, en je speelt tegen een negentje, dan is het echt niet nodig zo hard te meppen. En dat wijf dan. Ik moet zeggen, mijn service is niet geweldig. En toen had ik opeens een perfecte bal, begon ze te zeiken dat ik niet aan de beurt was met serveren en moesten we het spel even onderbreken. De trut. Ik serveerde de hele wedstrijd al vanaf die zijde. En met tellen ging het ook niet lekker. Sta ik rechts te serveren, geloofd ze niet dat het 0-30 is. Volgens mij begin je altijd rechts. Dus is het onmogelijk dat het 0-40 staat. In ieder geval ben ik weer een herfstcompetitie rijker. En heb ik wat zeikwijfen meer ontmoet. Of ik volgend jaar weer meedoe, daar moet ik even over nadenken. In ieder geval ga ik geen voorjaarscompetitie spelen. Ik houd het bij toernooien!

Een jaar sporten

Een jaar geleden begonnen we dan. Een abonnement bij de fitnessschool en tennislessen. We waren in het begin erg fanatiek en ik moet zeggen dat we het nu nog steeds redelijk goed volhouden. Doel van ons sporten is een beetje fitter worden. En ik moet zeggen, dat zijn we ook! Gisteren hebben we na maanden weer eens een meting gehad. En misschien is het nog mooier even een vergelijk te maken met een jaar gelden, toen we net begonnen met ons sporten. Ik ben momenteel 1.4 kg zwaarder dan een jaar geleden. Maar dat geeft niks. Spierweefsel is zwaarder dan vet. Mijn BMI is met 0.5 gestegen. En ook dat geeft niets. Zolang deze tussen de 21 en 25 blijft is het ideaal. Misschien mijn vetpercentage dan? Die is gezakt met 2,7%. Dus dat betekent dat mijn vetmassa met 0,5 kg is afgenomen. En dan denk je dat dit goed nieuws is, maar in vergelijking met de meting van half december 2011, is mijn vetmassa dus 3,8 kg vermeerderd! Eigenlijk ben ik met dat sporten weinig opgeschoten. Ik ben er niet echt lichter van geworden, behalve dan mijn portemonnee. Gelukkig vind ik leuk, lekker met z’n tweeën gewichten sleuren of tegen een balletje rammen….

Het water

Gistermiddag ging opeens de telefoon. Een man aan de andere kant van de lijn. Hij vertelde mij dat hij van oase was. Dat is de plaatselijke waterleidingbedrijf. Het leidingwater moet voor consumptie minimaal drie minuten worden gekookt. Een raar bericht dacht ik. De man vervolgde zijn verhaal. Dit geldt voor de regio Ridderkerk en Hendrik-Ido-ambacht. Da's leuk, maar ik woon niet in die regio. Ik had graag aan die man vertelt dat hij verkeerd verbonden is, maar het was geen echte man aan de andere kant van de lijn. Het wad een ingesproken bericht. Op zich hartstikke goed dat oase op deze manier haar klanten informeert hoor. En het werkt op zich aardig. Maar de volgende keer dan alleen plaatselijke info graag. Dus ik doe geen moeite mijn water te koken en drink mijn glaasje gemeentepils rechtstreeks uit de kraan!

De winteropstelling

Nog niet zo lang geleden opperde manlief dat het tijd is de woonkameropstelling te wijzigen. Noem het maar: De winteropstelling. Nu is het niet de eerste keer dat wij de boel omgooien. Toen wij hier kwamen wonen, hadden wij een eettafel, een bank, een tv-kast, een boekenkast en een vitrinekast in de woonkamer staan. Erg vol dus. Zodra de keuken een etage lager verplaatst was, ging een van de kasten de gang in. Eerst de computerkast. De tv-kast en zithoek stond achter, de rest voor. Toen gingen we voor zitten en achter eten, toen ging de bank naar de overkant en de computerkast naar de woonkamer en de boekenkast werd drankkast en ja, zo bleven we rondschuiven. Na het verzoek van manliefverleden week, begonnen mijn hersenen alweer als een gek te ratelen op zoek naar de ideale opstelling. Die had ik dus al twee weken in mijn hoofd hangen. Vandaag werd het echt tijd te schuiven met meubels. De boekenkast uit de hal schoof ik naar de woonkamer, de bank naar achter, de eettafel naar voor, de vitrinekast opzij, zodat ik de tv-kast naar de gang kon schuiven. En toen lukte het even niet. Die kasten zijn loodzwaar. Vooral omdat ze nog gevuld waren. Da’s geen klus voor vrouwlief alleen. Even wachten op manlief. Lekker maaltijdje voor meneer in elkaar geflanst, zodat hij na het eten zin heeft om de kasten te schuiven en de tv-kast ging naar de gang, het lage rode kastje zetten we in de tv-kast, zodat de tv-kast de drankkast kon worden, de computerkast schuiven we naar voren, de vitrinekast naar achter en de boekenkast tegenover de schouw. En dat allemaal zonder de kasten leeg te halen. Nog even de planten verplaatsen, en missie geslaagd! Het is weer gezellig in de winteropstelling!

De leibomen

Donderdag komen ze dan eindelijk: 4 leibomen. Ik ga ze langs de balkontrap planten. 4 Achter elkaar. Het najaar is de meest ideale planttijd voor bomen. Heb ik in het voorjaar een mooi dichtgegroeid rij boompjes. Het platje moet iets gewijzigd worden, zodat de buiteneettafel daar mooi kan staan. De vijver moet een kwartslag worden gedraaid, maar dat doen we volgend jaar. Kopen we even een vijverbak in plaats van die folie die we nu hebben. Zo komt de tuin weer een stapje dichter bij het perfecte eindresultaat. De grote boom in de achtertuin moet nog worden gekapt, zodat daar een iets grotere schuur kan staan voor de fietsen. De inpandige fietsenberging wordt bij de keuken betrokken, raampje erin en we hebben een lichte keuken. Dus als alles klaar is, hebben we meer privacy in de tuin, een kwakkelend beekje in de tuin, een mooie designfietsenberging in tuin, meer licht in de keuken en een extra verwarming in de keuken. Morgen moet ik even een paar zakken potgrond halen voor mijn leibomen. Als het goed is liggen er nog ergens in de tuin een stel boompalen. Gezocht: graver die a.s. donderdag vier kuiltjes kan graven voor 4 bomen.

De zalm

Zo, eerst even een paar moten zalm ingeslagen vandaag. Momenteel is de vis spotgoedkoop. Aangezien ik genoeg ruimte in de vriezer heb... Is het eigenlijk al bekend waarom die mensjes ziek werden? Ik heb er nog weinig over gehoord. Misschien moeten ze even praten met de tuinkerskiemplantenteler [39] uit Duitsland. Wie weet zijn zij bekend met de oplossing. Hoe dan ook, de komende tijd voldoe ik weer aan de visquote en eet drie keer in de week een zalmpje. Even een shotje omega3.

Gremdaat & Dolman

Gisteravond begonnen we met een bezoekje aan de Tapasbar. Omdat we aansluitend naar het theater gaan, hebben we een vroege eetsessie gereserveerd. Al om 18.15 uur zaten we aan ons tafeltje te trappelen van ongeduld. Uit eten begint normaal toch om een uur of acht. Met tien verschillende tapasgerechten moet het buikje toch aardig gevuld kunnen worden. De dessertkaart viel een beetje tegen. Cheesecake, crème brûle of appeltaart. Dat ging het niet worden. French en Irisch koffie toe dan maar. Daarna even betalen en we konden naar de buren om een bezoekje te brengen aan dominee Gremdaat en Margreet Dolman. Het was een try-out, dus een perfecte show was nog niet te verwachten. Ik denk dat de definitieve versie van de show echt wel top zal worden. Nu al viel er genoeg te lachen, maar sommige onderwerpen duurde te lang. Dus daar zal Paul Haenen aan moeten schaven. Zoals het doornemen van het hedendaags nieuws. Dat is leuk, maar op tijd stoppen is ook een kunst. En het zangeresje Eva met pianist Maarten was een mooi onderdeel, maar paste niet zo lekker in de show. Ach, er zijn altijd verbeterpuntjes te bedenken! Dus, wie naar Gremdaat en Dolman wil, ik geef de show 3,5 ster van de 5 sterren.

Nieuwe mensjes

Ik blijf het een beetje raar vinden. Komen er nieuwe mensjes werken op de afdeling, voor een tijdelijk projectje of zo iets, stellen ze zich niet eens voor. Sterker nog, het is bij de meeste van de afdeling niet eens bekend dat ze rondlopen. Dus dan zitten er wild vreemden in de kamer tegenover je, en daar lijkt het bij te blijven. Nog niet zo lang geleden waren het twee van die andere soort die daar de bureaus bezet hielden. Niks op tegen, maar helemaal zuiver leek het niet. Het stel zei, zoals ik al een beetje aangaf, niets tegen ons. Tot opeens het meiske aan mijn bureau stond: “Hee, weet jij waar Venen Oost ligt?” Nou, nee, dat wist ik eerlijk gezegd niet. Als ze nou had gezegd dat ze Maria van de Ketelstraat was die even een inventarisatie aan het maken was en in dat kader benieuwd was naar bijvoorbeeld een bestemmingsplan, dan kwam dat toch net even lekkerder over. Maar dat zat er niet in. Die vreemdelingen zijn van een detacheerbureau. Als een bureau mij dat soort gesloten en niets zeggende mensen zou leveren, zou ik de volgende keer naar een ander bureau gaan. Ben benieuwd welke vreemdelingen morgen de bureaus aan de overzijde komen warmhouden. En dan nog even over mijn computertje: het werkt weer. Manlief heeft even een grote schoonmaak gehouden. Dag Avira, Dag AVG, Dag Abus, Hallo zonealarm. Het werkt weer allemaal lekker!

Mijn computertje

Ik dacht even een firewall, een virusscanner en van dat soort ongein op mijn computertje te zetten. Gevolg: het opstarten duurt nu gewoon meer dan een half uur. Da's niet handig. Dis weer even ervoor gaan zitten en de boel er weer afgooien. Tot die tijd: helaas geen computertje.

De koffievlek

Mijn lichte spijkerbroek zit heerlijk. Het is al een oud ding, en die zitten dus echt het best. Op een dag, ongeveer twee weken geleden, had ik een beetje pech. Er ging zomaar een glas rode wijn over mijn pijp heen. Of het nu zonde van de wijn of de broek is, kan ik duidelijk over zijn. Het is een kwestie van snel en adequaat handelen. Broek uit (gelukkig was ik thuis), zout over de plek (melk, jenever of witte wijn zijn ook goede opties) en laten intrekken. De wijn ging uit mijn broek. Nog even nadeppen met water en de vlek verdween als ijs voor de zon. Maar ja, de natte broek bleef te lang nat om weer aan te trekken. Ik legde de broek op het aanrecht. Even andere kleren aan en ik vond het de hoogste tijd voor een kop koffie. Er vloeide koffie uit de kan op mijn broekspijp. Ook dat nog: rode wijn eruit, koffie erin. Geen nood, dacht ik, de broek gaat toch zo de wasmachine in. Na het draaien van de was wilde ik de was buiten hangen. Wat mij verbaasde was dat de koffievlek nog in mijn pijp was blijven hangen. Vreemd vond ik dat. De broek moest nog een keer gewassen worden. De volgende wasronde was een week later. Na de tweede wasronde is de koffievlek nog steeds niet verdwenen uit mijn pijp. Oplossing gezocht!

De kip met de kruiden

In de schappen van de supermarkt kwam ik iets nieuws tegen: een kruidig kartonnetje met een mix aan kruiden. Voor de Italiaanse kip met mascarpone. Ik denk: proberen die nieuwigheid! De overige ingrediënten snorde ik bij elkaar. Kip, citroenen, champignons, achterham en natuurlijk de mascarpone. Snel haast ik mij naar huis, aar ik vol enthousiasme begin aan dit culinaire hoogstandje. De kippetjes insnijden en de binnenkant kruiden met kruid nummer 1: oregano. De gekruide binnenkant afdekken met een plakje achterham en een eetlepel mascarpone. De kippetjes weer dichtvouwen en de buitenkant lichtjes inmasseren met olijfolie en kruid nummer 2, de paprikapoeder. De kippetjes kunnen nu even rusten. De oven voorverwarmen en in die tussentijd kunnen de champignons in plakjes gesneden worden en de tomaat (uit de tuin!) in blokjes. Dit gaat in een grote kom met twee eetlepels olijfolie en twee eetlepels mascarpone. Voor de frisheid rasp ik de schil van de citroen erdoor. En dan nu kruidje nummer 3, de rozemarijn, nummertje 4 de tijm, nummertje 5 de salie en tot slot kruidje 6, knoflookpoeder. Lekker met de handjes mengen en verspreiden over de bodem van een ovenschaal. Kippetjes erop en in de oven schuiven. Half uurtje. Pasta erbij en smullen. Ik had een culinair hoogstandje verwacht, maar er lag gewoon kip op mijn bord. Gewoon… kip. Voor een echt culinair hoogstandje neem ik de volgende keer een rib-eye, of kip met zout, peper en ketjap.

Auto of fiets

Dit weekend was er weer de discussie, gaan met de fiets of gaan met de auto. Zaterdag kwam het met bakken uit de hemel en ik moest echt even naar het winkelcentrum om een boek op te halen. Manlief wilde alleen mee als we de auto zouden nemen. Maar op zaterdag met de auto naar het winkelcentrum gaan leek mij geen goed idee. Trouwens, kleine pisstukje wens ik bij voorkeur niet met de auto te doen, tenzij het niet anders kan. In dit geval kon het anders. Ik ben maar alleen vertrokken naar het winkelcentrum, op mijn appeltjesgroene fiets met mijn knal roze fietstassen en mijn lange paarse regenjas aan. Ik val tenminste op in het verkeer. Blij was ik toen ik een aantal auto’s rondjes zag rijden, op zoek naar een parkeerplaatsje. Alles stond hutje mutje vol. Dus ga nooit met e auto op zaterdag naar het winkelcentrum. Ik was toch in het winkelcentrum, dus kon ik meteen even een heerlijke warme trui in mijn tas proppen, want koud was het wel die dag. Vandaag dook dezelfde discussie op. Rond het middaguur kwam het nog steeds met bakken uit de hemel, en manlief en ik waren van plan te sporten. Ik weiger toch echt met de auto naar de sportschool te gaan. Want dat is iets voor idioten: met de auto naar de sportschool terwijl het minder dan 15 minuten fietsen is. Dus ook nu weer op de fiets, door de regen naar onze bestemming. En het ging prima. Beetje nat, maar we zijn niet van suiker (gelukkig)

Het projectplan

Het is een beetje druk. Werken, opleiding, bestuur tennisclub, tennissen, fitnessen, tennislessen, theater, van alles en nog wat. Ik had er ook voor kunnen kiezen die opleiding gewoon in twee jaar te doen, maar ik koos er voor het binnen een jaar af te ronden. Dus dat wordt plannen, combineren en af en toe mezelf opsluiten in huis. Nu moet ik voor mijn opleiding een projectplan schrijven. In eerste instantie dacht ik aan het schrijven van een projectplan voor een thuiswerkplek, omdat wij vanaf 1 januari binnen onze nieuwe organisatie het nieuwe werken gaan toepassen. Maar de tennisclub heeft ook aandacht nodig. Ledenwerving, sociale hygiëne, vrijwilligerswerving. Ik had mij al verdiept wat nodig is om alles omtrent de exploitatie en de drank- en horeca binnen de club aan te scherpen. Ik denk dat het verstandig is om er een projectplan voor te schrijven. Is dat toeval? Voor mijn opleiding moet ik een projectplan schrijven. Ik denk dat ik als onderwerk kies het ervoor zorgen da alle barvrijwilligers hun Instructie Verantwoord Alcoholgebruik haalt en een aantal hun sociale hygiëne. Na de inval van afgelopen donderdag, heeft dit item een hoge prioriteit gekregen. Donderdag ontvingen wij een bestuurlijke waarschuwing, omdat we niet de juiste papieren konden overleggen. En waar lagen die papieren? In een kast waar we niet hebben gekeken. Dus we zijn wel een beetje op orde, maar het moet nu goed op orde zijn. En om niet hals over kop te werk te gaan, schrijf ik een projectplan hiervoor. Lekker bezig!

De tenniswedstrijd

Afgelopen vrijdagavond is de herfstcompetitie begonnen. Mijn eerste officiële tenniswedstrijd. Hoewel ik met de clubkampioenschappen ook al twee dubbelen speelden, is de competitie iets officiëler. Her en der informerend hoe dat nou zit met de versnaperingen bij de koffie en de borrel, schijnt het zo te zijn dat het thuisteam zorgt voor wat lekkers bij de koffie en wat lekkers bij de borrel. Nou, om 19.00 uur gebak lijkt mij niet de bedoeling. Net een warme maaltijd achter de kiezen en dan een toetje…. Een koekje is voldoende. En na de wedstrijden toastjes met brie enzo. Maar waar komt dit geneuzel eigenlijk vandaan. Waarom moeten die versnaperingen nou erbij? Niet te lang over nadenken. De wedstrijden vangen aan: Het uitteam was beduidend sterker. Met drie negentjes en een achtje, dus met minimale ervaring namen wij het op tegen de achtjes en zeventjes uit Gouda. Het viel allemaal reuze mee. We hebben echt leuke partijen gespeeld en de tegenstander deed goed mee. Uiteindelijk verloren we met 0-4. Maar ach, je moet eerst verliezen, wil je weten hoe het voelt om te winnen!

Matatabi-stokjes van Puur Natuur.

Het drukke bestaan heeft als gevolg dat ik mijn blogje niet mee biwerk. Ik ga mijn leven beteren! Werken, studeren, secretaris spelen, tennissen, fitnessen, breien, haken, lezen, stambomen, en bloggen komt daar natuurlijk bij. Waar ik de verleden keer ben gebleven, ga ik gewoon weer even mee verder. De poepende kat. Kat Luna is prima gewend, maar schijt naast de kattenbak. Alle soorten korrels geprobeerd, met deksel, zonder deksel, drie bakken, naar buiten gooien, het helpt allemaal niet. Dan ga je naar andere middelen grijpen. Bij Medpets.nl stonden kattenstokjes tegen onzindelijkheid. Natuurlijk proberen wij die. Voor bijna twintig euries aan stokjes aangeschaft. Blijken het van die houten stokjes te zijn. Ik dacht van die kauwstaafjes, maar niet dus. Maar goed, Luna kijkt er niet eens naar om. En terecht, want wat moet zo’n kat met van die houten stokjes. Als je vragen hebt over een product van Medpets, kun je die bij de servicedesk. Nou, dan maar even vragen hoe wij onze kat zover krijgen dat hij op die stokjes gaat knagen. Geen antwoord natuurlijk. Medpet is echt pet. En die Matatabi-stokjes? Ik houd het op kwakzalverij! Iemand nog tips tegen de naast de bak poepende kat? Dan graag. De gedragstherapeut die doen we niet, maar verder….

Dosis sport

Het is jammer dat de spelen zijn afgelopen. Ik heb wat sporten gezien! Van sommige sporten begreep ik weinig. Misschien had de commentator wat meer uitleg kunnen geven. Dan had ik er misschien meer van begrepen. Een suggestie voor de volgende keer dus, want het gros dat kijkt is leek. Wat nou het mooiste sportmoment was, weet ik eigenlijk niet. De grappigste sport is de moderne vijfkamp, de stompste kickboksen (waar die Ierse won), maar dressuur rijden en schieten is ook wel een beetje stom. En de spannendste sport? Laat ik het zo zeggen, de volleybalmannen van Rusland zorgde voor spanning door de Brazilianen van matchpoint af te houden. De hockeymannen waren goed bezig met die Duitsers, maar het zwemmen was met de close finishings toch wel erg spannend. En zo waren er nog duizend en een spannende momenten. Ik dacht trouwens eerst ook dat voetbal niet thuis hoort op de OS. Maar waarom tennis dan wel? Of hockey? Dus ik ben er niet helemaal uit of voetbal thuis hoort op de spelen. Ik mistte trouwens wel zweefvliegen en parachutespringen. Misschien op de volgende spelen! Volgende keer ga ik me als vrijwilliger aanmelden voor de spelen. Wie weet proef ik nog meer van de sfeer. Over twee weken de paralympische spelen. Kijken!

Het wespenkerkhof

Elke vrijdag ruim ik de lijken uit de vensterbank van mijn slaapkamer. Resultaat: 10 tot 20 wespenlijken. Het vermoeden is dat er een nest in de muur naast onze slaapkamer zit. Verleden jaar zat het nest er vermoedelijk ook al, maar toen hadden we nog geen lijken op de vensterbank. Elk minuscuul gaatje in de slaapkamer heb ik nu met een kruidnagel dicht gestopt en een bakje amoniac op de vensterbank moet het beest verdrijven. Ik kan wel een wespenverdelger bellen, maar dan moet je zeker weten waar het nest zit. En zeker weten doe ik niet. Aan de andere kant, die beesten doen absoluut geen kwaad. Het zijn immers lijken op de vensterbank. Gelet op het aantal, zullen ze niet echt lang leven. Zelden zie ik er een door het huis vliegen. En als er een vliegt, dan vang ik hem en laat hem buiten vrij. Wat zou nou een betere oplossing zijn om die beesten te verdrijven? Moet ik dan een doorgeknipte frisdankfles met ranja in mijn slaapkamer hangen? Op de plek waar nu de dromenvanger hangt? (hu? Dromenvanger? Sorry, hebben we niet)

De ontsteking

Gisternacht voelde ik een prik op mijn been. Het leek wel een wespensteek. En later weer en weer en weer. Zo’n speldenprikje. Niet fijn. Ik lag lekker te dutten met mij ogen open. Of ik nu slaapte of wakker was, is mij niet bekend, maar na die kleine pijnscheutjes, was ik wakker. Ik ging nog op zoek naar een wesp onder mijn donsdek, maar die was er niet. De volgende dag zat er een rode plek op mijn been. Beetje hard. Geen angel, geen wespensteek. Het leek een binnenhuidse ontsteking. De plek begon zich verder te ontwikkelen en staan op mijn benen deed zeer op mijn plek. Je moet je lichaam natuurlijk de tijd geven de ontsteking te lijf te gaan, dus wordt het de pijn verbijten. En toen ontwikkelde zich op mijn rug een jeukbultje. Ha, na een verdere ontwikkeling leek het een tweede ontsteking. Arme ik. Ik heb net even de omtrek van mijn benen net boven mijn knie gemeten. Links 46 cm, rechts, inclusief ontsteking 47,5 cm. Stevige benen niet? Ik heb deze week twee nieuwe producten gebruikt. Ik heb voor het eerst van de grapefruitsap gedronken en ik heb nieuwe gezichtscrème. De crème is niet op dieren getest. Zou het daaraan liggen? Nee vast niet. Het is de grapefruitsap. Ik ben gewoon allergisch voor grapefruitsap. Maar ja, eerst even de fles leegdrinken, want het is zonde om het restje weg te gooien en dan de ontstekingen aanpakken. Ik ben trouwens net begonnen met het slikken van paracetamol. Dat is een eigenlijk placebo’s. En ik ben de plek aan het insmeren met teer, of te wel trekzalf…

Ambtsjubileum

Afgelopen 1 augustus was het zo ver: 12,5 jaar overheidsdienst. Hoewel mijn loopbaan iets langer is, tellen alleen de jaren voor de publieke zaak. De vraag is natuurlijk of je hier trots op moet zijn of niet. Laat ik die vraag maar niet beantwoorden. Vroeger kreeg je van de overheid een gratificatie of iets dergelijks, als je een ambtsjubileum had. Tegenwoordig is dat wegbezuinigd. Nu moet je uch jaar voor een en dezelfde organisatie werken voordat je gewaardeerd wordt. En zelfs de felicitatie van je werkgever is wegbezuinigd. Hoe dan ook, vandaag op het werk hebben we ons eigen feestje gevierd. Mijn overbuurvrouw had vanochtend een en ander versierd, dus dat was een leuk ontvangst. Vervolgens zat ze een beetje geheimzinnig te doen. Ze hadden met z’n allen even snel een leuke kaart beschreven! In de pauze zijn we naar de kringloopwinkel geweest want wie een feestje viert, krijgt cadeautjes. Dus hebben we deze voor mij gekocht, waarna we met de hele afdeling een gebakje hebben gegeten. Er waren wel 8 collega’s op m’n feestje! Hier heb ik dus maanden naar toe geleefd. Hopen dat het over 12,5 jaar nog spetterender wordt!

De poets

Zo heb je een poets, en zo niet meer. Maandag belde ik de poets om mee te delen dat ze niet meer hoefde te komen. Daar zijn diverse redenen voor. Allereerst zit het niet in mijn systeem. En als het er niet in zit, dan wordt het niks. Op maandag moet ik dus zorgen dat alles een beetje opgeruimd is, zodat de poets dinsdag kan poetsen. Goed. Niets mis mee. Maar dan begint het onthouden. De poets komt graag langs als er niemand thuis is. Dat kan geregeld worden. En dan komt de poets door de voordeur. Dat betekent dat ik er voor moet zorgen dat de knippen en kettingen los zijn, anders kan ze niet naar binnen. En dat zit dus niet in mijn systeem. Alleen al het onthouden dat de voordeur los moet is een klein dramaatje. Afgelopen vrijdag heb ik overigens zelf het huis gepoetst, omdat we misschien zaterdag visite zouden krijgen. Het hele huis zuigen, dweilen, keuken poetsen en badkamer. Een krappe twee uur. Mooi, dat kan ik voortaan ook zelf doen. Scheelt me weer dertig euries er week! En over de eerste keer dat mijn poets mijn huis kwam poesten, zit me nog steeds niet lekker. Dag poets.

De onzindelijke kat

Onze Luna is nu al even bij ons. Ze is al aardig aan het ontstressen en komt gelukkig onder het groene kastje vandaan. Luna heeft toch nog een probleem. Pissen gaat op de kattenbak, maar kakken gaat het niet worden. We hadden overdekte kattenbakken. Zo heeft het poesje privacy. Maar nu heeft ze open bakken. Even uitproberen of ze nu wel kakt op de bak. Maar helaas. In het huis staan nu drie kattenbakken. Een met houtkorrels, een met van die synthetische korrels en een met kleikorrels. Maar dit lost het probleem nog niet op. Sinds kort gaat het binnenkatje de tuin in. Maar in de tuin kakken, ho maar. Als Luna over het laminaat glijd, de trap op scheurt en alle kanten opvliegt, dan weet je al hoe laat het is. Gelukkig zijn de keutels aardig compact en hard, zodat het schoonmaken makkelijk gaat. Maar wat is nu de oplossing voor dit beestje? Wie het weet mag het zeggen…

Het scheiden van het afval

Nou, ik ben wel voorstander van afval scheiden. Zolang ik mij kan herinneren scheiden wij het glas van het huisvuil. Nadat het potje leeg is, even in de vaatwasser en het potje is schoon om in de glascontainer te dumpen. Zolang ik weet gaat het papier in een aparte doos en brengen wij het weg. Sinds een paar jaar is de papiercontainer in het leven geroepen. Nu is het alleen maar een kwestie van op de juiste dag de blauwe container aan de weg zetten. Dat lukt vaak, soms slaan we een maandje over. Dan zijn we de container vergeten neer te zetten. Nadat mijn gemeente de gft-bak heeft opgeheven, plaatste ik een composthoop in de achtertuin. Zo lossen wij dat op. En nu is het plastic inzamelen erbij gekomen. En braaf scheiden wij het plastic van de rest. Eens in de 4 weken haalt de gemeente het plastic op. Dus moet je het plastic op de juiste dag aan de weg zetten. En daar zit nu het probleem. Want wanneer is de goede dag? Als de gemeente nu zou zegen de eerste vrijdag van de maand het plastic aan de weg, dan had ik dat wel kunnen onthouden. Maar het plastic doorloopt een cyclus van 4 weken dus dan begin je in de eerste week van de maand en eindig je ergens achter in de maand . Onlogisch, geen handig ezelsbruggetje, niet handig te onthouden. Dus ik vergeet weleens wat buiten te zetten. Of je wacht een maand en zet het plastic opnieuw buiten of het gaat in de grijze bak (die bij ons groen is).Ik stop met plastic scheiden. Het past niet in mijn systeem, er zijn geen alternatieven voor het weggooien en eigenlijk zet het ook geen zoden aan de dijk.

noodboekje

Tien dagen geleden werd mijn notebookje gekaapt door ene MaestroDjees. Dat was eigenlijk best wel lastig, omdat ik niet alleen mijn huiswerk hierop maak, maar ook bijvoorbeeld mijn blogje bijwerk. Eerlijk is eerlijk, ik heb toestemming gegeven aan deze kaping. Het enige dat ik op den duur heb geëist van de kaper is als die kaping niet gestaakt zou worden ik een nieuw notebookje eis. Normaal is het de kaper die zijn eisenpakket op tafel legt, maar in dit geval was het even andersom. Het dreigement heeft geholpen, want vandaag werd mijn notebook aan mij overgedragen. Alleen jammer van die sinaasappelspetters. Ik ben weer compleet, overcompleet. Jammer van dat schaakprogramma dat zich op mijn notebook in het startmenu heeft weten te nestelen. Hoe dan ook, ik ben weer flexibel en niet meer afhankelijk van een trage pc. Dus kan ik weer fijn aan mijn huiswerk. Mijn bibliotheek (ontwerp) is bijna af! Vandaag met volle moet de laatste ontwerptekeningen maken… Helaas, gestoord door de overijverige en (niet-prettig) gestoorde buurman, die heeft besloten te klussen op het balkon naast mijn werkkamer. Volgende weer een nieuwe poging wagen mijn laatste ontwerptekening af te ronden. En daarna nog even hier en daar bijwerken, insturen en … slagen voor deze module (hoop ik).

Luna de Kat

Daar is ze dan, zo wit als sneeuw. Nog een beetje bang, maar super lief: Luna. Vandaag brachten we een bezoek aan het asiel, om een huisgenoot uit te zoeken. Voordat we een bezoek mochten brengen aan de diverse katten, moesten we een vragenlijst invullen, om zo het type kat te bepalen dat bij ons huishouden zou passen. Er zijn 9 types/ karakters: de spion, de stille liefde, de aanbidder, de directeur, de kameraad, de assistent, de aanvoerder, het feestbeest en de uitslover. Voor ons zou de spion, de stille liefde, de directeur of de kameraad het beste passen. De voorkeur lag bij de spion of de stille liefde. In de zes verschillende kamers zat genoeg keus. Als we plaats hadden voor 5 katten, gingen er ook 5 mee. Na wat wikken en wegen bleven uiteindelijk twee katten over: de 10-jarigezwarte Lotje en de 3-jarige witte Luna. Beide nemen was een risico, want zowel Lotje als Luna zijn altijd alleen geweest. Lotje is een buitenkat en Luna een binnenkat. Daarnaast heeft Lotje een lekkere dikke vacht, maar verhaard flink. Onze voorkeur gaat uit naar binnenkat Luna, een stille liefde. Luna is een Turkse angora korthaar. Zij is afgestaan omdat haar vorige eigenaren haar teveel vond verharen. Die mensen hadden net een baby, dus vonden ze een kat niet zo hygiënisch. En nu zit ze bij ons,beneden onder de groene kast te schuilen. Ze heeft tijd nodig om te wennen en die tijd krijgt het beestje.

Clifford sterft

Gisteren begonnen de epileptische aanvallen van Clifford elkaar in rap tempo op te lopen. Om 23.00 uur, om 01:23 uur, om 03:34 uur, om 05:47 uur. En elke keer weer uit bed, zodat Cliff niet alleen is na de aanval. En ook even controleren of hij zich niet bezeerd. Om een uur of half vier hoorde ik de aanval starten, en daarna werd het stil. Dus ik sloop langzaam in het donker naar beneden. Misschien zat hij wel op de trap en ik wilde niet op hem gaan staan. Ik was iets sneller beneden dan de bedoeling, want halverwege de trap gleed ik uit en belandde op de grond naast Clifford, die met z’n kop onder de radiator zat. Het arme beestje snel bevrijd uit z’n benarde situatie. Ik kon weer gaan slapen. De aanvallen bleven komen, dus heb ik met de dierenarts afgesproken hem woensdagavond in te laten slapen. Op een gegeven moment was ik de CliffMaster even kwijt. Ik hoorde een hoop gerommel. Net of iemand met de vuilniscontainers aan het gooien was. Het was iets anders, namelijk Clifford die in de berging een aanval had. Hij zat met z’n lijf vast tussen de spaken van mijn fiets. Met een blessure aan z’n dijbeen kwam hij weer tot de bewoonde wereld. Het besluit: vandaag moet het beestje uit z’n lijden worden verlost. En vanavond om 18:45 uur stopte z’n hart. Clifford zou 9 november 20 jaar zijn geworden. Vanaf z’n 12de woont hij bij ons. We zijn blij dat hij bij ons nog zo lang een mooi leven heeft mogen leiden!

De Bibliotheek

De eindopdracht van de module creatieve vormgeving is het ontwerpen van een bibliotheek voor een wetenschappelijk onderzoeksinstituut. Ik had een schets gemaakt van mijn indeling en was er eigenlijk wel uit. Een diagonale zichtlijn door de ruimte met in de hoeken een opvulling van toiletten, bankstel en pantry. Eigenlijk was ik klaar om het uit te werken. Maar ja, dan begint toch de twijfel. Moet de toegangsdeur niet in het midden? Wil ik toch niet liever grote glaspartijen in de gevel? Wil ik toch niet een andere type boekenkast? Een ding was ik uit: geen ronde leestafel. Ik heb nu zes ontwerpen gemaakt en de beste zit er nog niet bij. En dan heb je de ideale opstelling te pakken, dan begint de ellende. De constructie van het gebouw, de materialen, de kleuren van het interieur, duurzaamheid, innovatief, eisen voor een bibliotheek. Het gaat natuurlijk voornamelijk om het interieur. Dus een 2D-schets, een 3D-schets, een schets van meubelopstellingen, met de hand en digitaal. Ik ben net begonnen mij te verdiepen in Sketchup. Superprogramma voor de beginnend ontwerp. Er zitten weinig beperkingen aan, hoewel ik er nu al tegenaan liep een glaspui in een gebouw te plaatsen, waarbij ik een uitgewerkte pui van het internet plukte. Hij was te klein. Oplossing: dan maar de muur verbreden. Ik blijf nog even doorpruttelen op mijn bibliotheek. Tips zijn welkom! Het concept is in ieder geval:

VI Oranje

Af en toe kijken we naar VI Oranje. Lekker programma met die Derksen! Maar gisteravond vond ik dat het programma echt een dieptepunt bereikt hadden. Maarten van Rossum was te gast. Aan de gast lag het volgens mij echt niet. Want om Maarten moet je gewoon lachen. Maar als Wilfried, Kraaij jr en Gijp opmerkingen over hem gaan maken, die eigenlijk ver beneden peil zijn, dan denk ik: waarom nodig je deze gast dan uit? Om de afzeikteevee tot een hoger niveau te brengen? Zo vindt Kraaij jr dat hij altijd loopt te brommen en nooit iets positiefs kan zeggen en vind Gijp dat hij niet het theater in had moeten gaan, omdat hij geen cabaretier is. Boeien, lekker belangrijk, als maarten het theater in wil er honderden mensen zijn die dat bezoeken, dan moet hij dat gewoon doen. Heeft niets met cabaret te maken. En je kan wel zeggen dat hij altijd bromt, er komt teminste wel iets zinnigs uit. Dat kun je van Kraaij jr niet zeggen. En dan krantjes bespreken met Wilfried en Gijp. Komt het onderwerp op douchen. Als Maarten zich niet elke dag douchet, ja, wie wil dit nou weten? Dat dit volgens Wilfried en Gijp vies zou zijn [boeien] slaat ook nergens op. Dat wij ons elke dag douche is overbodige luxe! Ik vind dat als je een gast uitnodigt, dan moet je deze met respect behandelen. Daarnaast heb je toch een goede rede hebben als je iemand voor je programma uitnodigt. Toch niet voor het afzeiken? Dus VI Oranje minpunten!

De aanval

Ik heb er al een keer over geschreven, de epileptische kat. Begin januari gingen we met kat Clifford naar de dierenarts. Hij was spontaan doof geworden en begon af en toe raar te gillen. De dierenarts wijdte het aan ouderdom. Het advies was een speciaal voertje te geven, omdat Cliffie een beetje stram in de spiertjes/ gewrichtjes was. Zo gezegd zo gekocht. 27 Euries een zakje brokken. En toen begonnen de aanvallen. Tot wel zes per dag. Lag het arme beestje een beetje te shocken en te schuimbekken op de grond. Half februari hebben we op het punt gestaan een spuitje te geven. Overtuigd dat het door de brokken zou komen, was de dierenarts van mening dat dit het niet kon zijn. En soms gebruik je gewoon je verstand, gaat terug naar het oude voer en zie het beestje opknappen. Waarna de epileptische aanvallen ook eindigden. Tot afgelopen dinsdag. Hij kreeg weer een epileptische aanval, en woensdag en donderdag ook. Ik denk, (en ik moet zeggen dat ik altijd gelijk heb!), weet het ook zeker, dat het beest op het aanrecht heeft lopen struinen en van de gemorste eiwitten heeft lopen snoepen. Stom dat ik niet even het aanrecht heb schoongemaakt! De aanvalletjes zijn weer over, het beestje hoeft niet meer schokkend over de vloer te rollebollen en we leven weer vrolijk verder. Dat moet ook, want 9 november wordt Cliff 20 jaar en dat gaan we vieren. En een verjaardag zonder jarige kan natuurlijk niet!

Doodlopend

Soms moet ik met mijn autootje naar mijn werk. Dan rijd ik lekker vroeg weg en volg de weg tot ik niet meer verder kan. Daarna ga ik nog een keertje links, rechts, links en rechts en bestemming bereikt. Vanochtend was het weer een dag om met het autootje naar het werk te rijden. Halverwege de 15 kilometer lange dijk stond er opeens een bord doodlopend. Normaal ga ik hier toch echt rechtdoor en vervolg de weg. En opeens zie ik aan de linker kant een weg verrijzen, een rotonde ontstaan en een brug neerdalen. Hoe die dingen daar zo snel zijn gekomen, is mij een raadsel, maar ik kon niet anders dan links afslaan, de rotonde over te gaan en vervolgens de brug over te rijden richting het altijd gezellige, maar lelijke Gouda. Want wat is Gouda van deze kant gezien lelijk. Je zal er maar wonen. Ik word op deze nieuwe weg geconfronteerd met drie extra stoplichten, die bijna letterlijk hun naam in de praktijk brengen. Mogen van links tientallen auto’s de kruising oversteken, bij mijn lichtje mogen er twee auto’s rijden waarna nummer drie voor het stoplicht weer moet stoppen. En dan duurt het, en dan duurt het…Extra reistijd toch we 15 minuten. Ik durf er niet om te liegen, maar ik denk dat ik met de fiets sneller ben. Dus in het vervolg….

De lesdag

Vandaag had ik weer een lesdag. Dat betekent vroeg op. Om 8.15 uur op het fietsje naar de Capelsebrug en daar de metro pakken naar Rotterdam Alexander. Nog net voor de regenbui heb ik het metrostation weten te bereiken. Gelukkig, want ik moet er niet aan denken de hele dag met natte broekspijpen in de les te zitten. Over 2 minuten komt de metro naar Binnenhof, dus dat gaat gesmeerd. Metro instappen en station Slotlaan. Dat is niet goed. Zit ik in de metro naar De Terp. Blijkbaar is die metro voorgepiept of had de metro naar Binnenhof vertraging. Dus op Slotlaan aangekomen, uitstappen, wachten op de metro naar Capelsebrug, daar weer uitstappen, omlopen en wachten op de metro naar Binnenhof of Nesselande. Poging twee ging gelukkig wel goed. Verder geen bijzonderheden vandaag. De les was leuk, liep een half uur uit, maar nog voor zessen was ik thuis. Klaar om de Denen aan te moedigen. Denen aanmoedigen??!....

De afstandsbediening

Tegenwoordig heb je 3 afstandsbedieningen: 1 voor de modem van de digitale tv, 1 voor de tv en 1 voor de dvd. Als je digitaal kijkt gebruik je dus afstandsbediening 1 voor het zappen. Op dit ding werkt het geluiden de powerknop voor de tv niet, dus als je de tv harder of zachter wil zetten of aan of uit, dan gebruik je afstandsbediening 2. Wil je het formaat van het beeld veranderen, dan ook afstandsbediening 2 en wil je teletekst kijken, dan komt nummertje 1 weer om de hoek kijken. Als je een dvd gaat kijken, dan is afstandsbediening 1 uit beeld. Dan gebruik je afstandsbediening 3 voor de bediening van de dvd. Voor het geluid gebruik je niet nummer 2, maar afstandsbediening 3. En het beeld veranderen is het weer nummer 2, maar als je klaar bent met dvd kijken, dan gebruik je weer nummertje 2 om de tv weer op digitaal te zetten. Nu was ik op de digitale modus tv aan het kijken en wilde de epg even raadplegen. Met mijn worstenvingertjes heb ik op knopjes gedrukt, waardoor het geluid van het digitale ding op off stond. Maar dat kan eigenlijk helemaal niet, want de mute-knop op afstandsbediening 1 werkt helemaal niet. Alle mogelijkheden geprobeerd, maar het geluid kwam echt niet terug. Dus verplicht tv kijken via het analoge kanaal en met afstandsbediening 2 in de hand. Ja, want ook met nummer 2 kwam het geluid op de digitale tv niet terug. Na even op mijn stoel heen en weer te hebben geschoven wilde ik het euvel toch verholpen hebben. Alle codes voor de afstandsbediening heb ik geprobeerd. Ja, je moet namelijk een code in je afstandsbediening nummer 1 zetten, wil je deze laten werken. Helaas geen resultaat. Ach, dan maar de boel terug brengen naar de fabrieksinstellingen. Stom toevallig had ik de codes, die daar dan weer voor nodig zijn, in mijn hand. Waarom heb ik daar niet eerder aan gedacht?

De politieaangifte

In de nacht van vrijdag 25 op zaterdag 26 mei is er ingebroken bij ons in het clubhuis. Dat is heel vervelend. De dieven hebben onze kassa ontvreemd. Met een ijzeren staaf hebben ze getracht de achterdeur te forceren. Toen dat mislukte hebben ze de voordeur van het clubgebouw geforceerd. En dat lukte, want we missen de kassa. En de schade is behoorlijk. Allemaal gedoe. Met halve informatie heb ik na het pinksterweekend aangifte gedaan. Handi:, via internet. Formuliertje invullen (doe je wel een tijdje over, maar het kan lekker thuis) en bevestigen. De aangifte was verzonden. Binnen 3 dagen ontving ik het bericht dat de aangifte niet in behandeling werd genomen, omdat er fysiek geweld tegen mij gebruikt zou zijn. Ik ben niet bij de inbraak aanwezig geweest, dus dat fysieke geweld lijkt mij sterk. Bovendien is het onmogelijk een internetaangifte te doen bij fysiek geweld. Dan moet je namelijk op het bureau komen. Dus grote onzin. Dan maar even bellen. De vriendelijke man kwam tot de conclusie dat het wel raar was dat de aangifte buiten behandeling was gesteld. En hij kan dat niet terugdraaien (waarom niet???). Zijn advies: opnieuw aangifte doen. Kan gebeuren. Ik heb de man bedankt voor de informatie en heb opgehangen, waarna ik even heb gevloekt. Weer een uurtje zitten zwoegen.

Emoticons

Ik heb vandaag de ontdekking van mijn leven gedaan. Ik begrijp eindelijk wat met :) wordt bedoeld. Een blij gezichtje. Ik vond het altijd maar vaag, die tekens achter elkaar en wist wel dat het blij betekende, omdat er werd gezegd dat het zo was. Maar er zit blijkbaar een logica achter. Als je je hoofd naar links draait, dan zie je dat de dubbele punt de twee ogen vormen en het haakje de mond. Ja, sorry, ik weet het, ik ben niet van deze tijd. Ik kom uit het stenen tijdperk, ik schrijf nog met inkt en een griffel en van een telefoon zonder snoer heb ik nog nooit gehoord. Wat dat betreft loop ik gruwelijk achter. (Of het interesseert mij gewoonweg niet). Ik vind het ook een beetje een verloedering van de taal. Straks weten we niet meer hoe we moeten opschrijven dat we blij zijn. Maar aan de andere kant, moet ik ook met mijn tijd mee gaan. Dus moet ik eigenlijk de trend volgen en ze actief gaan gebruiken. Zou ik het ook in een zakelijke brief kunnen schrijven of zou ik het daarin niet kunnen gebruiken? :-{

De treinreis

Afgelopen zaterdag had ik weer een lesdag in Utrecht. Ik heb overwogen om met e auto te gaan, maar omdat de lessen plaatsvnden in een zaaltje in hoog Catharijne, besloot ik de trein te pakken. Als ik om 8.13 uur met de fiets vertrek, dan ben ik nog voor half tien in Utrecht. Kan ik mmkoi nog even op mijn gemak een bakkie koffie doen. Met de metro naar Alexander, alwaar het rood-witte lint de toegang tot beide perrons blokkeerden. Toch maar even een kaartje gekocht en de borden nar de bussen gevolgd. De opstapplaats was me niet helemaal duidelijk, maar ik zag een groep mensen staat en dacht tegelijk dat die weleens op de bus zouden wachten. Binnen een kwartier kwam er een bus. Dus het ging wel vlot. De NS beloofde een extra reistijd van maximaal 30 minuten, en die marge had ik ruim. In de bus bleek dat ik een stopbus te pakken had. Dus ook de kleine stations, waarbij ik zou denken: doek die eens op, daar gingen we langs. In Gouda eindelijk aangekomen, snel naar de trein, want daar ging de treinreis verder. Wegens de vele werkzaamheden op het station kon ik niet zo snel een bord vinden met vertrektijden. Ook hier waren een aantal perrons afgesloten, dus het was even goed opletten. De eerste trein die aankwam en naar Utrecht reed, die was voor mij. De deuren waren nog maar net gesloten, of ik realiseerde me dat ik een stoptrein te pakken had. Uiteindelijk arriveerde ik met een uur vertraging op het station. En dan moest ik nog het zaaltje zien te vinden. Na wat heen en weer geloop besloot ik een hulplijn in te schakelen. Het thuisfront moest even internet raadplegen. Het internet was nog niet opgestart of ik zag de locatie waarik moest wezen. Dat was even zweten, en dat op een warme zweterige dag.

De postbezorging

Verleden maand, toen ik spontaan besloot een opleiding te willen doen, vroeg ik bij een aantal opleidingsinstituten folders aan. Van een instituut, waar ik nu studeer, heb ik de folders nooit ontvangen. Ik had rond die periode ook telefonisch contact met ze gehad, omdat ik een aantal vragen had. De medewerkster bevestigde dat mijn adres al hun systeem stond. We hadden het er nog over dat ik de folders eigenlijk niet meer nodig had, omdat het telefoongesprek leidde tot een inschrijving. Ik had dus niet meer op deze folders gerekend. Gisteren ging ik in de tuin werken. Zo ook in de voortuin. Onder het bosje naast de voordeur lag wat troep. En je raadt het al, de folders van het opleidingsinstituut lagen daar te verrotten door de regen. De twee pakketten waren elk zo dik als een telefoonboek, dus die pasten blijkbaar niet door de brievenbus. Maar om de folders nu gewoon buiten te laten liggen, vind ik weer het andere uiterste. Wij gebruiken de voordeur zelden of nooit, dus als de folders midden op de stoep waren gelegd, had ik ze waarschijnlijk ook niet meteen ontdekt. Hoe dan ook, ik heb vandaag maar een klacht gedeponeerd bij de bezorgservice. Ik vind het niet erg dat mijn post buiten ligt, behoudens wanneer het regent, maar doe dan even een briefje in de bus dat de post ook op de stoep ligt. Dan kan ik het binnenhalen (of geef het af bij de buren).

De riolering

Nu weet ik dat vanaf het begin dat wij hier woonde het riool niet lekker door liep. Op zich viel het wel mee, maar bij het douchen bleef er vaak water in de badkuip achter. Nadat de badkamer eruit was gegaan en er een nieuwe voor terug is gekomen, viel het mee met de afvoer van het water. Maar de laatste tijd ging het er weer steeds slechter aan toe. Tot twee weken geleden de wc-pot bij het doortrekken ineens vol water begon te stromen en met een gangetje weer op het gewenste niveau terecht kwam. Dan moet je geen grote boodschap hebben, want in plaats van wegspoelen, doet ie drijven. En ook de douche begon aardig met de wc-pot mee te doen. Een waterballet tot gevolg. Gisteren kwam de rioolman polshoogte nemen. Zijn eerste vraag was natuurlijk waar het riool loopt. Nou, als jij het weet, mag je het zeggen. Na wat graafwerk heeft hij uiteindelijk wat onderdelen van een riool kunnen vinden. De rioolman kwam tot de conclusie dat het riool prutswerk was. Een put en nog een put en een t-stuk in plaats van een spruit. En een overloop die gebroken bleek te zijn. De rioolman vond het niet zo vreemd dat de boel niet lekker door liep. Advies: de boel uitgraven, de putten er tussenuit en een spruitstuk erin zetten, zodat de boel weer normaal kan weglopen. Dat lijkt me een goed plan. Want nadat hij gisteren de boel heeft doorgespoten, stond de douche vandaag weer blank. Het regent ook behoorlijk buiten, dus het riool heeft moeite met het afvoeren van al dat water. Momenteel hoor ik de gootsteen borrelen, dus ik denk dat we een goed besluit hebben genomen een gedeeltelijk nieuw riool aan te laten leggen!

Rondje Zeeland

Een dag later dan de planning was, zijn wij afgelopen zondag op de fiets gestapt om een rondje Zeeland te doen. Een beetje improviseren met de bagage, een sporttas op de bagagedrager en een rugzakje op de rug, vertrokken wij naar ons eerste logeeradres. Het ging als een speer. De Van Brienenoordbrug, de Heinenoordtunnel, die andere stormvloedkeuring… En we zijn alweer in Zierikzee. Ik begon me ernstig af te vragen waarom we nooit eerder tot een fietsvakantie hadden besloten. Zierikzee is trouwens een schattig plaatsje. Via die andere stormvloedkering op de fiets naar Vlissingen. Ook al zo’n mooie plaats. En zo de Oosterscheldekering terug via Oudorp naar huis. De laatste twee fietsdagen vielen een beetje tegen. 75 km op de dag is net even te veel. En nu weet ik zeker dat ik een stuitje heb, want bij elke beweging kwam deze even melding maken van zijn aanwezigheid. Op een gegeven moment kon ik mijn fiets niet meer afstappen. En was ik eindelijk afgestapt, dan werd het opstappen weer ernstig belemmerd. Dat is dus de reden waarom ik nooit eerder tot een fietsvakantie had besloten. Voor degene die trouwens denkt dat wij de afgelopen periode weggespoeld zijn door de regen: Mispoes. Het waren heerlijke fietsdagen. Niet te warm en GEEN regen dus. Behalve vandaag. Net toen we Zeeland verlieten en heette Zuid-Holland ons van harte welkom met een pittig buitje. Heerlijk om weer thuis te zijn….

De schoonmaakster

Het leek mij wel fijn een poetsvrouw te hebben. Dan hoef ik me tenminste niet meer een weg te zoeken door het stof, zand en kattenharen. Zo gezegd, zo gedaan. Er komt een poets. Maandag kwam ze even langs te kennismaking. Ze was nauwelijks binnen en vroeg of een van mijn ouders van Indische komaf was. Dat klopt. Er zijn niet veel mensen die dat zien, dus dat is een goede binnenkomer! We spraken af dat ze het huis dinsdag grondig zou schoonmaken. Dus alle ruimtes, en in de slaapkamer alleen de vloeren. Ik, zonder ervaring, vond dat wel een goed idee. Niet wetende dat ze de hele middag met z’n drieën kwamen poetsen. Dat is een flinke rekening. Het is schoon en fris. Dat moet ik toegeven. En dat is best prettig. Maar met drie personen een middagje poetsen was in mijn optiek niet de bedoeling. Duidelijke afspraken maken is dus wel heel belangrijk. En daar ben ik blijkbaar niet echt een ster in. Dus dat gaan we anders aanpakken. Ik ga een lijstje maken met de werkzaamheden doe de poets mag doen. Dus zuigen en dweilen van de vloeren in de woonkamer en gang en de trappen, keuken poetsen, badkamer boenen en wc schrobben. Tijd is maximaal 2 uur en wat niet af komt, is niet af. Is dat redelijk?

Drukke bezigheden

Het worden drukke tijden. Werken, tennissen, fitness, secretaris van de tennisclub en nu ook een opleiding volgen. Dat wordt een strakke planning voor de komende tijd. Per direct ben ik beginnen aan de opleiding leergang HBO bouwkunde, architectuur en interieur. Hoewel de opleiding in 2 jaar af te ronden is, heb ik in mijn wijsheid besloten dit binnen een jaar af te ronden. Sinds 1997 werk ik voor de publieke zaak. De laatste jaren slijt ik in gemeenteland. Ik zou wel een keer in de ‘burgermaatschappij’ willen werken. En met een bachelor of public administration kom je daar niet ver. Dus heb ik besloten te gaan studeren. Nu kan ik mijn werkgever melden dat ik de studie ga volgen. De kans is aanwezig dat hij een deel van de opleiding bekostigd. Maar daar zitten altijd voorwaarden aan verbonden. Dan ben ik dus verplicht minimaal 3 jaar te blijven. En dat gaat me iets te ver. Ik doe een opleiding om de publieke zaak in de toekomst te ontvluchten, dan ga ik toch niet bijtekenen en mij binden aan die zaak? Nee, ik ga dit op eigen kracht voor elkaar krijgen! Ik heb gespaard en voor de stage kan ik mijn levensloop inzetten. Mijn werk bestaat voor een deel uit uit de hand gelopen burenruzies. Waar ben je dan mee bezig? Sommige ‘ burgers’ zijn echt stakkers. En op een gegeven moment ben je daar ook wel een beetje klaar mee. Tijd om om te scholen!

Opleiding in uitvoering

Voor de zoveelste keer heb ik besloten dat het weer eens tijd wordt verder te kijken dan mijn neus lang is. Ik heb best leuk werk, waar ik toevallig ben ingerold, maar ik mis iets. Of beter gezegd: ik heb iets dat ik liever niet heb. Ik heb een politieke omgeving waarin ik werk. Vaak is het leuk, maar af en toe krijg ik er een punt hoofd van. Zoals nu. Dus ik heb maar weer eens het internet afgespeurd naar leuke opleidingen. Voor de omscholing. Ik kom eigenlijk altijd bij dezelfde twee opleidingen uit: multimedia designer of (binnenhuis)architectuur. Ik ga de knoop doorhakken. Ik heb folders opgevraagd voor een opleiding architectuur en interieur. Ik heb besloten te gaan studeren. Op het internet las ik dat soms een stage noodzakelijk is. Het is maar goed dat ik een potje levensloop heb opgebouwd! Het liefst begin ik nu meteen aan een opleiding, maar dat zal wel niet lukken. Eerst nog een keuze maken uit de opleider. Dat later, als ik de folders heb ontvangen. Dus over een paar jaartjes is het toedeliedokie juridisch geneuzel, zeg maar dag met je handje naar de vergunningen, vaarwel publieke zaak……. Pfff, eerst maar even slagen. Maar als ik mijn bachelor dan heb, begint echt mijn nieuwe werleven!

De boodschappen

Op maandag doe ik altijd de wekelijkse boodschappen. Dus ook vandaag. En omdat ik de voorraden nodig moest bijvullen, ben ik met de auto naar de supermarkt gereden. De voorraadkast was aardig leeg geraakt, omdat ik verleden week maandag, tweede paasdag, had verzuimd de supermarkt te bezoeken. Ik kan veel op de fiets vervoeren, maar drie grote boodschappentassen, een zakje potgrond en een krat bier wordt me toch net even te veel. Bij de super aangekomen bedacht ik dat ik eerst de postbus moest legen. Welgeteld 1 brief lag in de postbus. Die brief paste mooi in mijn handtas. Terug naar de ingang van de super alwaar ik mijn favoriete winkel kon binnentreden. Het eerst wat ik altijd pak is een blikje tomatenpuree van € 0,06. Dan loop ik naar de pizzabodems, want elke vrijdag eten wij een overheerlijk belegde pizzabodem. Schap leeg. Het product wordt tijdelijk niet geleverd. Stress! Want wat moet ik vrijdag eten? Ik besluit zelf de bodem te maken, maar in mijn vaste route, waarin ik blindelings mijn vaste producten inlaat in mijn karretje, ben ik de ingrediënten van de bodem vergeten, blijkt later. Nog even een kratje bier inladen, de lekkere borrelhapjes dit keer overgeslagen, maar toch een zak frikadellen in mijn karretje gegooid, loop ik naar de kassa. Ondertussen staat mijn blaas op springen, omdat ik thuis twee bakjes koffie naar binnen heb gewerkt, zonder daarna eerst te plassen. Even doorzetten, de boodschappen op de band en…. De pinpas ligt thuis. Stom, stom, stom. Mijn portemonnee zit wel in mijn tas, maar mijn pinpas zit in mijn andere portemonnee. De kleine variant die ik altijd mee neem als we uit gaan. De boodschappen achterlatend, begaf ik mij snel naar de auto, racete naar huis en liep eerst naar de plee om te lossen. Dat lucht op! Nog even de pinpas te voorschijn toveren en op mijn gemak reed ik terug naar de supermarkt alwaar mijn boodschapjes keurig op mij stonden te wachten.

De service

Ik heb het er maar druk mee. Er gaat geen dag voorbij zonder iets aan het tennissen te doen. Ik tennis al 5 maanden. Althans, sinds 5 maanden heb ik les en sla ik met manlief een balletje heen en weer. En dat werpt z’n vruchten af. Of misschien ben ik wel een natuurtalentje, want ik kan al een aardig balletje meppen, al zeg ik het zelf. Afgelopen zondag was m’n debuut in een wedstrijdje. Een toernooi ter gelegenheid van de opening van het nieuwe tennisseizoen. Het ging best aardig. Maar die verrekte service verpestte een boel. Ik heb nog niet de feeling met deze slag. Ik ben hard aan het oefenen, en het gaat al een stuk beter. De bal gaat nu eindelijk over het net en eindigt regelmatig net achter de servicelijn. Nog iets verscherpen en de bal is in. En daarom ben ik dus bijna dagelijks op de tennisbaan te vinden. Oefening baart kunst, zullen we maar zeggen. Onze tennisvereniging ligt in onze voortuin. Dus dat werpt een hele lage drempel op om even te checken of er een baantje vrij is. Sinds 2004 woon ik dus tegenover de tennisbanen en het is nooit, maar dan ook nooit in me opgekomen om te gaan tennissen. En dan opeens, uit het niets gekomen, zeven jaar later, alsof er een komeet uit de lucht komt vallen, naast me neer daalt, ik het licht zie, en opeens dacht: Ik ga tennissen. En dan blijkt dat ik het nog aardig kan ook! (voor een beginneling dan, he).

Het boekenweekgeschenk

Aangezien we al een aantal jaren achtereen het boekenweekgeschenk hebben ontvangen, kan het niet zo zijn dat we dit jaar overslaan. Ik wil het geschenk, punt. Je krijgt er alleen een als je voor minimaal € 12,50 aan boeken besteed. Gelukkig waren niet alle boek afgeprijsd naar een euro of twaalf, waardoor de boekenhandel waar ik was de mogelijk bood met één boek het geschenk te ontvangen. Ik had een boek in mijn hoofd, welke ik graag wil kopen: Tonio van AFTh. Hoewel er al 14 boeken van deze schrijver in de kast staan, moet dit ene exemplaar er toch wel bij kunnen. Er lag nog één exemplaar in de winkel, en die is van mij. Boek nummer 247 heb ik in mijn hand en boek 248 is in aantocht. Nog een paar passen naar de kassa, nog even het plastic pasje door de machine halen, nog even mijn pincode intoetsen, nog even diep adem halen en de buit is binnen. Zonder problemen. Het boekenweekgeschenk nam ik gretig in ontvangst. Dat was de boekenweek van dit jaar.

Inlichtingen over een laptop

Afgelopen zondag waren wij bij de Media Markt aanbeland. Je weet wel, zo’n megastore met heel veel apparatuur en andere overbodige luxe. Wij waren daar, omdat wij voor de club misschien een laptop willen aanschaffen. Dan moet je dus even op oriëntatieronde. Het weer zat mee, de bandjes van de fiets waren hard en de stemming was opperbest. Hoe dichter we de ‘woonboulevard’ naderde, hoe somberder we werden. Het was namelijk behoorlijk druk. De combinatie wij en veel mensen op een kluitje werkt vaak niet. Hoewel… De tactiek is dan inpakken wat je nodig hebt, en wegwezen. Een tactiek met een positieve bijwerking voor de portemonnee zullen we maar zeggen. Bij de Media Markt aangekomen krijg je voldoende van de zeer behulpzame medewerkers altijd voldoende gelegenheid om je te oriënteren. Maar mocht het te lang duren, dan komt er een jonge knaap in je nek hijgen die je graag wilt helpen. Na de eerste te hebben afgepoeierd, kwam broekie nummer twee. Ik wilde graag weten welke software er meegeleverd werd met een leppie. Dit omdat naast het enorme aanbod van leppies er een softwarepakketje mij gapend stond aan te kijken, met de tekst: ‘neem mij’…. (voor € 99,00). Het broekie beweerde met droge ogen dat er geen software op de leppies meegeleverd wordt en als je geen software-pakket aanschaft, kun je echt helemaal niets met de laptop. Open office is zo primitief, dat zelfs de Flintstones modern genoemd mogen worden. Op dat moment wist ik dat het broekie gewoon een lulverhaal van de bovenste plank zat te vertellen. Dus zo belazend de Media Markt zijn klanten!!! Want als je een laptop koopt kun je er echt wel gewoon mee werken. Je moet alleen geen hoogstandjes verwachten, maar dat doen wij toch ook niet?

Sportieve finale

Het sportieve weekje is vandaag geëindigd met een badmintontoernooitje. Met ons damesteam speelden wij de sterren van de hemel. Was verleden jaar nog de 24ste plaats het hoogst haalbaar, vandaag werden we mooi 16de. Klein detail: verleden jaar deden 26 teams mee, vandaag ongeveer 22 teams. Dus beter dan verleden jaar zou het altijd worden. Naast de 4 dames die het vaste team vertegenwoordigde, hadden we een reservespeler. Gelukkig hoefden we haar niet in te zetten, zodat wij weer verzekerd waren van een vaste supporter. En dat is altijd goed! Na afloop van de wedstrijdjes nog gezellig wat gedronken en daarna kon ik met een van de dames mee terug rijden naar huis. Best handig. Met een paar aanwijzigen reden we over de weg zo richting mijn huis. En ik gaf onderweg echt goede aanwijzigen! De beste aanwijzing wil ik graag even delen: Pas op, bij de volgende stoplichten staan verkeerslichten. Op dat moment dacht het misschien wijs zou zijn als ik de komende periode plat op bed blijf liggen en beslist geen voet buiten de deur zal zetten.

Het gemeente-uitje

Eigenlijk is die veldloop van afgelopen woensdag een uitje van de gemeente. Je ontmoet oud collega’s, toekomstig collega’s en maakt eens een praatje met andere overheidsmedewerkers. Dat is belangrijk bij het netwerken. En dat is een onderdeel van het werk. Ondanks dat iedereen bij een overheid werkt, verschilt deze werkgever ook op diverse punten. Veel van mij toekomstig collega’s waren eenvoudig herkenbaar. Zij kregen van hun werkgever een regenjas of een hardloopshirt. Sommige kregen nog een lunchpakket en/ of werden vervoerd naar het evenement. De ene hoefde geen verlof op te nemen om deel te nemen en de ander een halve dag. Maar het kon allemaal ook anders. Zoals bij ons het geval is. Er moet bezuinigd worden. Vaak een rotsmoes om ergens onderuit te komen. Maar het makkelijkst bezuinigen is zichtbaar op je personeel. En bezuinigen doe je dus niet op iPhones, smartphones of representatiekosten, want dat is niet zo goed zichtbaar voor iedereen. Dus voor ons geen kleding, inschrijfgeldvergoeding, vrije uren compensatie, kilometervergoeding, lunch of succeswensen, maar radiostilte. Toch heeft elk bedrijf in zijn begroting een potje voor het personeel, maar dat is alleen bestemd voor andere onzin. Ruimte voor dit soort gelegenheden is er dus niet. Waarom andere overheden dit wel belangrijk vinden en bij mijn werkgever dit niet wordt gezien is een raadsel. Dus bij deze wil ik als vertegenwoordiger van mijn werkgever dat in de uitslaglijst niet mijn werkgever word vermeld!

NK veldlopen

Vandaag was dan eindelijk de grote dag. Het is de dag van de veldloop. Het weer was niet zo best. Koud, maar gelukkig nog droog. Al vroeg vertrokken we naar Heemskerk. Het was er behoorlijk druk. Allemaal hardlopers. Binnen in de grote hal was het een beetje een zoektocht naar de rugnummers en de toiletten. Na een telefoontje was bekend dat de rugnummers in de kleedkamer lagen. De toiletten waren de dixies die we buiten op weg naar het verzamelpunt al tegenkwamen. Snel omkleden, rugnummers op de buik spelden, plasje plegen en we konden ons richting de start begeven. Met de start in zicht hoorde we een knal. Dat was het startschot. Dus even tempo maken en de veldloop begon ook voor ons. 6 kilometer lang renden we al kwekkend over het parkoers. Nog maar net vertrokken begon het te hagelen. En de wind waaide harder dan gedacht. Maar het belangrijkste van de dag is dat we onafgebroken 6 kilometer hebben gerent. En dat voor een stel beginners die deze afstand nog niet eerder onafgebroken hebben gelopen. Een goede prestatie, al zeg ik het zelf! En de tijd? Op de kop af 48 minuten.

Hard lopen

Gisteren was de grote testdag. Hoe lang kan ik (lees: wij) hardlopen? Zoals je weet heb ik mij laten verleiden mee te doen aan de veldloop van a.s. woensdag. De minimale afstand is 6 km en dat is behoorlijk voor iemand die nooit heeft hardgelopen. Op mijn beurt heb ik trouwens iemand weten te strikken om ook mee te doen. Mijn collega van de afdeling waar ik hiervoor werkte zei per abuis ja, en zit nu ook aan de veldloop vast. (hihihi). Gisteren hebben wij dus samen de 6 km geoefend en tot onze verbazing ging het erg goed. Eerst 3,5 km joggen, dan een stukje lopen en dan nogmaals 3 km joggen. De hele weg gezellig gekletst en na afloop waren we niet eens zo moe. Bij deze complimenteren wij onszelf voor deze goede prestatie. Ik ben er in ieder geval klaar voor. Ik wacht rustig op de grote dag! En spierpijn? Vandaag had ik iets wat zware bovenbenen, maar van spierpijn was geen sprake.

Het bestuur

Nog nooit een stap over de drempel gezet en toch al in het bestuur van een vereniging zitten? Dat kan. In december besloten manlief en ik lid te worden van de tennisvereniging hier om de hoek. Al snel werd duidelijk dat een aantal leden uit het bestuur niet terug zouden komen in het nieuwe jaar. De club was dan ook flink op zoek tussen haar leden, om te polsen of er belangstellenden waren om zitting te nemen in het nieuwe bestuur. Er was onvoldoende animo, bleek later. Een brandbrief viel op onze deurmat. Zonder goed functionerend bestuur zou de toekomst van de club in gevaar kunnen komen. Manlief en ik besloten ons beschikbaar te stellen voor de functie secretaris. Zo gezegd, zo gedaan. Bij deze stel ik mij voor als secretaris van de club! Ik moet zeggen dat de ontvangst zeer prettig is en aan alle kanten worden we goed geïnformeerd over alles en nog wat. Gelukkig worden we niet meteen in het diepe gegooid, zodat we het secretariaat op onze eigen wijze kunnen vormgeven. Het voordeel van deze functie is wel dat we heel snel heel veel nieuwe mensen leren kennen. Nu hoef ik, hoop ik, niet meer alleen met manlief te tennissen, maar ontmoet ik snel nieuwe tennisvrienden!

De sjaal

Ik had een prachtige zwart-grijze sjaal. Had, ja, want verleden week ben ik deze verloren in de trein. En dat vind ik echt jammer. Ik had deze sjaal namelijk al vanaf mijn 16de, en als je weet hoe oud ik ben, dan weet je ook hoe oud deze sjaal al is. Ik weet nog toen ik naar de middelbare school ging. Ik kwam in het tweede jaar bij nog een ander meisje in de klas te zitten. Dat meisje had precies dezelfde sjaal als ik. Dat was wel heel toevallig. En dat schept een band. Die sjaal is mij dus 20 jaar lang trouw gebleven. Ik baal echt als een stekker. Hoe kon ik nu zo stom zijn om mijn sjaal te verliezen? Ik heb nog geen zin gehad een nieuwe te kopen. En het is eigenlijk ook geen sjalenweer meer. Ik heb thuis nog wel drie sjaals, maar ze zijn het allemaal net niet. Te dik, te kort, te lang, te los gebreid, verkeerde kleur. Nee, mijn perfecte sjaal was lang genoeg, prima van dikte en perfect van kleur. Waar vind je die tegenwoordig nog?

De klantvriendelijke taxi

Vanochtend moesten we vroeg we. Nou ja, vroeg. We zouden met de trein weggaan en hadden de trein van half acht ’s ochtend in gedachte. Het leek ons wel eens een keertje lekker met de taxi vervoerd te worden, dus dat moest maar even geregeld worden. Ik heb een avond van tevoren het taxibedrijf opgebeld om er een te reserveren. Met de vraag waar de rit naartoe moest, antwoordde ik: naar het station. En toen zei de taximan dat hij zondagochtend om zeven uur nog niet open was. Het ritje was zeker te kort om z’n nest uit te komen. Na deze domper hebben we maar besloten die ochtend naar de metro te lopen. Klein half uurtje, dus dat valt mee. Bij de metro aangekomen zouden we 58 minuten moeten wachten op de eerst volgende metro. Blijkbaar rijdt dat ding niet op dat tijdstip. In iets meer dan een half uur zijn we naar het treinstation gelopen. Resultaat: 3 blaren op m’n voeten. Dit gaan we de volgende keer anders doen!

Het negatieve saldo

Ook wij zijn erin gestonken bij de koop van onze eerste woning. De hypotheekadviseur heeft ons een beleggingshypotheek aangesmeerd. Een negatief saldo was eigenlijk niet mogelijk. En wat blijkt, dit jaar hebben we een groei van -€ 300,00. Gelukkig hebben we niet echt een grote hypotheek, anders was het een klein dramaatje geweest. Maar echt vrolijk wordt je er niet van. En die kosten gaan ook helemaal nergens over. De hypotheekadviseur krijgt maandelijks een bedrag. En daar doet hij helemaal niets voor. Enige tijd geleden hebben we hem gevraagd of het niet verstandig is die beleggingshypotheek af te lossen. Maar dat was volgens hem niet verstandig. Het beloofde eindkapitaal wordt in ieder geval nooit meer gehaald. En om nu met een restschuld te zitten, waarvan je de hoogte niet kent, is ook geen prettig idee. Gelukkig duurt het nog jaren voordat het einde van de lening in zicht is. De beleggingshypotheek beschouwen we maar als een variabele aflossingsvrije hypotheek. Waar is toch die vertrouwde annuïteitenhypotheek gebleven? Dat is een hypotheek die door onze hypotheekadviseur sterk werd afgeraden. Want je betaalt rente en lost een beetje af en na een lange tijd los je af en betaal je nog maar een beetje rente. Zou het kunnen dat een adviseur zijn maandelijkse bijdrage ontvangt op basis van de uitstaande schuld? Dan begrijp ik waarom hij adviseert niet af te lossen en geen annuïteitenhypotheek te nemen.

De hardloopprestaties

Vandaag was het de eerste dag in heel veel jaren dat ik op de openbare weg heb hardgelopen. De laatste keer was tijdens de gymles op de middelbare school, en daarna nog een keertje oefenen voordat ik aan mijn marineloopbaan begon. De prestaties waren toen bar en boos. Binnen vijf minuten hing mijn tong toen op de grond. Maar nu is het anders. Zoals je inmiddels weet, train ik op de loopband voor de veldloop van begin maart. En dan is het natuurlijk heel anders als je buiten aan de slag moet. Het is gelukt om al kwekkend met mijn loopslachtoffer 3 kilometer te joggen. Ja, en een loopslachtoffer is het. Want in haar enthousiasme geeft ze toegestemd ook mee te doen aan de veldloop, en dan moet er opeens geoefend worden. Voor ons beide ging het vandaag verbazingwekkend goed, dus de hoop om die 6 kilometer joggend uit te lopen is hoog. En de kou van vandaag was eigenlijk adembenemend lekker. Koude oren en wangen, maar de rest van het lichaam was van aangename temperatuur. Aan het einde een beetje rekken en strekken en de spiertjes zijn ook weer tevreden. Morgen geen spierpijn, maar wel voldoening.

Een sombere diagnose

Kat Clifford blijft een beetje kwakkelen. Na weer een stuiptrekking vond ik het tijd de dierendokter te raadplegen. De arts gaf 3 opties. Bij optie 1 moet Clifford bloedprikken en de bloeddruk laten meten. Aan de hand van de diagnose wordt een behandelplan opgesteld. Optie 2 is valium geven. Optie 3 is euthanasie. Dat wordt even heel snel nadenken over deze keuzes. Tot overmaat van ramp (welke ramp?) begint het ook nog eens te sneeuwen. En als het gaat sneeuwen, krijgen de vogeltjes het op den duur moeilijk. Ik ben maar zadentaartjes gaan gemaakt. Mocht de kou en sneeuw aanblijven, dan krijgen ze bij mij lekker voer. Tijdens het maken van de zadentaartjes heb ik voor optie 4 gekozen. Lekker afwachten wat er gaat gebeuren. Zoals je weet is kat Clifford ruim 19 jaar. Dat is al een behoorlijke leeftijd. Dan kan ik wel allemaal onderzoekjes laten uitvoeren, maar echt nut heeft dat niet. Dan leeft het beestje misschien een half jaar langer (en is mijn beurs leeg), maar hij blijft nog steeds oude en versleten. Valium lijkt mij ook niet echt aantrekkelijk. Het beestje is al duf van de ouderdom, wordt ie alleen nog maar duffer. En voor optie 3 is hij nog net even te goed bij kennis. Dus als die epileptische aanvallen beperkt blijven tot hoogstens 1 per dag en er verder geen andere gebreken zijn, dan laten we het beestje lekker aanmodderen. Van de aanval zelf krijgt hij weinig mee, alleen daarna is hij erg duf. Dat zouden angstaanvallen kunnen veroorzaken en dat is niet goed. Na te zijn bijgekomen van de aanval, eet hij als een dijkertje omdat de aanval erg veel energie kost. Daarna gaat hij heerlijk op de bank spinnen en valt in een diepe slaap. En ik? Ik kijk uit het raam naar buiten en zie ze vliegen.

De winter komt

Het was vandaag eigenlijk best wel koud buiten. En als ik het weerbericht mag geloven, gaat het vanavond al vriezen. En dat is veelte vroeg. Ik ben namelijk een muts aan het breien voor op mijn hoofd, en die is nog niet af. En zolang die muts niet af is, mag het niet gaan vriezen. Anders wordt mijn hoofd koud. Toen ik het weerbericht hoorde keek ik door het raam naar buiten en zag dat mijn tuin al aardig aan het kleuren is. De meeste planten zitten al stevig in knop. Dus ik hoop dat het eerst even gaat regenen en meteen daarna gaat vriezen, want dan zijn de knoppen tenminste beschermd tegen de kou. Ik zal morgen eerst even alle terracotta planten inpakken met van die zilveren dekens die je normaal op de voorruit van je auto plakt. Alleen dan zullen ze breukloos de winter doorkomen. De terrashaard moet ik nog opbergen, en in kuipen, potten en bakken zit water. De grasplanten nog opknopen en dan is de tuin ook winterklaar. Eigenlijk ben ik ook wel een beetje blij dat de vorst in aantocht is. Nog niet zo lang geleden was ik in de kringloopwinkel. Ik was zo wijs geweest om een paar schaatsen te kopen. Dus mocht het gaan vriezen en mochten we kunnen schaatsen, dan kan ik ook meedoen. Dus vorst: De Koning komt er op de schaatsen aan!

Mensjes ziek in hoofd?

Ik had bedacht iets te schrijven over de uitlatingen van enkele pipo’s over de ziekte homo. Nu weet ik dat deze mensen ziek zijn. Ze zijn namelijk ziek van geluk. En die ziekte zouden meer mensen willen hebben, maar helaas zijn daar enkele voorwaarden aan verbonden. Zo mag je geen kronkel in de gedachte hebben, mag je mensen niet zomaar kwetsen en moet je van ieder mens kunnen houden. Aangezien niet iedereen aan die voorwaarden voldoet, maar de meeste homo’s wel, is het misschien meer een uiting van jaloezie dan dat ze echt menen wat ze zeggen. En als ze het menen, dan hebben ze thuis vast een papegaai in een kooi. Dus die mensen die andere toespreken en menen dat mensen die van mensen houden en een voorkeur hebben van mensen van geslacht goed ziek zijn, zouden zelf wel eens ziek kunnen zijn. Maar goed, dat is mijn mening, en die mag ik best ventileren. Maar wel met een beetje voorzichtigheid. Want je mag in de wereld tegenwoordig echt niet meer zomaar je mening verkondigen. Voor je het weet heb je een orthodoxe radicale in zwarte kousen gehulde gek op je dak, die zonder iets mee te delen naar je cheffie stapt om daar een beklag over je te doen, omdat je een beetje grof in de mond bent of de waarheid verkondigd (zoals homo’s bestaan echt en ze zijn niet ziek hoor). En dat soort mensen zijn gewoon een beetje kut (v (m) –ten (plat va’gina (Lat. Vagi’na) vrouwelijk schaamdeel, schede; z. flamoes, pruim: (dikwijls min., bijv. in)~met peren, ~met een rietje niets, iets zonder waarde).

De epileptische kat

Nadat we verleden week met de spontaan dove Clifford bij de dierenarts zijn geweest, was het enige zinnige wat we konden doen dieetvoer geven, zodat hij weer wat soepeler in de gewrichten zou worden. Met bijna 20 levensjaren achter de rug is die spontane doofheid niet de enige ouderdomskwaal. Hij kon zijn ruggetje maar lastig schoonhouden, waardoor er klitten ontstonden. De dierenarts adviseerde een eiwitrijk dieet. Sinds we het voer geven (1 blik per dag a E 1,60 plus een bakje brokken uit de zak van E 25,95 per 2 kg) heeft hij last van epileptische aanvallen. Maar het kunnen ook paniekaanvallen zijn. Hij slaapt, wordt wakker, begint wat te knorren, begint dan te janken, krijgt een dikke staart, loopt als een gek achter zijn dikke staart aan, gaat schuimbekken, kan niet meer op zijn poten staan, valt verlamd neer, blijft levenloos liggen, komt weer bij, loopt slaapdronken een stukje en na een tijdje gaat hij verder alsof er niets gebeurd is. Vaste tijden: half drie ’s nachts en half zes ’s ochtends. Hoe het overdag gaat is wisselend. Oorzaak: eiwitrijk voer of de spontane doofheid. Maar het kan ook een andere oorzaak hebben. In ieder geval hebben we het dieetvoer weer gestopt en kijken het even aan. Waarschijnlijk heeft hij zelf amper in de gaten dat hij een dergelijke aanval beleefd. Als twaalfjarige senior hebben we Clifford uit het asiel geplukt om hem een goede oude dag te kunnen geven. Inmiddels is deze oude rakker al 7 jaar onze huiskat. We kijken het aan hoe het verder zal lopen.

De oogkleppen van het slachtoffer

Ik werd er mee geconfronteerd dat het helemaal niet botert tussen mij en het slachtoffer. Het slachtoffer lijdt er erg onder. Het is mij totaal ontgaan wat hier nu precies de bedoeling van is. Buitenstaanders hebben een bemiddelingsgesprek acuut van de hand gewezen wegens totaal andere belevingswerelden van het slachtoffer en mij. Blijkbaar heeft het slachtoffer bepaalde ideeën over hoe met elkaar moet worden omgegaan en ventileert dit aan iedere buitenstaander. Behalve met mij, waardoor ik van het bestaan van deze kwetsende situatie weinig tot geen weet heb. Nu weet ik wel dat het niet zo goed klikt tussen ons. Maar dat geeft toch helemaal niet. Je hoeft ook niet met iedereen tegelijk bij binnenkomst uitgebreid te kwekken over het weekend. Ik vond de situatie juist lekker rustig en had het idee dat ik en het slachtoffer tevreden waren over de gang van zaken. Maar blijkbaar kroop er iets onderhuids. Het slachtoffer is ook een beetje erg raar, al zeg ik het zelf. Als ik samen met iemand anders aan het keten ben, en ik zeg iets tegen mijn keetgenoot als ik die weer zie, dan vind ik het raar als het slachtoffer alleen tegen mijn keetgenoot zegt dat zij het niet prettig vindt als wij zo met elkaar omgaan. Tegen mij wordt niet gesproken. Blijkbaar moet ik ruiken wat het slachtoffer wel of niet zint. Is er iets veranderd in de kamer, dan wordt er naar mij gewezen dat ik dat heb gedaan. Nee, die planten heb ik daar niet neergezet, nee het was niet mijn initiatief de trolley te verwijderen. Nee, het was niet alleen mijn plan de tijdelijke kast om het hoekje te plaatsen. Ja, beste slachtoffer, vragen is meestal beter dan van tevoren conclusies trekken. Verder vind ik het slachtoffer een klein beetje onbeschoft. Als ik aan het woord ben, dan praat het slachtoffer er gewoon doorheen. Blijkbaar zijn er belangrijkere verhalen te vertellen dan wat ik uit mijn mond krijg. Is het slachtoffer wel een slachtoffer, of gedraagt het zich zo om aandacht te krijgen? Hoe dan ook, het slachtoffer heeft oogkleppen op door te veel voor een ander te denken, in plaats van te vragen hoe iets in elkaar steekt. Ben ik nu de dupe van deze situatie? Nee, het slachtoffer is de dupe van haar eigen gedrag!

De fitnessdoelen

Nu heb ik me tot doel gesteld begin maart deel te nemen aan een veldloop van 6 kilometer. Half november kon ik nog geen vijf minuten op de loopband hardlopen. Sterker nog, ik heb nog nooit hardgelopen. Al vanaf mijn jeugd was het bar. Dan had je bij gym een coopertest, waarbij je binnen twaalf minuten twee kilometer moest rennen om een 6 te halen en dat heb ik nog nooit voor elkaar weten te brengen. En toen ik op mijn 21ste besloot het leger in te gaan was het niet echt beter. Ook daar moest deze eis gehaald worden. De begeleider vond toen dat hij zag dat ik eraan werkte en het voordeel van de twijfel bracht mij in het watjespeleton. Half november ben ik met een loopschema begonnen en het gaat al aardig. Ik heb besloten dat je tijdens die 6 kilometer best een korte wandelsessie mag inplannen. Meedoen is belangrijker dan winnen. En ik heb geen tijd om te verslaan. Nu heb ik hier en daar aan wat mensen gevraagd of ze ook met die veldloop mee gaan doen en de positieve geluiden motiveren wel om mijn best te doen. Vandaag heb ik getest hoe ik ervoor sta en ik ben dik tevreden. Ik moet zeggen, het blijft een loopband. Zodra ik op de loopband de 6 kilometer heb gehaald, ga ik een poging wagen buiten te lopen. Ik weet het: Buiten is echt heel ander. Maar eerst een beetje conditie opbouwen, en daarna pas de volgende stap zetten, anders ben ik tegelijk zo gedemotiveerd dat het helemaal niks zal worden.

De poezendiagnose

Vandaag mocht Clifford even langs bij de dierendokter. Gewoon even checken of het de ouderdom is of iet anders. De dokter merkte dat schildklier iets groter is dan gebruikelijk, de niertjes iets te klein waren en er sprake was van wat strammigheid in de gewrichten. De tanden waren nog van erg goede kwaliteit en de oortjes waren schoon van binnen. Die doofheid kwam waarschijnlijk door de leeftijd. Volgens de arts was het mogelijk het bloed te onderzoeken, de bloeddruk te meter en de urine te controleren. En als er iets mis is kun je pilletjes geven, die Clifford waarschijnlijk weigert op te eten, of andere maatregelen nemen om het euvel te verhelpen. De vraag is of je dat iemand van bijna 20 jaar oud wel wil aandoen. Liever een rustig leventje en dan iets korter leven, dan elke dag een marteling aangaan met het geven van pilletjes om zo het leven van een licht demente kat te verlengen. Uiteindelijk hebben we aangepast voer gekocht, en wel zes dagen blik en 2 maanden droogvoer en daar moet ons lieverdje het mee doen. Het voer is noodzakelijk om de stramheid uit de gewrichten te krijgen en voor een betere regulering van de aminozuren die door de iets minder goed werkende nieren heen gaan. Al met al koste het bezoekje iets meer dan 70 euro. Dus Clifford, nog even volhouden. Het eten moet in ieder geval op!

De zanikende kat

Huiskat Clifford is bijna 20 jaar oud, maar dat wil niet zeggen dat het beestje iets mankeert. Toch lijkt sinds korte tijd de ouderdom toe te slaan. Want staat hij lekker bij me te kroelen op de bank, zakt hij spontaan door zijn hoefjes. Een kleine evenwichtsstoring lijkt het wel. Op zich niks mis mee, want dat is een gebrek dat met de ouderdom mee komt. Sinds een paar dagen is er iets nog vreemds aan de hand. Ook al is het half drie ’s nachts, het beest sprint naar de gang en begint me toch een klaagzang te houden. Het lijkt wel een wolf die huilt in de nacht. En er is helemaal geen aanleiding voor deze klaagzang. Maar ook overdag komt dit tafereel voor. Zit ik lekker op de bank met een spinnende kat naast me, springt het beest plotseling op, loopt naar de gang, klaagt tegen god mag weten wie. En dan niet zachtjes, maar zo hard als een krijsend kind. Steekt vervolgens zijn kop langs de deur van de woonkamer en begint weer poeslief te mauwen. Voordat dit gezanik begon sliep het beestje trouw bij ons op bed. Maar sinds kort verblijft het beest in de woonkamer. Hij heeft een nieuwe slaapplek, namelijk de krantenbak. Lekker dicht tegen de warme kachel, ik kan me voorstellen dat Clifford deze nieuwe slaapplek heeft uitgekozen, maar ’s nachts lijkt mij het donsdekje van de baasjes toch iets warmer dan de koude kachel. Sinds dit hele gebeuren valt ons op, dat het beestje nauwelijks meer reageert als we hem roepen. Pas na een paar keer hard in de handen klappen ontwaakt het beestje uit zijn slaap. Een gevalletje spontane doofheid? Hoe dan ook, sinds een paar dagen is er iets mis met het beestje, maar wat?

Sportieve zondag

Vandaag worden de nieuwe versies van de diverse groepslessen op de sportschool gepresenteerd. Dat leek mij een mooie gelegenheid de diverse groepslesjes uit te proberen. Elke les was ingekort tot een half uur, maar met 5 lessen achter elkaar wordt het best pittig. Om te beginnen sloot ik mij aan bij de Body Attack-groep. Dat is goed voor de conditie. En dat klopt. Niet veel moeilijk gedoe, maar gewoon gaan met die banaan. Daarna stond Xco op mijn programma. Met een bus gevuld met zand heen en weer schudden. En dat is goed voor de armpjes. Beide lessen zijn wel aan te bevelen voor mijn fitheidprogramma. Tijd voor de lunch. De sportclub bood een overheerlijke lunch aan met erwtensoep, broodjes en croissants. Na de lunch snel door naar Body Pump. Dat is met een halter met gewichten eraan en deze moet je liften. Ik denk dat ik liever aan de gewichten in de fitnesszaal sleur, dan met die halter in de weer ga. Dan maar even bij Body Combat kijken. Dat zijn gevechtsportbewegingen op rappe muziek. Ik ben niet zo soepel in de gewrichten en die kicktrappen waren ingewikkelder dan gedacht. Mocht ik dit in mijn fitheidprogramma opnemen, dan wordt het even oefenen om de pasjes te leren. Tot slot de Body Step. En die pasjes op de step waren mij iets te ingewikkeld. Op de step, om de step, links, twee, drie, rechts, twee, voor, achter. Op de step, naast de step. Dat laatste was dan weer niet de bedoeling. Ik laat de lesjes maar even bezinken en bekijk thuis welke tijdstippen schikken. Thuis aangekomen even opfrissen, want de nieuwjaarsreceptie van de tennisvereniging staat te wachten.