Hard lopen

Gisteren was de grote testdag. Hoe lang kan ik (lees: wij) hardlopen? Zoals je weet heb ik mij laten verleiden mee te doen aan de veldloop van a.s. woensdag. De minimale afstand is 6 km en dat is behoorlijk voor iemand die nooit heeft hardgelopen. Op mijn beurt heb ik trouwens iemand weten te strikken om ook mee te doen. Mijn collega van de afdeling waar ik hiervoor werkte zei per abuis ja, en zit nu ook aan de veldloop vast. (hihihi). Gisteren hebben wij dus samen de 6 km geoefend en tot onze verbazing ging het erg goed. Eerst 3,5 km joggen, dan een stukje lopen en dan nogmaals 3 km joggen. De hele weg gezellig gekletst en na afloop waren we niet eens zo moe. Bij deze complimenteren wij onszelf voor deze goede prestatie. Ik ben er in ieder geval klaar voor. Ik wacht rustig op de grote dag! En spierpijn? Vandaag had ik iets wat zware bovenbenen, maar van spierpijn was geen sprake.

Het bestuur

Nog nooit een stap over de drempel gezet en toch al in het bestuur van een vereniging zitten? Dat kan. In december besloten manlief en ik lid te worden van de tennisvereniging hier om de hoek. Al snel werd duidelijk dat een aantal leden uit het bestuur niet terug zouden komen in het nieuwe jaar. De club was dan ook flink op zoek tussen haar leden, om te polsen of er belangstellenden waren om zitting te nemen in het nieuwe bestuur. Er was onvoldoende animo, bleek later. Een brandbrief viel op onze deurmat. Zonder goed functionerend bestuur zou de toekomst van de club in gevaar kunnen komen. Manlief en ik besloten ons beschikbaar te stellen voor de functie secretaris. Zo gezegd, zo gedaan. Bij deze stel ik mij voor als secretaris van de club! Ik moet zeggen dat de ontvangst zeer prettig is en aan alle kanten worden we goed geïnformeerd over alles en nog wat. Gelukkig worden we niet meteen in het diepe gegooid, zodat we het secretariaat op onze eigen wijze kunnen vormgeven. Het voordeel van deze functie is wel dat we heel snel heel veel nieuwe mensen leren kennen. Nu hoef ik, hoop ik, niet meer alleen met manlief te tennissen, maar ontmoet ik snel nieuwe tennisvrienden!

De sjaal

Ik had een prachtige zwart-grijze sjaal. Had, ja, want verleden week ben ik deze verloren in de trein. En dat vind ik echt jammer. Ik had deze sjaal namelijk al vanaf mijn 16de, en als je weet hoe oud ik ben, dan weet je ook hoe oud deze sjaal al is. Ik weet nog toen ik naar de middelbare school ging. Ik kwam in het tweede jaar bij nog een ander meisje in de klas te zitten. Dat meisje had precies dezelfde sjaal als ik. Dat was wel heel toevallig. En dat schept een band. Die sjaal is mij dus 20 jaar lang trouw gebleven. Ik baal echt als een stekker. Hoe kon ik nu zo stom zijn om mijn sjaal te verliezen? Ik heb nog geen zin gehad een nieuwe te kopen. En het is eigenlijk ook geen sjalenweer meer. Ik heb thuis nog wel drie sjaals, maar ze zijn het allemaal net niet. Te dik, te kort, te lang, te los gebreid, verkeerde kleur. Nee, mijn perfecte sjaal was lang genoeg, prima van dikte en perfect van kleur. Waar vind je die tegenwoordig nog?

De klantvriendelijke taxi

Vanochtend moesten we vroeg we. Nou ja, vroeg. We zouden met de trein weggaan en hadden de trein van half acht ’s ochtend in gedachte. Het leek ons wel eens een keertje lekker met de taxi vervoerd te worden, dus dat moest maar even geregeld worden. Ik heb een avond van tevoren het taxibedrijf opgebeld om er een te reserveren. Met de vraag waar de rit naartoe moest, antwoordde ik: naar het station. En toen zei de taximan dat hij zondagochtend om zeven uur nog niet open was. Het ritje was zeker te kort om z’n nest uit te komen. Na deze domper hebben we maar besloten die ochtend naar de metro te lopen. Klein half uurtje, dus dat valt mee. Bij de metro aangekomen zouden we 58 minuten moeten wachten op de eerst volgende metro. Blijkbaar rijdt dat ding niet op dat tijdstip. In iets meer dan een half uur zijn we naar het treinstation gelopen. Resultaat: 3 blaren op m’n voeten. Dit gaan we de volgende keer anders doen!

Het negatieve saldo

Ook wij zijn erin gestonken bij de koop van onze eerste woning. De hypotheekadviseur heeft ons een beleggingshypotheek aangesmeerd. Een negatief saldo was eigenlijk niet mogelijk. En wat blijkt, dit jaar hebben we een groei van -€ 300,00. Gelukkig hebben we niet echt een grote hypotheek, anders was het een klein dramaatje geweest. Maar echt vrolijk wordt je er niet van. En die kosten gaan ook helemaal nergens over. De hypotheekadviseur krijgt maandelijks een bedrag. En daar doet hij helemaal niets voor. Enige tijd geleden hebben we hem gevraagd of het niet verstandig is die beleggingshypotheek af te lossen. Maar dat was volgens hem niet verstandig. Het beloofde eindkapitaal wordt in ieder geval nooit meer gehaald. En om nu met een restschuld te zitten, waarvan je de hoogte niet kent, is ook geen prettig idee. Gelukkig duurt het nog jaren voordat het einde van de lening in zicht is. De beleggingshypotheek beschouwen we maar als een variabele aflossingsvrije hypotheek. Waar is toch die vertrouwde annuïteitenhypotheek gebleven? Dat is een hypotheek die door onze hypotheekadviseur sterk werd afgeraden. Want je betaalt rente en lost een beetje af en na een lange tijd los je af en betaal je nog maar een beetje rente. Zou het kunnen dat een adviseur zijn maandelijkse bijdrage ontvangt op basis van de uitstaande schuld? Dan begrijp ik waarom hij adviseert niet af te lossen en geen annuïteitenhypotheek te nemen.