De schoonmaakster

Het leek mij wel fijn een poetsvrouw te hebben. Dan hoef ik me tenminste niet meer een weg te zoeken door het stof, zand en kattenharen. Zo gezegd, zo gedaan. Er komt een poets. Maandag kwam ze even langs te kennismaking. Ze was nauwelijks binnen en vroeg of een van mijn ouders van Indische komaf was. Dat klopt. Er zijn niet veel mensen die dat zien, dus dat is een goede binnenkomer! We spraken af dat ze het huis dinsdag grondig zou schoonmaken. Dus alle ruimtes, en in de slaapkamer alleen de vloeren. Ik, zonder ervaring, vond dat wel een goed idee. Niet wetende dat ze de hele middag met z’n drieën kwamen poetsen. Dat is een flinke rekening. Het is schoon en fris. Dat moet ik toegeven. En dat is best prettig. Maar met drie personen een middagje poetsen was in mijn optiek niet de bedoeling. Duidelijke afspraken maken is dus wel heel belangrijk. En daar ben ik blijkbaar niet echt een ster in. Dus dat gaan we anders aanpakken. Ik ga een lijstje maken met de werkzaamheden doe de poets mag doen. Dus zuigen en dweilen van de vloeren in de woonkamer en gang en de trappen, keuken poetsen, badkamer boenen en wc schrobben. Tijd is maximaal 2 uur en wat niet af komt, is niet af. Is dat redelijk?

Drukke bezigheden

Het worden drukke tijden. Werken, tennissen, fitness, secretaris van de tennisclub en nu ook een opleiding volgen. Dat wordt een strakke planning voor de komende tijd. Per direct ben ik beginnen aan de opleiding leergang HBO bouwkunde, architectuur en interieur. Hoewel de opleiding in 2 jaar af te ronden is, heb ik in mijn wijsheid besloten dit binnen een jaar af te ronden. Sinds 1997 werk ik voor de publieke zaak. De laatste jaren slijt ik in gemeenteland. Ik zou wel een keer in de ‘burgermaatschappij’ willen werken. En met een bachelor of public administration kom je daar niet ver. Dus heb ik besloten te gaan studeren. Nu kan ik mijn werkgever melden dat ik de studie ga volgen. De kans is aanwezig dat hij een deel van de opleiding bekostigd. Maar daar zitten altijd voorwaarden aan verbonden. Dan ben ik dus verplicht minimaal 3 jaar te blijven. En dat gaat me iets te ver. Ik doe een opleiding om de publieke zaak in de toekomst te ontvluchten, dan ga ik toch niet bijtekenen en mij binden aan die zaak? Nee, ik ga dit op eigen kracht voor elkaar krijgen! Ik heb gespaard en voor de stage kan ik mijn levensloop inzetten. Mijn werk bestaat voor een deel uit uit de hand gelopen burenruzies. Waar ben je dan mee bezig? Sommige ‘ burgers’ zijn echt stakkers. En op een gegeven moment ben je daar ook wel een beetje klaar mee. Tijd om om te scholen!

Opleiding in uitvoering

Voor de zoveelste keer heb ik besloten dat het weer eens tijd wordt verder te kijken dan mijn neus lang is. Ik heb best leuk werk, waar ik toevallig ben ingerold, maar ik mis iets. Of beter gezegd: ik heb iets dat ik liever niet heb. Ik heb een politieke omgeving waarin ik werk. Vaak is het leuk, maar af en toe krijg ik er een punt hoofd van. Zoals nu. Dus ik heb maar weer eens het internet afgespeurd naar leuke opleidingen. Voor de omscholing. Ik kom eigenlijk altijd bij dezelfde twee opleidingen uit: multimedia designer of (binnenhuis)architectuur. Ik ga de knoop doorhakken. Ik heb folders opgevraagd voor een opleiding architectuur en interieur. Ik heb besloten te gaan studeren. Op het internet las ik dat soms een stage noodzakelijk is. Het is maar goed dat ik een potje levensloop heb opgebouwd! Het liefst begin ik nu meteen aan een opleiding, maar dat zal wel niet lukken. Eerst nog een keuze maken uit de opleider. Dat later, als ik de folders heb ontvangen. Dus over een paar jaartjes is het toedeliedokie juridisch geneuzel, zeg maar dag met je handje naar de vergunningen, vaarwel publieke zaak……. Pfff, eerst maar even slagen. Maar als ik mijn bachelor dan heb, begint echt mijn nieuwe werleven!

De boodschappen

Op maandag doe ik altijd de wekelijkse boodschappen. Dus ook vandaag. En omdat ik de voorraden nodig moest bijvullen, ben ik met de auto naar de supermarkt gereden. De voorraadkast was aardig leeg geraakt, omdat ik verleden week maandag, tweede paasdag, had verzuimd de supermarkt te bezoeken. Ik kan veel op de fiets vervoeren, maar drie grote boodschappentassen, een zakje potgrond en een krat bier wordt me toch net even te veel. Bij de super aangekomen bedacht ik dat ik eerst de postbus moest legen. Welgeteld 1 brief lag in de postbus. Die brief paste mooi in mijn handtas. Terug naar de ingang van de super alwaar ik mijn favoriete winkel kon binnentreden. Het eerst wat ik altijd pak is een blikje tomatenpuree van € 0,06. Dan loop ik naar de pizzabodems, want elke vrijdag eten wij een overheerlijk belegde pizzabodem. Schap leeg. Het product wordt tijdelijk niet geleverd. Stress! Want wat moet ik vrijdag eten? Ik besluit zelf de bodem te maken, maar in mijn vaste route, waarin ik blindelings mijn vaste producten inlaat in mijn karretje, ben ik de ingrediënten van de bodem vergeten, blijkt later. Nog even een kratje bier inladen, de lekkere borrelhapjes dit keer overgeslagen, maar toch een zak frikadellen in mijn karretje gegooid, loop ik naar de kassa. Ondertussen staat mijn blaas op springen, omdat ik thuis twee bakjes koffie naar binnen heb gewerkt, zonder daarna eerst te plassen. Even doorzetten, de boodschappen op de band en…. De pinpas ligt thuis. Stom, stom, stom. Mijn portemonnee zit wel in mijn tas, maar mijn pinpas zit in mijn andere portemonnee. De kleine variant die ik altijd mee neem als we uit gaan. De boodschappen achterlatend, begaf ik mij snel naar de auto, racete naar huis en liep eerst naar de plee om te lossen. Dat lucht op! Nog even de pinpas te voorschijn toveren en op mijn gemak reed ik terug naar de supermarkt alwaar mijn boodschapjes keurig op mij stonden te wachten.