De aanval

Ik heb er al een keer over geschreven, de epileptische kat. Begin januari gingen we met kat Clifford naar de dierenarts. Hij was spontaan doof geworden en begon af en toe raar te gillen. De dierenarts wijdte het aan ouderdom. Het advies was een speciaal voertje te geven, omdat Cliffie een beetje stram in de spiertjes/ gewrichtjes was. Zo gezegd zo gekocht. 27 Euries een zakje brokken. En toen begonnen de aanvallen. Tot wel zes per dag. Lag het arme beestje een beetje te shocken en te schuimbekken op de grond. Half februari hebben we op het punt gestaan een spuitje te geven. Overtuigd dat het door de brokken zou komen, was de dierenarts van mening dat dit het niet kon zijn. En soms gebruik je gewoon je verstand, gaat terug naar het oude voer en zie het beestje opknappen. Waarna de epileptische aanvallen ook eindigden. Tot afgelopen dinsdag. Hij kreeg weer een epileptische aanval, en woensdag en donderdag ook. Ik denk, (en ik moet zeggen dat ik altijd gelijk heb!), weet het ook zeker, dat het beest op het aanrecht heeft lopen struinen en van de gemorste eiwitten heeft lopen snoepen. Stom dat ik niet even het aanrecht heb schoongemaakt! De aanvalletjes zijn weer over, het beestje hoeft niet meer schokkend over de vloer te rollebollen en we leven weer vrolijk verder. Dat moet ook, want 9 november wordt Cliff 20 jaar en dat gaan we vieren. En een verjaardag zonder jarige kan natuurlijk niet!