De ontsteking

Gisternacht voelde ik een prik op mijn been. Het leek wel een wespensteek. En later weer en weer en weer. Zo’n speldenprikje. Niet fijn. Ik lag lekker te dutten met mij ogen open. Of ik nu slaapte of wakker was, is mij niet bekend, maar na die kleine pijnscheutjes, was ik wakker. Ik ging nog op zoek naar een wesp onder mijn donsdek, maar die was er niet. De volgende dag zat er een rode plek op mijn been. Beetje hard. Geen angel, geen wespensteek. Het leek een binnenhuidse ontsteking. De plek begon zich verder te ontwikkelen en staan op mijn benen deed zeer op mijn plek. Je moet je lichaam natuurlijk de tijd geven de ontsteking te lijf te gaan, dus wordt het de pijn verbijten. En toen ontwikkelde zich op mijn rug een jeukbultje. Ha, na een verdere ontwikkeling leek het een tweede ontsteking. Arme ik. Ik heb net even de omtrek van mijn benen net boven mijn knie gemeten. Links 46 cm, rechts, inclusief ontsteking 47,5 cm. Stevige benen niet? Ik heb deze week twee nieuwe producten gebruikt. Ik heb voor het eerst van de grapefruitsap gedronken en ik heb nieuwe gezichtscrème. De crème is niet op dieren getest. Zou het daaraan liggen? Nee vast niet. Het is de grapefruitsap. Ik ben gewoon allergisch voor grapefruitsap. Maar ja, eerst even de fles leegdrinken, want het is zonde om het restje weg te gooien en dan de ontstekingen aanpakken. Ik ben trouwens net begonnen met het slikken van paracetamol. Dat is een eigenlijk placebo’s. En ik ben de plek aan het insmeren met teer, of te wel trekzalf…