De hardloopprestaties

Vandaag was het de eerste dag in heel veel jaren dat ik op de openbare weg heb hardgelopen. De laatste keer was tijdens de gymles op de middelbare school, en daarna nog een keertje oefenen voordat ik aan mijn marineloopbaan begon. De prestaties waren toen bar en boos. Binnen vijf minuten hing mijn tong toen op de grond. Maar nu is het anders. Zoals je inmiddels weet, train ik op de loopband voor de veldloop van begin maart. En dan is het natuurlijk heel anders als je buiten aan de slag moet. Het is gelukt om al kwekkend met mijn loopslachtoffer 3 kilometer te joggen. Ja, en een loopslachtoffer is het. Want in haar enthousiasme geeft ze toegestemd ook mee te doen aan de veldloop, en dan moet er opeens geoefend worden. Voor ons beide ging het vandaag verbazingwekkend goed, dus de hoop om die 6 kilometer joggend uit te lopen is hoog. En de kou van vandaag was eigenlijk adembenemend lekker. Koude oren en wangen, maar de rest van het lichaam was van aangename temperatuur. Aan het einde een beetje rekken en strekken en de spiertjes zijn ook weer tevreden. Morgen geen spierpijn, maar wel voldoening.

Een sombere diagnose

Kat Clifford blijft een beetje kwakkelen. Na weer een stuiptrekking vond ik het tijd de dierendokter te raadplegen. De arts gaf 3 opties. Bij optie 1 moet Clifford bloedprikken en de bloeddruk laten meten. Aan de hand van de diagnose wordt een behandelplan opgesteld. Optie 2 is valium geven. Optie 3 is euthanasie. Dat wordt even heel snel nadenken over deze keuzes. Tot overmaat van ramp (welke ramp?) begint het ook nog eens te sneeuwen. En als het gaat sneeuwen, krijgen de vogeltjes het op den duur moeilijk. Ik ben maar zadentaartjes gaan gemaakt. Mocht de kou en sneeuw aanblijven, dan krijgen ze bij mij lekker voer. Tijdens het maken van de zadentaartjes heb ik voor optie 4 gekozen. Lekker afwachten wat er gaat gebeuren. Zoals je weet is kat Clifford ruim 19 jaar. Dat is al een behoorlijke leeftijd. Dan kan ik wel allemaal onderzoekjes laten uitvoeren, maar echt nut heeft dat niet. Dan leeft het beestje misschien een half jaar langer (en is mijn beurs leeg), maar hij blijft nog steeds oude en versleten. Valium lijkt mij ook niet echt aantrekkelijk. Het beestje is al duf van de ouderdom, wordt ie alleen nog maar duffer. En voor optie 3 is hij nog net even te goed bij kennis. Dus als die epileptische aanvallen beperkt blijven tot hoogstens 1 per dag en er verder geen andere gebreken zijn, dan laten we het beestje lekker aanmodderen. Van de aanval zelf krijgt hij weinig mee, alleen daarna is hij erg duf. Dat zouden angstaanvallen kunnen veroorzaken en dat is niet goed. Na te zijn bijgekomen van de aanval, eet hij als een dijkertje omdat de aanval erg veel energie kost. Daarna gaat hij heerlijk op de bank spinnen en valt in een diepe slaap. En ik? Ik kijk uit het raam naar buiten en zie ze vliegen.

De winter komt

Het was vandaag eigenlijk best wel koud buiten. En als ik het weerbericht mag geloven, gaat het vanavond al vriezen. En dat is veelte vroeg. Ik ben namelijk een muts aan het breien voor op mijn hoofd, en die is nog niet af. En zolang die muts niet af is, mag het niet gaan vriezen. Anders wordt mijn hoofd koud. Toen ik het weerbericht hoorde keek ik door het raam naar buiten en zag dat mijn tuin al aardig aan het kleuren is. De meeste planten zitten al stevig in knop. Dus ik hoop dat het eerst even gaat regenen en meteen daarna gaat vriezen, want dan zijn de knoppen tenminste beschermd tegen de kou. Ik zal morgen eerst even alle terracotta planten inpakken met van die zilveren dekens die je normaal op de voorruit van je auto plakt. Alleen dan zullen ze breukloos de winter doorkomen. De terrashaard moet ik nog opbergen, en in kuipen, potten en bakken zit water. De grasplanten nog opknopen en dan is de tuin ook winterklaar. Eigenlijk ben ik ook wel een beetje blij dat de vorst in aantocht is. Nog niet zo lang geleden was ik in de kringloopwinkel. Ik was zo wijs geweest om een paar schaatsen te kopen. Dus mocht het gaan vriezen en mochten we kunnen schaatsen, dan kan ik ook meedoen. Dus vorst: De Koning komt er op de schaatsen aan!

Mensjes ziek in hoofd?

Ik had bedacht iets te schrijven over de uitlatingen van enkele pipo’s over de ziekte homo. Nu weet ik dat deze mensen ziek zijn. Ze zijn namelijk ziek van geluk. En die ziekte zouden meer mensen willen hebben, maar helaas zijn daar enkele voorwaarden aan verbonden. Zo mag je geen kronkel in de gedachte hebben, mag je mensen niet zomaar kwetsen en moet je van ieder mens kunnen houden. Aangezien niet iedereen aan die voorwaarden voldoet, maar de meeste homo’s wel, is het misschien meer een uiting van jaloezie dan dat ze echt menen wat ze zeggen. En als ze het menen, dan hebben ze thuis vast een papegaai in een kooi. Dus die mensen die andere toespreken en menen dat mensen die van mensen houden en een voorkeur hebben van mensen van geslacht goed ziek zijn, zouden zelf wel eens ziek kunnen zijn. Maar goed, dat is mijn mening, en die mag ik best ventileren. Maar wel met een beetje voorzichtigheid. Want je mag in de wereld tegenwoordig echt niet meer zomaar je mening verkondigen. Voor je het weet heb je een orthodoxe radicale in zwarte kousen gehulde gek op je dak, die zonder iets mee te delen naar je cheffie stapt om daar een beklag over je te doen, omdat je een beetje grof in de mond bent of de waarheid verkondigd (zoals homo’s bestaan echt en ze zijn niet ziek hoor). En dat soort mensen zijn gewoon een beetje kut (v (m) –ten (plat va’gina (Lat. Vagi’na) vrouwelijk schaamdeel, schede; z. flamoes, pruim: (dikwijls min., bijv. in)~met peren, ~met een rietje niets, iets zonder waarde).

De epileptische kat

Nadat we verleden week met de spontaan dove Clifford bij de dierenarts zijn geweest, was het enige zinnige wat we konden doen dieetvoer geven, zodat hij weer wat soepeler in de gewrichten zou worden. Met bijna 20 levensjaren achter de rug is die spontane doofheid niet de enige ouderdomskwaal. Hij kon zijn ruggetje maar lastig schoonhouden, waardoor er klitten ontstonden. De dierenarts adviseerde een eiwitrijk dieet. Sinds we het voer geven (1 blik per dag a E 1,60 plus een bakje brokken uit de zak van E 25,95 per 2 kg) heeft hij last van epileptische aanvallen. Maar het kunnen ook paniekaanvallen zijn. Hij slaapt, wordt wakker, begint wat te knorren, begint dan te janken, krijgt een dikke staart, loopt als een gek achter zijn dikke staart aan, gaat schuimbekken, kan niet meer op zijn poten staan, valt verlamd neer, blijft levenloos liggen, komt weer bij, loopt slaapdronken een stukje en na een tijdje gaat hij verder alsof er niets gebeurd is. Vaste tijden: half drie ’s nachts en half zes ’s ochtends. Hoe het overdag gaat is wisselend. Oorzaak: eiwitrijk voer of de spontane doofheid. Maar het kan ook een andere oorzaak hebben. In ieder geval hebben we het dieetvoer weer gestopt en kijken het even aan. Waarschijnlijk heeft hij zelf amper in de gaten dat hij een dergelijke aanval beleefd. Als twaalfjarige senior hebben we Clifford uit het asiel geplukt om hem een goede oude dag te kunnen geven. Inmiddels is deze oude rakker al 7 jaar onze huiskat. We kijken het aan hoe het verder zal lopen.

De oogkleppen van het slachtoffer

Ik werd er mee geconfronteerd dat het helemaal niet botert tussen mij en het slachtoffer. Het slachtoffer lijdt er erg onder. Het is mij totaal ontgaan wat hier nu precies de bedoeling van is. Buitenstaanders hebben een bemiddelingsgesprek acuut van de hand gewezen wegens totaal andere belevingswerelden van het slachtoffer en mij. Blijkbaar heeft het slachtoffer bepaalde ideeën over hoe met elkaar moet worden omgegaan en ventileert dit aan iedere buitenstaander. Behalve met mij, waardoor ik van het bestaan van deze kwetsende situatie weinig tot geen weet heb. Nu weet ik wel dat het niet zo goed klikt tussen ons. Maar dat geeft toch helemaal niet. Je hoeft ook niet met iedereen tegelijk bij binnenkomst uitgebreid te kwekken over het weekend. Ik vond de situatie juist lekker rustig en had het idee dat ik en het slachtoffer tevreden waren over de gang van zaken. Maar blijkbaar kroop er iets onderhuids. Het slachtoffer is ook een beetje erg raar, al zeg ik het zelf. Als ik samen met iemand anders aan het keten ben, en ik zeg iets tegen mijn keetgenoot als ik die weer zie, dan vind ik het raar als het slachtoffer alleen tegen mijn keetgenoot zegt dat zij het niet prettig vindt als wij zo met elkaar omgaan. Tegen mij wordt niet gesproken. Blijkbaar moet ik ruiken wat het slachtoffer wel of niet zint. Is er iets veranderd in de kamer, dan wordt er naar mij gewezen dat ik dat heb gedaan. Nee, die planten heb ik daar niet neergezet, nee het was niet mijn initiatief de trolley te verwijderen. Nee, het was niet alleen mijn plan de tijdelijke kast om het hoekje te plaatsen. Ja, beste slachtoffer, vragen is meestal beter dan van tevoren conclusies trekken. Verder vind ik het slachtoffer een klein beetje onbeschoft. Als ik aan het woord ben, dan praat het slachtoffer er gewoon doorheen. Blijkbaar zijn er belangrijkere verhalen te vertellen dan wat ik uit mijn mond krijg. Is het slachtoffer wel een slachtoffer, of gedraagt het zich zo om aandacht te krijgen? Hoe dan ook, het slachtoffer heeft oogkleppen op door te veel voor een ander te denken, in plaats van te vragen hoe iets in elkaar steekt. Ben ik nu de dupe van deze situatie? Nee, het slachtoffer is de dupe van haar eigen gedrag!

De fitnessdoelen

Nu heb ik me tot doel gesteld begin maart deel te nemen aan een veldloop van 6 kilometer. Half november kon ik nog geen vijf minuten op de loopband hardlopen. Sterker nog, ik heb nog nooit hardgelopen. Al vanaf mijn jeugd was het bar. Dan had je bij gym een coopertest, waarbij je binnen twaalf minuten twee kilometer moest rennen om een 6 te halen en dat heb ik nog nooit voor elkaar weten te brengen. En toen ik op mijn 21ste besloot het leger in te gaan was het niet echt beter. Ook daar moest deze eis gehaald worden. De begeleider vond toen dat hij zag dat ik eraan werkte en het voordeel van de twijfel bracht mij in het watjespeleton. Half november ben ik met een loopschema begonnen en het gaat al aardig. Ik heb besloten dat je tijdens die 6 kilometer best een korte wandelsessie mag inplannen. Meedoen is belangrijker dan winnen. En ik heb geen tijd om te verslaan. Nu heb ik hier en daar aan wat mensen gevraagd of ze ook met die veldloop mee gaan doen en de positieve geluiden motiveren wel om mijn best te doen. Vandaag heb ik getest hoe ik ervoor sta en ik ben dik tevreden. Ik moet zeggen, het blijft een loopband. Zodra ik op de loopband de 6 kilometer heb gehaald, ga ik een poging wagen buiten te lopen. Ik weet het: Buiten is echt heel ander. Maar eerst een beetje conditie opbouwen, en daarna pas de volgende stap zetten, anders ben ik tegelijk zo gedemotiveerd dat het helemaal niks zal worden.

De poezendiagnose

Vandaag mocht Clifford even langs bij de dierendokter. Gewoon even checken of het de ouderdom is of iet anders. De dokter merkte dat schildklier iets groter is dan gebruikelijk, de niertjes iets te klein waren en er sprake was van wat strammigheid in de gewrichten. De tanden waren nog van erg goede kwaliteit en de oortjes waren schoon van binnen. Die doofheid kwam waarschijnlijk door de leeftijd. Volgens de arts was het mogelijk het bloed te onderzoeken, de bloeddruk te meter en de urine te controleren. En als er iets mis is kun je pilletjes geven, die Clifford waarschijnlijk weigert op te eten, of andere maatregelen nemen om het euvel te verhelpen. De vraag is of je dat iemand van bijna 20 jaar oud wel wil aandoen. Liever een rustig leventje en dan iets korter leven, dan elke dag een marteling aangaan met het geven van pilletjes om zo het leven van een licht demente kat te verlengen. Uiteindelijk hebben we aangepast voer gekocht, en wel zes dagen blik en 2 maanden droogvoer en daar moet ons lieverdje het mee doen. Het voer is noodzakelijk om de stramheid uit de gewrichten te krijgen en voor een betere regulering van de aminozuren die door de iets minder goed werkende nieren heen gaan. Al met al koste het bezoekje iets meer dan 70 euro. Dus Clifford, nog even volhouden. Het eten moet in ieder geval op!

De zanikende kat

Huiskat Clifford is bijna 20 jaar oud, maar dat wil niet zeggen dat het beestje iets mankeert. Toch lijkt sinds korte tijd de ouderdom toe te slaan. Want staat hij lekker bij me te kroelen op de bank, zakt hij spontaan door zijn hoefjes. Een kleine evenwichtsstoring lijkt het wel. Op zich niks mis mee, want dat is een gebrek dat met de ouderdom mee komt. Sinds een paar dagen is er iets nog vreemds aan de hand. Ook al is het half drie ’s nachts, het beest sprint naar de gang en begint me toch een klaagzang te houden. Het lijkt wel een wolf die huilt in de nacht. En er is helemaal geen aanleiding voor deze klaagzang. Maar ook overdag komt dit tafereel voor. Zit ik lekker op de bank met een spinnende kat naast me, springt het beest plotseling op, loopt naar de gang, klaagt tegen god mag weten wie. En dan niet zachtjes, maar zo hard als een krijsend kind. Steekt vervolgens zijn kop langs de deur van de woonkamer en begint weer poeslief te mauwen. Voordat dit gezanik begon sliep het beestje trouw bij ons op bed. Maar sinds kort verblijft het beest in de woonkamer. Hij heeft een nieuwe slaapplek, namelijk de krantenbak. Lekker dicht tegen de warme kachel, ik kan me voorstellen dat Clifford deze nieuwe slaapplek heeft uitgekozen, maar ’s nachts lijkt mij het donsdekje van de baasjes toch iets warmer dan de koude kachel. Sinds dit hele gebeuren valt ons op, dat het beestje nauwelijks meer reageert als we hem roepen. Pas na een paar keer hard in de handen klappen ontwaakt het beestje uit zijn slaap. Een gevalletje spontane doofheid? Hoe dan ook, sinds een paar dagen is er iets mis met het beestje, maar wat?

Sportieve zondag

Vandaag worden de nieuwe versies van de diverse groepslessen op de sportschool gepresenteerd. Dat leek mij een mooie gelegenheid de diverse groepslesjes uit te proberen. Elke les was ingekort tot een half uur, maar met 5 lessen achter elkaar wordt het best pittig. Om te beginnen sloot ik mij aan bij de Body Attack-groep. Dat is goed voor de conditie. En dat klopt. Niet veel moeilijk gedoe, maar gewoon gaan met die banaan. Daarna stond Xco op mijn programma. Met een bus gevuld met zand heen en weer schudden. En dat is goed voor de armpjes. Beide lessen zijn wel aan te bevelen voor mijn fitheidprogramma. Tijd voor de lunch. De sportclub bood een overheerlijke lunch aan met erwtensoep, broodjes en croissants. Na de lunch snel door naar Body Pump. Dat is met een halter met gewichten eraan en deze moet je liften. Ik denk dat ik liever aan de gewichten in de fitnesszaal sleur, dan met die halter in de weer ga. Dan maar even bij Body Combat kijken. Dat zijn gevechtsportbewegingen op rappe muziek. Ik ben niet zo soepel in de gewrichten en die kicktrappen waren ingewikkelder dan gedacht. Mocht ik dit in mijn fitheidprogramma opnemen, dan wordt het even oefenen om de pasjes te leren. Tot slot de Body Step. En die pasjes op de step waren mij iets te ingewikkeld. Op de step, om de step, links, twee, drie, rechts, twee, voor, achter. Op de step, naast de step. Dat laatste was dan weer niet de bedoeling. Ik laat de lesjes maar even bezinken en bekijk thuis welke tijdstippen schikken. Thuis aangekomen even opfrissen, want de nieuwjaarsreceptie van de tennisvereniging staat te wachten.

Opgeruimd

Dat opruimen schiet ook voor geen meter op. Het gereedschap moet in het kastje waarin nu de studieboeken liggen. En de studieboeken kunnen niet uit het kastje omdat een rondslingerende radiator het deurtje blokkeert. Dus moet maar eerst de tekentafel uit elkaar. Maar niet voordat ik heb geprobeerd deze achter het bed te verstoppen. De tekentafel is 3 centimeter te breed. Jawel, drie centimeter. Dus dat hele ding moet uit elkaar gehaald worden en daarna onder het bed gestopt worden. Maar de tekentafel kan niet eerder uit elkaar gehaald worden dan dat de fauteuil op de juiste plaats staat. En die kan pas op de juiste plaats als de curve dozen langs de kant geschoven zijn. Maar daar moeten eerst alle boeken in die ik even snel moet uitzoeken. En dan ben ik eindelijk zo ver, en bedenk ik me dat het handig is eerst even de boel met een sopje af te nemen. Onder de tekentafel door, over de dozen klimmens langs de schuine wanden bukkend de trap hebben bereikt, kon ik op mijn gemakje naar beneden lopen om een warm sopje te maken, maar niet eerder dan nadat ik mijn handen vol had aan al het hout dat de afvalcontainer in moet. Na wat schuiven en duwen vond ik een plekje op de vloer om eens rustig te gaan zitten om al die troep uit te zoeken. En dan moet je bij elk ding dat je beet heb bedenken: weggooien of niet. Een veiligheidspeld is toch handig om te bewaren? En een half leeg notitieblokje? En tekenpapier? En het boek van de berenboot? Volgende week verder met opruimen.

Behangwerk

Zoals gezegd heb ik donderdag de zolder voorzien van een behangetje. Eerst de te behangen delen voorstrijken met behanglijm, toen koffie drinken, toen alle nader afplakken met stucband, toen koffie drinken en daarna kon het behangen beginnen. Het ging best wel goed. Een beetje gepriegel, gemeet en geplak, maar uiteindelijk zat alles erop. Het bruine behang gaf een goed resultaat. De banen had ik stoten geplakt. Helaas zorgde enige krimp voor een kier tussen de banen. Een kier van een millimeter geeft toch een niet al te fraai gezicht. Helaas, maar daar moet je dan ook niet te lang over nadenken. Het groene behang viel erg tegen. Op de rol zag het er interessanter uit dan op de wand. Het zag er een beetje armoedig uit. En de bubbels werkte ook niet echt mee aan het aanzicht. Op dat moment moet je maar bedenken dat het maar een zolder is. Veel later dan verwacht was ik klaar met die zolder, het behangwerk is klaar, nu alleen nog maar indelen. En dat ga ik morgen doen. Vandaag had ik een hok vol visite. Mijn ouders kwamen op verjaardagsbezoek. Samen de kerstspullen opgeruimd, wat gerommeld en nieuwe ideeën voor de zolder opgedaan. Ook morgen is manlief de hele dag van huis, dus kan ik me vermaken met de nieuwe indeling. Het idee is dat mijn studeerkamer de fitnesskamer wordt, de fitnesskamer de logeerkamer en de zolder mijn studeerkamer. Maar of me dat morgen even snel gaat lukken weet ik niet. Wat ik wel weet is dat het morgen klaar moet zijn.

Kleurend schilderwerk

Zoals beloofd heb ik vandaag de verfkwast ter hand genomen. Uiteraard kan het schilderwerk niet eerder beginnen dan nadat het houtwerk is afgenomen met water en een beetje ammoniak. Daarna moet over het hout natuurlijk een veeg schuurpapier heen. De groen kozijnen werden nog groener, het spant van het dak werd ook groen en wat latjes her en der werden verrassend groen. Om de groene kleur te compenseren heb ik de balken grape (paars) geschilderd. Anders werd het allemaal wel erg groen. Mocht het toch te groen voor ogen worden, het behang is toch ook groen, maar die is alleen voor de schuin wanden. De rechte wanden worden bruin. Niet gecharmeerd van deze kleurencombinatie? Het is maar een zolder hoor. In de slaapkamer was het zwarte plafond licht beschadigd. Nu ik toch aan het schilderen ben, kan ik dat ook wel meenemen. Zo gezegd, zo gedaan. De lijst rondom het schuine deel, waar nog niet zo lang geleden een grote lekkage was, doe ik ook maar zwart. Mocht je een zwart plafond in een slaapkamer maar niks vinden, dan heb je geluk, wat het is alleen het plafond van de dakkapel. De rest is gewoon wit. Het schilderwerk is gepiept. Morgen behangen.

Aftimmeren

Vandaag was het de zolder-aftimmerdag. Na even snel de eettafel en stoelen in elkaar te hebben gezet, werd het tijd de zolder te betreden. Er moest nog heel wat gebeuren. De ramen purren en aftimmeren, de kleine kiertjes vullen, aftimmerlatjes plaatsen, stukje stuc bijwerken, een traphekje maken. En dat allemaal vandaag. Het purschuim kon ik even niet vinden, dus de zijkanten van de ramen heb ik maar volgestouwd met isolatiemateriaal. De latjes rondom de ramen zou ik spijkeren, maar de tube montagekit zat me aan te staren: “ gebruik mij”. En dat heb ik gedaan. Het ging als een tierelier. Dus de rest ging ookals een speer met montagekit. Jammer dat het zo’n kleine tube is. De tube is zo goed als leeg. Voor het traphekje had ik een zaag nodig. En die lag beneden. Even zagen, en de grondbalk moest eigenlijk toch wel met een lange schroef aan de vloer vastgemaakt worden. En die lag beneden. Voor de decoupeerzaag, die beneden lag, had ik bedacht dat een verlengsnoer wel makkelijk zou zijn. En die lag beneden. Na honderdduizend keer de trap af, en nog een trap af en nog een trap af, en een trap op en nog een trap op en nog een trap op, was het tijd om even te pauzeren om de krant te lezen. Overigens zag ik bij het heen en weer lopen de purschuim onder aan de trap liggen naast de andere klusspullen, maar dat even ter zijde. Gelukkig lag de krant niet helemaal beneden, zodat ik in alle rust (van nog meer trappen wordt je namelijk moe) het nieuws tot mij kon nemen. Na alle latjes gezaagd en geplakt te hebben nog even een stukje stucwerk bijwerken en voor vandaag was het wel mooi geweest. Morgen schilderen.

De vrije dag.

Vandaag was voor velen weer een eerste werkdag, na een paar dagen vrij te zijn geweest in verband met de feestdagen. Voor ons was het nog een vrije dag samen. Op het programma stond een bezoek aan het museum Booymans van Beuningen en ’s avonds nog even lekker uit eten. Het werd de IKEA en thuis bobotti met een Turks brood. Dat komt eigenlijk omdat het vandaag maandag is. Op maandag zijn de meeste musea gesloten en op het gebied van uit eten is er ook weinig te halen. Op zich heb ik me prima vermaakt in de IKEA. Je moet er dan ook niet te vaak naar toe gaan, anders wordt het een sleur. Ik moest een lampje hebben voor aan de wand, want degene die er hing heeft een gebroken glas. Thuis gekomen bleek er een eettafelset met vierstoelen op de achterbank van mijn C1 te liggen. Ook leuk. Kunnen eindelijk de iets wat te grote stoelen voor die iets te kleine tafel worden vervangen. De eerste gezamenlijke vrije dag van het jaar zit er op. Morgen staat er weer een klus op het programma. Namelijk het afmaken van de zolder. Het is inmiddels een twee-jaren plan geworden, lijkt wel. Maar morgen ga ik dan ook echt weer flink timmeren en purren!

Nieuwjaarsdag 2012

De aanloop naar de eerste dag van het jaar 2012 was als vanouds: stom. Met op elke zender een ‘schitterund popconcert (met de nadruk op RUND) was er niks beters dan Paul op de televisie. En zo gingen we glimmend het nieuwe jaar in. Het knallen duurde tot zeker twee uur. Blijkbaar hadden sommigen teveel knallers ingekocht. Na het verplicht opblijven (want dat is oud en nieuw eigenlijk), volgde de diepe nachtrust tot laat in de ochtend. Het ochtendprogramma was het nieuwjaarsconcert op Nederland 1. Liever zag ik de Nieuwjaarsduik in de koude Noordzee. Met een kop koffie en een oliebol als ontbijt begon de eerste dag van het nieuwe jaar met de wekelijkse was. Nadat de wasmachine aan het werk kon gaan, vervolgde de zondag zich als elke zondag: douche, was ophangen, computeren, eten (restjes van gisteren), televisie kijken en straks dutten. Ik zat op de bank nog even na te denken en bedacht me dat ik gisteren van plan was om een blogje te zetten over de slogan: vaarwel euro, welkom gulden. Ik vind eigenlijk dat met deze slogan de crisis nog verder wordt aangewakkerd. Het is een verschrikkelijke onzin ook maar een moment te denken dat het inruilen van de euro met de gulden iets goeds zou opleveren. En ook de gedachten dat wij achteraf beter niet in de euro hadden moeten stappen is zo een onzinverhaal. Beter is de slogan: jammer van de crisis, gelukkig hebben we de euro nog! En dit was wat ik gisteren wilde bloggen. Vandaag wil ik iedereen (omdat het zo moet) nog even een gelukkig en gezond Nieuwjaar wensen. Aan voornemens doen we niet, we zien wel wat de dag van mogen ons brengt.