De zanikende kat

Huiskat Clifford is bijna 20 jaar oud, maar dat wil niet zeggen dat het beestje iets mankeert. Toch lijkt sinds korte tijd de ouderdom toe te slaan. Want staat hij lekker bij me te kroelen op de bank, zakt hij spontaan door zijn hoefjes. Een kleine evenwichtsstoring lijkt het wel. Op zich niks mis mee, want dat is een gebrek dat met de ouderdom mee komt. Sinds een paar dagen is er iets nog vreemds aan de hand. Ook al is het half drie ’s nachts, het beest sprint naar de gang en begint me toch een klaagzang te houden. Het lijkt wel een wolf die huilt in de nacht. En er is helemaal geen aanleiding voor deze klaagzang. Maar ook overdag komt dit tafereel voor. Zit ik lekker op de bank met een spinnende kat naast me, springt het beest plotseling op, loopt naar de gang, klaagt tegen god mag weten wie. En dan niet zachtjes, maar zo hard als een krijsend kind. Steekt vervolgens zijn kop langs de deur van de woonkamer en begint weer poeslief te mauwen. Voordat dit gezanik begon sliep het beestje trouw bij ons op bed. Maar sinds kort verblijft het beest in de woonkamer. Hij heeft een nieuwe slaapplek, namelijk de krantenbak. Lekker dicht tegen de warme kachel, ik kan me voorstellen dat Clifford deze nieuwe slaapplek heeft uitgekozen, maar ’s nachts lijkt mij het donsdekje van de baasjes toch iets warmer dan de koude kachel. Sinds dit hele gebeuren valt ons op, dat het beestje nauwelijks meer reageert als we hem roepen. Pas na een paar keer hard in de handen klappen ontwaakt het beestje uit zijn slaap. Een gevalletje spontane doofheid? Hoe dan ook, sinds een paar dagen is er iets mis met het beestje, maar wat?