Krabben

Heb je dat nu ook? Half wakker, jas aan, een beetje aan de late kant. En dan sta je bij die ondoorzichtig ramen naast je auto. Het is nog donker, de temperatuur is net boven de nul graden en je bent vergeten je handschoenen mee te nemen. Met een slaapdronken kop begin je dan vol enthousiastme met het krabben van de ramen. En dan blijkt dat het een dun laagje stevig aangevroren water is. En die laat zich iets minder makkelijk verwijderen dan je in eerste instantie dacht. Nou, zo'n begin van de dag was het dus vandaag. Slingerend langs al die fietsers met nauwelijks licht bereikte ok op tijd mijn eindbestemming. En daar wachtte een enorme klus: het inpakken van 44 sinterklaascadeautjes. De eerste 15 zijn leuk, maar daarna begint het echt vervelend te worden. Gelukkig dat ik hulp kreeg van onze overlegspiet. Nog even 44 hints erop plakken, nog even de bingokaarten maken, nog even de spelregels noteren, nog even..... Klusje geklaard!

De kat met de 7 kattenbakken

Luna, onze witte Turkse angora, woont al een tijdje bij ons. Het 3-jarig beestje is afkomstig uit het asiel. Het blijkt dus dat het beestje helemaal niet zindelijk is. Een gevalletje stresscomplex. Eerst denk je nog dat het wennen is. En dan kom je in de fase accepteren. Want het lieve beestje wegdoen: nooit. In het pension werd het niet beter. De kattenkooi bestond uit een grondvlak van 4 kattenbakken groot, waar 3 kattenbakken stonden, en een halve etage. Het beestje presteert het om naast de bakken de kakken. Een weinig hoopvolle situatie. Na het verblijf in het pension besloten we het huis vol te zetten met kattenbakken. In totaal staan er 7 in huis. Houtkorrels, grit, zand, krantenpapier. En mevrouw kakt nog steeds naast de pot. Tot vanavond. Kakt ze opeens op de kattenbak die in de woonkamer staat. Zit je lekker naar de televisie te kijken, komt er opeens een walm voorbij. Brave kat. Volhouden!

Sinterklaasperikelen

Spontaan tijdens een overleg met een collega kwamen we op het idee een Sinterklaas lunch te organiseren. Verleden jaar had ik een klein feestje met het 'andere' team, maar een lunch met cadeau moest toch kunnen met alle collegae uit de gang. Mijn collega opperde er een Amerikaanse tint aan te geven. Dus nummer 1 pakt een cadeau, nummer 2 pakt een cadeau en mag kiezen of zij ruilt of niet, en zo door. Prima, mailtje sturen aan iedereen, een knaak voor de lunch, en het cadeau zoeken ze thuis maar uit. Iedereen heeft toch wel iets in huis om weg te geven. En zo niet: escape: betaal een knaak extra en de kringloop zorgt voor de rest. De groep is aardig groot, dus het moet niet te ingewikkeld worden. En dan ontstaat er een probleem. In september namen wij afscheid van een deel van de afdeling. Deze werden elders ondergebracht. Nu willen zij meedoen met de lunch. Dan wordt de groep toch wel erg groot. Afzeggen leek bijna niet mogelijk. Het grootste deel van de deelnemers hadden de voorkeur gegeven aan een lunch met alleen de gang. Dus wat doe je dan met de groep die al bijna klaar zit om mee te lunchen, maar eigenlijk niet mag komen? Het was niet persoonlijk bedoelt, en 8 personen meer is echt te veel in deze opzet. Uiteindelijk deze mensen toch maar af moeten zeggen. En nu zijn wij de gebeten hond. Als je wat organiseert: je doet het nooit goed. Dus dit was dan ook de laatste keer. Ik heb door dat gedoe eigenlijk helemaal geen zin meer in de lunch.

De bank, de stoel en de stof

Eindelijk, eindelijk, eindelijk. Half augustus gingen we op een zondag een rondje fietsen. Dan kom je bij Rotterdam Alexander en dan ga je even naar zitmeubelen kijken. De papieren invullen om een zitmeubel te bestellen namen meer tijd in beslag dan het maken van een keuze. Zo zit je dus op de fiets en zo fiets je weer naar huis met twee bestelbonnen in de hand. Wachttijd een maand of drie. En dan komt vandaag de hele bestelling. Eerst de stoel. Om acht uur ging de deurbel. Op dat tijdstip lagen wij nog op een oor, want de bank zou pas tussen negen en elf komen. Badjas aan, voordeur los maken en als eerste zij ik tegen die man:"je bent te vroeg". Niet dus, het is de stoel die afgeleverd werd. Ergens midden in de woonkamer de stoel maar gedropt. De woonkamer was namelijk nog niet ontvangstklaar gemaakt. Het is dus tijd om op te staan en de woonkamer bankstelklaar te maken. Ik heb manlief met de pinpas achter moeten laten wegens een tennislesje, maar toen ik terug kwam van deze les, stond ie er dan. De nieuwe bank. Ik dacht dat we een donkerbruin bank hadden besteld, deze is iets lichter. Maar niet minder mooi. O, ja, ik heb nog een leren bank over. Donker bruin, iets versleten op de zitkussen, maar verder nog in prima staat. Gratis af te halen!

Het examen

Vandaag was het examendag. Eigenlijk was het de bedoeling dit examen eind juni te doen, maar toen was ik op vakantie. Al twee weken lang ben ik hard aan het leren. Drie boeken doorworstelen, maar om nu te zeggen dat ik zeker van mijn zaak ben. Om een uur mocht de envelop met het examen open. Het examen van juni had ik afgelopen maandag bij wijze van proef gemaakt. Voor dat examen was ik gezakt als een baksteen. De eerste vragen gingen aardig. Het zijn 40 multi-pe-gok vragen. Dat wil nog niet zeggen dat het een eitje is. Om half twee was ik klaar. Dat is erg rap. Dan nog maar een keer het examen maken. Dit is het wat mij betreft. De horror vaccuu, de enfilades en de gestalt- principes, ik geloof het allemaal wel. Uiteindelijk stond ik om kwart voor twee weer op straat. En nu maar duimen voor een voldoende.