De treinreis

Afgelopen zaterdag had ik weer een lesdag in Utrecht. Ik heb overwogen om met e auto te gaan, maar omdat de lessen plaatsvnden in een zaaltje in hoog Catharijne, besloot ik de trein te pakken. Als ik om 8.13 uur met de fiets vertrek, dan ben ik nog voor half tien in Utrecht. Kan ik mmkoi nog even op mijn gemak een bakkie koffie doen. Met de metro naar Alexander, alwaar het rood-witte lint de toegang tot beide perrons blokkeerden. Toch maar even een kaartje gekocht en de borden nar de bussen gevolgd. De opstapplaats was me niet helemaal duidelijk, maar ik zag een groep mensen staat en dacht tegelijk dat die weleens op de bus zouden wachten. Binnen een kwartier kwam er een bus. Dus het ging wel vlot. De NS beloofde een extra reistijd van maximaal 30 minuten, en die marge had ik ruim. In de bus bleek dat ik een stopbus te pakken had. Dus ook de kleine stations, waarbij ik zou denken: doek die eens op, daar gingen we langs. In Gouda eindelijk aangekomen, snel naar de trein, want daar ging de treinreis verder. Wegens de vele werkzaamheden op het station kon ik niet zo snel een bord vinden met vertrektijden. Ook hier waren een aantal perrons afgesloten, dus het was even goed opletten. De eerste trein die aankwam en naar Utrecht reed, die was voor mij. De deuren waren nog maar net gesloten, of ik realiseerde me dat ik een stoptrein te pakken had. Uiteindelijk arriveerde ik met een uur vertraging op het station. En dan moest ik nog het zaaltje zien te vinden. Na wat heen en weer geloop besloot ik een hulplijn in te schakelen. Het thuisfront moest even internet raadplegen. Het internet was nog niet opgestart of ik zag de locatie waarik moest wezen. Dat was even zweten, en dat op een warme zweterige dag.

De postbezorging

Verleden maand, toen ik spontaan besloot een opleiding te willen doen, vroeg ik bij een aantal opleidingsinstituten folders aan. Van een instituut, waar ik nu studeer, heb ik de folders nooit ontvangen. Ik had rond die periode ook telefonisch contact met ze gehad, omdat ik een aantal vragen had. De medewerkster bevestigde dat mijn adres al hun systeem stond. We hadden het er nog over dat ik de folders eigenlijk niet meer nodig had, omdat het telefoongesprek leidde tot een inschrijving. Ik had dus niet meer op deze folders gerekend. Gisteren ging ik in de tuin werken. Zo ook in de voortuin. Onder het bosje naast de voordeur lag wat troep. En je raadt het al, de folders van het opleidingsinstituut lagen daar te verrotten door de regen. De twee pakketten waren elk zo dik als een telefoonboek, dus die pasten blijkbaar niet door de brievenbus. Maar om de folders nu gewoon buiten te laten liggen, vind ik weer het andere uiterste. Wij gebruiken de voordeur zelden of nooit, dus als de folders midden op de stoep waren gelegd, had ik ze waarschijnlijk ook niet meteen ontdekt. Hoe dan ook, ik heb vandaag maar een klacht gedeponeerd bij de bezorgservice. Ik vind het niet erg dat mijn post buiten ligt, behoudens wanneer het regent, maar doe dan even een briefje in de bus dat de post ook op de stoep ligt. Dan kan ik het binnenhalen (of geef het af bij de buren).

De riolering

Nu weet ik dat vanaf het begin dat wij hier woonde het riool niet lekker door liep. Op zich viel het wel mee, maar bij het douchen bleef er vaak water in de badkuip achter. Nadat de badkamer eruit was gegaan en er een nieuwe voor terug is gekomen, viel het mee met de afvoer van het water. Maar de laatste tijd ging het er weer steeds slechter aan toe. Tot twee weken geleden de wc-pot bij het doortrekken ineens vol water begon te stromen en met een gangetje weer op het gewenste niveau terecht kwam. Dan moet je geen grote boodschap hebben, want in plaats van wegspoelen, doet ie drijven. En ook de douche begon aardig met de wc-pot mee te doen. Een waterballet tot gevolg. Gisteren kwam de rioolman polshoogte nemen. Zijn eerste vraag was natuurlijk waar het riool loopt. Nou, als jij het weet, mag je het zeggen. Na wat graafwerk heeft hij uiteindelijk wat onderdelen van een riool kunnen vinden. De rioolman kwam tot de conclusie dat het riool prutswerk was. Een put en nog een put en een t-stuk in plaats van een spruit. En een overloop die gebroken bleek te zijn. De rioolman vond het niet zo vreemd dat de boel niet lekker door liep. Advies: de boel uitgraven, de putten er tussenuit en een spruitstuk erin zetten, zodat de boel weer normaal kan weglopen. Dat lijkt me een goed plan. Want nadat hij gisteren de boel heeft doorgespoten, stond de douche vandaag weer blank. Het regent ook behoorlijk buiten, dus het riool heeft moeite met het afvoeren van al dat water. Momenteel hoor ik de gootsteen borrelen, dus ik denk dat we een goed besluit hebben genomen een gedeeltelijk nieuw riool aan te laten leggen!

Rondje Zeeland

Een dag later dan de planning was, zijn wij afgelopen zondag op de fiets gestapt om een rondje Zeeland te doen. Een beetje improviseren met de bagage, een sporttas op de bagagedrager en een rugzakje op de rug, vertrokken wij naar ons eerste logeeradres. Het ging als een speer. De Van Brienenoordbrug, de Heinenoordtunnel, die andere stormvloedkeuring… En we zijn alweer in Zierikzee. Ik begon me ernstig af te vragen waarom we nooit eerder tot een fietsvakantie hadden besloten. Zierikzee is trouwens een schattig plaatsje. Via die andere stormvloedkering op de fiets naar Vlissingen. Ook al zo’n mooie plaats. En zo de Oosterscheldekering terug via Oudorp naar huis. De laatste twee fietsdagen vielen een beetje tegen. 75 km op de dag is net even te veel. En nu weet ik zeker dat ik een stuitje heb, want bij elke beweging kwam deze even melding maken van zijn aanwezigheid. Op een gegeven moment kon ik mijn fiets niet meer afstappen. En was ik eindelijk afgestapt, dan werd het opstappen weer ernstig belemmerd. Dat is dus de reden waarom ik nooit eerder tot een fietsvakantie had besloten. Voor degene die trouwens denkt dat wij de afgelopen periode weggespoeld zijn door de regen: Mispoes. Het waren heerlijke fietsdagen. Niet te warm en GEEN regen dus. Behalve vandaag. Net toen we Zeeland verlieten en heette Zuid-Holland ons van harte welkom met een pittig buitje. Heerlijk om weer thuis te zijn….