Het trouwdagcadeau

Afgelopen dinsdag hadden we het er nog over: morgen zijn we 11jaar getrouwd. Verleden jaar nog kwam manlief onverwachts extra vroeg thuis met bloemen. Woensdag hadden we een drukke dag. We gingen om zeven uur een potje tennissen. Daarna nog even gewichten sleuren, en voor je het weet is het bedtijd. Donderdag merkte manlief op dat hij onze trouwdag bijna was vergeten, maar helaas geen tijd had iets te kopen. Geeft niks, maar die bewuste dag was gisteren. Toch een kleine vergissing. Nu geef ik daar niet zo veel om, maar het is toch grappig als manlief er aan denkt. Vandaag kwam manlief met een cadeau thuis. Een grote fles coubergh bessen! Als goedmakertje dat hij onze trouwdag vergat. Van mij mag hij vaker iets vergeten. Als hij alles zo goed maakt, dan ben ik de gelukkige echtgenoot!!!

De leibomen

Vandaag is het de tuin-winter-klaar-maak dag. Er staan wat pittige klusjes op de agenda. Eerst maar even de vier leibomen planten. Hoewel manlief het planten van de bomen een tof idee vond, had hij een beetje zijn bedenkingen. Het gaat om het resultaat! En gelukkig is meneer daar enthousiast over. Best een goed idee dus om die bomen te planten. Nog even de vijver halveren, zodat boom vier ook in de rij geplant kon worden, en klusje geklaard! Op naar de volgende tuinklus. De bollen in de voortuin moeten weer gesnoeid worden. Alle takken eraf en de bollen zijn weer stormproof. We snoeien ieder een boom, even opruimen, en de tuin is alweer winterklaar. Dat ging best snel.

De tenniscompetitie

Vanavond speelden we de laatste wedstrijd van de herfstcompetitie. In lijn der verwachting verloren wij de wedstrijden. Het is natuurlijk jammer tegen mensen te spelen met jaren ervaring. Komen ze een beetje achter te staan, beginnen ze opeens heel hard te meppen, om maar te kunnen scoren. Nou, ik kan je vertellen dat als je een zeventje bent, en je speelt tegen een negentje, dan is het echt niet nodig zo hard te meppen. En dat wijf dan. Ik moet zeggen, mijn service is niet geweldig. En toen had ik opeens een perfecte bal, begon ze te zeiken dat ik niet aan de beurt was met serveren en moesten we het spel even onderbreken. De trut. Ik serveerde de hele wedstrijd al vanaf die zijde. En met tellen ging het ook niet lekker. Sta ik rechts te serveren, geloofd ze niet dat het 0-30 is. Volgens mij begin je altijd rechts. Dus is het onmogelijk dat het 0-40 staat. In ieder geval ben ik weer een herfstcompetitie rijker. En heb ik wat zeikwijfen meer ontmoet. Of ik volgend jaar weer meedoe, daar moet ik even over nadenken. In ieder geval ga ik geen voorjaarscompetitie spelen. Ik houd het bij toernooien!

Een jaar sporten

Een jaar geleden begonnen we dan. Een abonnement bij de fitnessschool en tennislessen. We waren in het begin erg fanatiek en ik moet zeggen dat we het nu nog steeds redelijk goed volhouden. Doel van ons sporten is een beetje fitter worden. En ik moet zeggen, dat zijn we ook! Gisteren hebben we na maanden weer eens een meting gehad. En misschien is het nog mooier even een vergelijk te maken met een jaar gelden, toen we net begonnen met ons sporten. Ik ben momenteel 1.4 kg zwaarder dan een jaar geleden. Maar dat geeft niks. Spierweefsel is zwaarder dan vet. Mijn BMI is met 0.5 gestegen. En ook dat geeft niets. Zolang deze tussen de 21 en 25 blijft is het ideaal. Misschien mijn vetpercentage dan? Die is gezakt met 2,7%. Dus dat betekent dat mijn vetmassa met 0,5 kg is afgenomen. En dan denk je dat dit goed nieuws is, maar in vergelijking met de meting van half december 2011, is mijn vetmassa dus 3,8 kg vermeerderd! Eigenlijk ben ik met dat sporten weinig opgeschoten. Ik ben er niet echt lichter van geworden, behalve dan mijn portemonnee. Gelukkig vind ik leuk, lekker met z’n tweeën gewichten sleuren of tegen een balletje rammen….

Het water

Gistermiddag ging opeens de telefoon. Een man aan de andere kant van de lijn. Hij vertelde mij dat hij van oase was. Dat is de plaatselijke waterleidingbedrijf. Het leidingwater moet voor consumptie minimaal drie minuten worden gekookt. Een raar bericht dacht ik. De man vervolgde zijn verhaal. Dit geldt voor de regio Ridderkerk en Hendrik-Ido-ambacht. Da's leuk, maar ik woon niet in die regio. Ik had graag aan die man vertelt dat hij verkeerd verbonden is, maar het was geen echte man aan de andere kant van de lijn. Het wad een ingesproken bericht. Op zich hartstikke goed dat oase op deze manier haar klanten informeert hoor. En het werkt op zich aardig. Maar de volgende keer dan alleen plaatselijke info graag. Dus ik doe geen moeite mijn water te koken en drink mijn glaasje gemeentepils rechtstreeks uit de kraan!

De winteropstelling

Nog niet zo lang geleden opperde manlief dat het tijd is de woonkameropstelling te wijzigen. Noem het maar: De winteropstelling. Nu is het niet de eerste keer dat wij de boel omgooien. Toen wij hier kwamen wonen, hadden wij een eettafel, een bank, een tv-kast, een boekenkast en een vitrinekast in de woonkamer staan. Erg vol dus. Zodra de keuken een etage lager verplaatst was, ging een van de kasten de gang in. Eerst de computerkast. De tv-kast en zithoek stond achter, de rest voor. Toen gingen we voor zitten en achter eten, toen ging de bank naar de overkant en de computerkast naar de woonkamer en de boekenkast werd drankkast en ja, zo bleven we rondschuiven. Na het verzoek van manliefverleden week, begonnen mijn hersenen alweer als een gek te ratelen op zoek naar de ideale opstelling. Die had ik dus al twee weken in mijn hoofd hangen. Vandaag werd het echt tijd te schuiven met meubels. De boekenkast uit de hal schoof ik naar de woonkamer, de bank naar achter, de eettafel naar voor, de vitrinekast opzij, zodat ik de tv-kast naar de gang kon schuiven. En toen lukte het even niet. Die kasten zijn loodzwaar. Vooral omdat ze nog gevuld waren. Da’s geen klus voor vrouwlief alleen. Even wachten op manlief. Lekker maaltijdje voor meneer in elkaar geflanst, zodat hij na het eten zin heeft om de kasten te schuiven en de tv-kast ging naar de gang, het lage rode kastje zetten we in de tv-kast, zodat de tv-kast de drankkast kon worden, de computerkast schuiven we naar voren, de vitrinekast naar achter en de boekenkast tegenover de schouw. En dat allemaal zonder de kasten leeg te halen. Nog even de planten verplaatsen, en missie geslaagd! Het is weer gezellig in de winteropstelling!

De leibomen

Donderdag komen ze dan eindelijk: 4 leibomen. Ik ga ze langs de balkontrap planten. 4 Achter elkaar. Het najaar is de meest ideale planttijd voor bomen. Heb ik in het voorjaar een mooi dichtgegroeid rij boompjes. Het platje moet iets gewijzigd worden, zodat de buiteneettafel daar mooi kan staan. De vijver moet een kwartslag worden gedraaid, maar dat doen we volgend jaar. Kopen we even een vijverbak in plaats van die folie die we nu hebben. Zo komt de tuin weer een stapje dichter bij het perfecte eindresultaat. De grote boom in de achtertuin moet nog worden gekapt, zodat daar een iets grotere schuur kan staan voor de fietsen. De inpandige fietsenberging wordt bij de keuken betrokken, raampje erin en we hebben een lichte keuken. Dus als alles klaar is, hebben we meer privacy in de tuin, een kwakkelend beekje in de tuin, een mooie designfietsenberging in tuin, meer licht in de keuken en een extra verwarming in de keuken. Morgen moet ik even een paar zakken potgrond halen voor mijn leibomen. Als het goed is liggen er nog ergens in de tuin een stel boompalen. Gezocht: graver die a.s. donderdag vier kuiltjes kan graven voor 4 bomen.

De zalm

Zo, eerst even een paar moten zalm ingeslagen vandaag. Momenteel is de vis spotgoedkoop. Aangezien ik genoeg ruimte in de vriezer heb... Is het eigenlijk al bekend waarom die mensjes ziek werden? Ik heb er nog weinig over gehoord. Misschien moeten ze even praten met de tuinkerskiemplantenteler [39] uit Duitsland. Wie weet zijn zij bekend met de oplossing. Hoe dan ook, de komende tijd voldoe ik weer aan de visquote en eet drie keer in de week een zalmpje. Even een shotje omega3.

Gremdaat & Dolman

Gisteravond begonnen we met een bezoekje aan de Tapasbar. Omdat we aansluitend naar het theater gaan, hebben we een vroege eetsessie gereserveerd. Al om 18.15 uur zaten we aan ons tafeltje te trappelen van ongeduld. Uit eten begint normaal toch om een uur of acht. Met tien verschillende tapasgerechten moet het buikje toch aardig gevuld kunnen worden. De dessertkaart viel een beetje tegen. Cheesecake, crème brûle of appeltaart. Dat ging het niet worden. French en Irisch koffie toe dan maar. Daarna even betalen en we konden naar de buren om een bezoekje te brengen aan dominee Gremdaat en Margreet Dolman. Het was een try-out, dus een perfecte show was nog niet te verwachten. Ik denk dat de definitieve versie van de show echt wel top zal worden. Nu al viel er genoeg te lachen, maar sommige onderwerpen duurde te lang. Dus daar zal Paul Haenen aan moeten schaven. Zoals het doornemen van het hedendaags nieuws. Dat is leuk, maar op tijd stoppen is ook een kunst. En het zangeresje Eva met pianist Maarten was een mooi onderdeel, maar paste niet zo lekker in de show. Ach, er zijn altijd verbeterpuntjes te bedenken! Dus, wie naar Gremdaat en Dolman wil, ik geef de show 3,5 ster van de 5 sterren.

Nieuwe mensjes

Ik blijf het een beetje raar vinden. Komen er nieuwe mensjes werken op de afdeling, voor een tijdelijk projectje of zo iets, stellen ze zich niet eens voor. Sterker nog, het is bij de meeste van de afdeling niet eens bekend dat ze rondlopen. Dus dan zitten er wild vreemden in de kamer tegenover je, en daar lijkt het bij te blijven. Nog niet zo lang geleden waren het twee van die andere soort die daar de bureaus bezet hielden. Niks op tegen, maar helemaal zuiver leek het niet. Het stel zei, zoals ik al een beetje aangaf, niets tegen ons. Tot opeens het meiske aan mijn bureau stond: “Hee, weet jij waar Venen Oost ligt?” Nou, nee, dat wist ik eerlijk gezegd niet. Als ze nou had gezegd dat ze Maria van de Ketelstraat was die even een inventarisatie aan het maken was en in dat kader benieuwd was naar bijvoorbeeld een bestemmingsplan, dan kwam dat toch net even lekkerder over. Maar dat zat er niet in. Die vreemdelingen zijn van een detacheerbureau. Als een bureau mij dat soort gesloten en niets zeggende mensen zou leveren, zou ik de volgende keer naar een ander bureau gaan. Ben benieuwd welke vreemdelingen morgen de bureaus aan de overzijde komen warmhouden. En dan nog even over mijn computertje: het werkt weer. Manlief heeft even een grote schoonmaak gehouden. Dag Avira, Dag AVG, Dag Abus, Hallo zonealarm. Het werkt weer allemaal lekker!

Mijn computertje

Ik dacht even een firewall, een virusscanner en van dat soort ongein op mijn computertje te zetten. Gevolg: het opstarten duurt nu gewoon meer dan een half uur. Da's niet handig. Dis weer even ervoor gaan zitten en de boel er weer afgooien. Tot die tijd: helaas geen computertje.

De koffievlek

Mijn lichte spijkerbroek zit heerlijk. Het is al een oud ding, en die zitten dus echt het best. Op een dag, ongeveer twee weken geleden, had ik een beetje pech. Er ging zomaar een glas rode wijn over mijn pijp heen. Of het nu zonde van de wijn of de broek is, kan ik duidelijk over zijn. Het is een kwestie van snel en adequaat handelen. Broek uit (gelukkig was ik thuis), zout over de plek (melk, jenever of witte wijn zijn ook goede opties) en laten intrekken. De wijn ging uit mijn broek. Nog even nadeppen met water en de vlek verdween als ijs voor de zon. Maar ja, de natte broek bleef te lang nat om weer aan te trekken. Ik legde de broek op het aanrecht. Even andere kleren aan en ik vond het de hoogste tijd voor een kop koffie. Er vloeide koffie uit de kan op mijn broekspijp. Ook dat nog: rode wijn eruit, koffie erin. Geen nood, dacht ik, de broek gaat toch zo de wasmachine in. Na het draaien van de was wilde ik de was buiten hangen. Wat mij verbaasde was dat de koffievlek nog in mijn pijp was blijven hangen. Vreemd vond ik dat. De broek moest nog een keer gewassen worden. De volgende wasronde was een week later. Na de tweede wasronde is de koffievlek nog steeds niet verdwenen uit mijn pijp. Oplossing gezocht!

De kip met de kruiden

In de schappen van de supermarkt kwam ik iets nieuws tegen: een kruidig kartonnetje met een mix aan kruiden. Voor de Italiaanse kip met mascarpone. Ik denk: proberen die nieuwigheid! De overige ingrediënten snorde ik bij elkaar. Kip, citroenen, champignons, achterham en natuurlijk de mascarpone. Snel haast ik mij naar huis, aar ik vol enthousiasme begin aan dit culinaire hoogstandje. De kippetjes insnijden en de binnenkant kruiden met kruid nummer 1: oregano. De gekruide binnenkant afdekken met een plakje achterham en een eetlepel mascarpone. De kippetjes weer dichtvouwen en de buitenkant lichtjes inmasseren met olijfolie en kruid nummer 2, de paprikapoeder. De kippetjes kunnen nu even rusten. De oven voorverwarmen en in die tussentijd kunnen de champignons in plakjes gesneden worden en de tomaat (uit de tuin!) in blokjes. Dit gaat in een grote kom met twee eetlepels olijfolie en twee eetlepels mascarpone. Voor de frisheid rasp ik de schil van de citroen erdoor. En dan nu kruidje nummer 3, de rozemarijn, nummertje 4 de tijm, nummertje 5 de salie en tot slot kruidje 6, knoflookpoeder. Lekker met de handjes mengen en verspreiden over de bodem van een ovenschaal. Kippetjes erop en in de oven schuiven. Half uurtje. Pasta erbij en smullen. Ik had een culinair hoogstandje verwacht, maar er lag gewoon kip op mijn bord. Gewoon… kip. Voor een echt culinair hoogstandje neem ik de volgende keer een rib-eye, of kip met zout, peper en ketjap.

Auto of fiets

Dit weekend was er weer de discussie, gaan met de fiets of gaan met de auto. Zaterdag kwam het met bakken uit de hemel en ik moest echt even naar het winkelcentrum om een boek op te halen. Manlief wilde alleen mee als we de auto zouden nemen. Maar op zaterdag met de auto naar het winkelcentrum gaan leek mij geen goed idee. Trouwens, kleine pisstukje wens ik bij voorkeur niet met de auto te doen, tenzij het niet anders kan. In dit geval kon het anders. Ik ben maar alleen vertrokken naar het winkelcentrum, op mijn appeltjesgroene fiets met mijn knal roze fietstassen en mijn lange paarse regenjas aan. Ik val tenminste op in het verkeer. Blij was ik toen ik een aantal auto’s rondjes zag rijden, op zoek naar een parkeerplaatsje. Alles stond hutje mutje vol. Dus ga nooit met e auto op zaterdag naar het winkelcentrum. Ik was toch in het winkelcentrum, dus kon ik meteen even een heerlijke warme trui in mijn tas proppen, want koud was het wel die dag. Vandaag dook dezelfde discussie op. Rond het middaguur kwam het nog steeds met bakken uit de hemel, en manlief en ik waren van plan te sporten. Ik weiger toch echt met de auto naar de sportschool te gaan. Want dat is iets voor idioten: met de auto naar de sportschool terwijl het minder dan 15 minuten fietsen is. Dus ook nu weer op de fiets, door de regen naar onze bestemming. En het ging prima. Beetje nat, maar we zijn niet van suiker (gelukkig)