De service

Ik heb het er maar druk mee. Er gaat geen dag voorbij zonder iets aan het tennissen te doen. Ik tennis al 5 maanden. Althans, sinds 5 maanden heb ik les en sla ik met manlief een balletje heen en weer. En dat werpt z’n vruchten af. Of misschien ben ik wel een natuurtalentje, want ik kan al een aardig balletje meppen, al zeg ik het zelf. Afgelopen zondag was m’n debuut in een wedstrijdje. Een toernooi ter gelegenheid van de opening van het nieuwe tennisseizoen. Het ging best aardig. Maar die verrekte service verpestte een boel. Ik heb nog niet de feeling met deze slag. Ik ben hard aan het oefenen, en het gaat al een stuk beter. De bal gaat nu eindelijk over het net en eindigt regelmatig net achter de servicelijn. Nog iets verscherpen en de bal is in. En daarom ben ik dus bijna dagelijks op de tennisbaan te vinden. Oefening baart kunst, zullen we maar zeggen. Onze tennisvereniging ligt in onze voortuin. Dus dat werpt een hele lage drempel op om even te checken of er een baantje vrij is. Sinds 2004 woon ik dus tegenover de tennisbanen en het is nooit, maar dan ook nooit in me opgekomen om te gaan tennissen. En dan opeens, uit het niets gekomen, zeven jaar later, alsof er een komeet uit de lucht komt vallen, naast me neer daalt, ik het licht zie, en opeens dacht: Ik ga tennissen. En dan blijkt dat ik het nog aardig kan ook! (voor een beginneling dan, he).