De service

Ik heb het er maar druk mee. Er gaat geen dag voorbij zonder iets aan het tennissen te doen. Ik tennis al 5 maanden. Althans, sinds 5 maanden heb ik les en sla ik met manlief een balletje heen en weer. En dat werpt z’n vruchten af. Of misschien ben ik wel een natuurtalentje, want ik kan al een aardig balletje meppen, al zeg ik het zelf. Afgelopen zondag was m’n debuut in een wedstrijdje. Een toernooi ter gelegenheid van de opening van het nieuwe tennisseizoen. Het ging best aardig. Maar die verrekte service verpestte een boel. Ik heb nog niet de feeling met deze slag. Ik ben hard aan het oefenen, en het gaat al een stuk beter. De bal gaat nu eindelijk over het net en eindigt regelmatig net achter de servicelijn. Nog iets verscherpen en de bal is in. En daarom ben ik dus bijna dagelijks op de tennisbaan te vinden. Oefening baart kunst, zullen we maar zeggen. Onze tennisvereniging ligt in onze voortuin. Dus dat werpt een hele lage drempel op om even te checken of er een baantje vrij is. Sinds 2004 woon ik dus tegenover de tennisbanen en het is nooit, maar dan ook nooit in me opgekomen om te gaan tennissen. En dan opeens, uit het niets gekomen, zeven jaar later, alsof er een komeet uit de lucht komt vallen, naast me neer daalt, ik het licht zie, en opeens dacht: Ik ga tennissen. En dan blijkt dat ik het nog aardig kan ook! (voor een beginneling dan, he).

Het boekenweekgeschenk

Aangezien we al een aantal jaren achtereen het boekenweekgeschenk hebben ontvangen, kan het niet zo zijn dat we dit jaar overslaan. Ik wil het geschenk, punt. Je krijgt er alleen een als je voor minimaal € 12,50 aan boeken besteed. Gelukkig waren niet alle boek afgeprijsd naar een euro of twaalf, waardoor de boekenhandel waar ik was de mogelijk bood met één boek het geschenk te ontvangen. Ik had een boek in mijn hoofd, welke ik graag wil kopen: Tonio van AFTh. Hoewel er al 14 boeken van deze schrijver in de kast staan, moet dit ene exemplaar er toch wel bij kunnen. Er lag nog één exemplaar in de winkel, en die is van mij. Boek nummer 247 heb ik in mijn hand en boek 248 is in aantocht. Nog een paar passen naar de kassa, nog even het plastic pasje door de machine halen, nog even mijn pincode intoetsen, nog even diep adem halen en de buit is binnen. Zonder problemen. Het boekenweekgeschenk nam ik gretig in ontvangst. Dat was de boekenweek van dit jaar.

Inlichtingen over een laptop

Afgelopen zondag waren wij bij de Media Markt aanbeland. Je weet wel, zo’n megastore met heel veel apparatuur en andere overbodige luxe. Wij waren daar, omdat wij voor de club misschien een laptop willen aanschaffen. Dan moet je dus even op oriëntatieronde. Het weer zat mee, de bandjes van de fiets waren hard en de stemming was opperbest. Hoe dichter we de ‘woonboulevard’ naderde, hoe somberder we werden. Het was namelijk behoorlijk druk. De combinatie wij en veel mensen op een kluitje werkt vaak niet. Hoewel… De tactiek is dan inpakken wat je nodig hebt, en wegwezen. Een tactiek met een positieve bijwerking voor de portemonnee zullen we maar zeggen. Bij de Media Markt aangekomen krijg je voldoende van de zeer behulpzame medewerkers altijd voldoende gelegenheid om je te oriënteren. Maar mocht het te lang duren, dan komt er een jonge knaap in je nek hijgen die je graag wilt helpen. Na de eerste te hebben afgepoeierd, kwam broekie nummer twee. Ik wilde graag weten welke software er meegeleverd werd met een leppie. Dit omdat naast het enorme aanbod van leppies er een softwarepakketje mij gapend stond aan te kijken, met de tekst: ‘neem mij’…. (voor € 99,00). Het broekie beweerde met droge ogen dat er geen software op de leppies meegeleverd wordt en als je geen software-pakket aanschaft, kun je echt helemaal niets met de laptop. Open office is zo primitief, dat zelfs de Flintstones modern genoemd mogen worden. Op dat moment wist ik dat het broekie gewoon een lulverhaal van de bovenste plank zat te vertellen. Dus zo belazend de Media Markt zijn klanten!!! Want als je een laptop koopt kun je er echt wel gewoon mee werken. Je moet alleen geen hoogstandjes verwachten, maar dat doen wij toch ook niet?

Sportieve finale

Het sportieve weekje is vandaag geëindigd met een badmintontoernooitje. Met ons damesteam speelden wij de sterren van de hemel. Was verleden jaar nog de 24ste plaats het hoogst haalbaar, vandaag werden we mooi 16de. Klein detail: verleden jaar deden 26 teams mee, vandaag ongeveer 22 teams. Dus beter dan verleden jaar zou het altijd worden. Naast de 4 dames die het vaste team vertegenwoordigde, hadden we een reservespeler. Gelukkig hoefden we haar niet in te zetten, zodat wij weer verzekerd waren van een vaste supporter. En dat is altijd goed! Na afloop van de wedstrijdjes nog gezellig wat gedronken en daarna kon ik met een van de dames mee terug rijden naar huis. Best handig. Met een paar aanwijzigen reden we over de weg zo richting mijn huis. En ik gaf onderweg echt goede aanwijzigen! De beste aanwijzing wil ik graag even delen: Pas op, bij de volgende stoplichten staan verkeerslichten. Op dat moment dacht het misschien wijs zou zijn als ik de komende periode plat op bed blijf liggen en beslist geen voet buiten de deur zal zetten.

Het gemeente-uitje

Eigenlijk is die veldloop van afgelopen woensdag een uitje van de gemeente. Je ontmoet oud collega’s, toekomstig collega’s en maakt eens een praatje met andere overheidsmedewerkers. Dat is belangrijk bij het netwerken. En dat is een onderdeel van het werk. Ondanks dat iedereen bij een overheid werkt, verschilt deze werkgever ook op diverse punten. Veel van mij toekomstig collega’s waren eenvoudig herkenbaar. Zij kregen van hun werkgever een regenjas of een hardloopshirt. Sommige kregen nog een lunchpakket en/ of werden vervoerd naar het evenement. De ene hoefde geen verlof op te nemen om deel te nemen en de ander een halve dag. Maar het kon allemaal ook anders. Zoals bij ons het geval is. Er moet bezuinigd worden. Vaak een rotsmoes om ergens onderuit te komen. Maar het makkelijkst bezuinigen is zichtbaar op je personeel. En bezuinigen doe je dus niet op iPhones, smartphones of representatiekosten, want dat is niet zo goed zichtbaar voor iedereen. Dus voor ons geen kleding, inschrijfgeldvergoeding, vrije uren compensatie, kilometervergoeding, lunch of succeswensen, maar radiostilte. Toch heeft elk bedrijf in zijn begroting een potje voor het personeel, maar dat is alleen bestemd voor andere onzin. Ruimte voor dit soort gelegenheden is er dus niet. Waarom andere overheden dit wel belangrijk vinden en bij mijn werkgever dit niet wordt gezien is een raadsel. Dus bij deze wil ik als vertegenwoordiger van mijn werkgever dat in de uitslaglijst niet mijn werkgever word vermeld!

NK veldlopen

Vandaag was dan eindelijk de grote dag. Het is de dag van de veldloop. Het weer was niet zo best. Koud, maar gelukkig nog droog. Al vroeg vertrokken we naar Heemskerk. Het was er behoorlijk druk. Allemaal hardlopers. Binnen in de grote hal was het een beetje een zoektocht naar de rugnummers en de toiletten. Na een telefoontje was bekend dat de rugnummers in de kleedkamer lagen. De toiletten waren de dixies die we buiten op weg naar het verzamelpunt al tegenkwamen. Snel omkleden, rugnummers op de buik spelden, plasje plegen en we konden ons richting de start begeven. Met de start in zicht hoorde we een knal. Dat was het startschot. Dus even tempo maken en de veldloop begon ook voor ons. 6 kilometer lang renden we al kwekkend over het parkoers. Nog maar net vertrokken begon het te hagelen. En de wind waaide harder dan gedacht. Maar het belangrijkste van de dag is dat we onafgebroken 6 kilometer hebben gerent. En dat voor een stel beginners die deze afstand nog niet eerder onafgebroken hebben gelopen. Een goede prestatie, al zeg ik het zelf! En de tijd? Op de kop af 48 minuten.