De terugblik

Ach ja, het laatste blogje van dit jaar. Dus moet er zeker weer worden terug geblikt op het afgelopen jaar. Nou, eens graven in mijn herinneringen. Januari begon er mee dat anderen mijn verjaardag wilden vieren en ik niet. Ik vind dat nog steeds zo'n onzin, met z'n allen in een kringetje staan en taart naar binnen werken. Taartje op en weer verder neuzelen achter de pc. Dus januari was een slecht begin van het jaar. En wat gebeurde er nog mee in januari? Mijn vernieuwde website ging online. Ik heb 4 km achter elkaar hardgelopen en februari klopte aan de deur. In die maand gingen wij voor het eerst op wintersport. Langlaufen in het zwarte woud. Best een aardige bezigheid, maar wel koud. In maart beleefden wij onze eerste bestuursvergadering als secretaris van tc krimpen. Nog nooit op het gravel gestaan ( überhaupt nog nooit lid geweest van zo'n club) en tegelijk in het bestuur. Dat was me wat. Begin maart bracht meer, namelijk de nk veldloop. En voor het eerst in mijn leven liep ik 6 km onafgebroken hard in 48 minuten! In april begon ik (1 maand na aanvang) aan de opleiding hbo bouwkunde architectuur en interieur. En hebben we een rondje Zeeland gefietst. De zadelpijn was .... Nou ja, daar hebben we het niet over. Mei was een maand zonder hoogte en dieptepunten. Juni was warm en rock Werchter begon. Aansluiten reisden wij naar de Vogezen. Op 1 augustus vierden ik mijn 12,5 jaar jubileum overheidsdienst. Dat was inmiddels wegbezuinigd. Dus een feestje alleen en met mijzelf. En daarover schreef ik iets op Facebook, dat mijn werkgever ( gemeente bodegraven- reeuwijk) weer niet kon waarderen. Stelletje stakkers!!!! En augustus bracht ons witje: Luna. Een dotje uit het asiel. In september kwamen dan eindelijk de leibomen. En begon de herfstcompetitie tennis.Mijn eerste echte tenniswedstrijd. Een ramp natuurlijk, maar wel gezellig. Behalve doos Cora van lekkerkerk. Die had zin om alleen maar te zeiken. Nou meid, had je nou echt gedacht dat je zou verliezen? Ik heb nog nooit zo'n sportief type meegemaakt. In oktober was weer een neutrale maand. Maar november bracht zonneschijn! Portugal op de fiets. Heerlijk. En de onzinnelijke Luna? Die was bij Wilma. Terug van Wilma pakte we de onzinnelijke goed aan. De kat met de zeven kattenbakken was het hoogtepunt. Door al die kattenbakken ging ze eindelijk op de bak! Tot slot de theatervoorstelling E&A is toch voordeliger. Voor het eerst zijn we halverwege weggelopen. En toen december met de sinterklaaslunch en als hoogte (of dieptepunt) het afscheid van onze afdeling tijdens de kerstborrel. Niemand wist dat het ons afscheid was, en het bestuur van die bekende gemeente bodegraven-reeuwijk vertelde op een andere bijeenkomst dat ze uitgebreid ..... Nou ja, daar is genoeg over geschreven. En het allergrootste hoogtepunt: de aanstelling bij de odmh. Zo, het jaar is voorbij, op naar 2013!

Opruimen en wegwezen

De werkdossiers werden verleden week al verwijderd, vandaag om 11.00 uur ging het systeem plat. De externen beleefden hun laatste gezellige moment in het te verlaten gebouw en de laatste spullen verdwijnen in de dozen. Het is echt ten einde. Nog even langs bij wat ex-collega's en dat was het dan. Bij het inpakken van de dozen twijfelde ik of ik de perforator, de nietmachine en de markeerstiften moest meenemen. Aan de ene kant niet, want we gaan straks volledig digitaal werken, en aan de andere kant ook niet, want ze zijn van mijn oude werkgever. Dus heb ik ze naar ingepakt. Morgen nog een laatste bak koffie halen en dan is het toch echt verleden tijd.

Het afscheid

Afgelopen donderdag was het zo ver, de kerstborrel. Jammer genoeg was dit zo gepland dat er enige overlap was met het kerstdiner van mijn nieuwe werkgever. Geeft niks, het diner werd in tijd iets verschoven en de speech op de borrel iets vervroegd. Onlangs werd meegedeeld dat de kerstborrel tevens ons afscheidsfeestje is. Misschien heb je het al in de gaten, onze afdeling wordt per 1 januari uitgeplaatst. Dus de dagen zijn geteld. Dan moet je je even voorstellen: eerst een twee speeches, met terugblikken op het afgelopen jaar en aan het einde wordt het buffet geopend voor de hongerige medemens. Voor ons wacht elders een diner. En dan is het de bedoeling om afscheid te nemen, terwijl eigenlijk niemand weet dat dit een afscheidsfeestje is. En iedereen drukker is met het buffet dan met te bedenken fat ze afscheid moeten nemen. De meningen zijn verdeeld. Sommigen van de uitgeplaatsten werken al tientallen jaren, soms wel 30, bij deze werkgever. Dan is een kerstborrel, waarbij op het laatste moment wordt gezegd dat dit tevens een afscheidsfeestje is wel een beetje apart. Bij onze nieuwe werkgever kregen we een warm onthaal. Hoewel er tijdens de speech ook werd teruggeblikt, was er veel ruimte ons alvast welkom te heten. Een prettig thuisgevoel! Toen in een tweede speech van een andere persoon werd vermeld dat er net tijdens de kerstborrel uitgebreid afscheid van ons werd genomen, begon het gros van ons vreemd te kijken. Wij herkende ons niet in die woorden. Misschien is het ook wel goed zo. We zijn namelijk allemaal erg blij met onze nieuwe werkgever! (En nu helemaal).

De moduleopdrachten

Binnenkort starten de nieuwe modules van mijn opleiding. Hoewel ik het projectplan van de vorige module nog moet schrijven, zijn mijn gedachten al bij de volgende opdrachten. De eerste is een grote bunker in IJmuiden te herbestemmen. Het is een erg groot ding, gelegen aan het water. Ik dacht aan: van kazemat naar crematorium. Bekt lekker! En als specialiteit: het uitstrooien over zee. Dat plan ga ik verder uitwerken. De volgende opdracht is het ontwerpen van een stand op een beurs voor architecten en vastgoedlui. De stand ligt in het verdommehoekje, dus het lijkt bij logisch lekkere knalkleuren te gebruiken. Nog even goed nadenken over de debatsetting en de pc's en tekenen naar! Tot slot nog een onderzoek verrichten naar een onderwerp naar keuze. Mijn onderwerp is: het nieuwe werken in oude kerken. Nou, dat bekt toch ook wel lekker zou ik zeggen. Zaterdag ga ik maar eens beginnen want eind maart alles klaar zijn, behalve mijn projectplan, die moet eind januari zijn ingeleverd.

Ziek

Gisteren was het een moeilijke nacht. Even draaien op mijn andere zij zat er even niet in. Al mijn spieren gaven een pijnlijk signaal af. Zelfs spieren waarvan ik wist dat die niet door fitnesstoestellen getraind konden worden. Dus spierpijn van het sporten? Die gedachte heb ik maar laten varen. Ik kon de slaap niet vatten. Na enig woelwerk, wikken en wegen takelde ik mezelf uit bed omdat ik snakte naar een paracetamolletje. Door de kou begaf ik mij naar het medicijnkastje, alwaar ik de pilletjes zo vond. logisch, want die zelfde middag heb ik het doosje daarin gelegd. Ze waren nog niet over datum, dus gebruiksklaar. Zo, nu kan ik eindelijk dutten, dacht ik. Maar het dutten eindigde in een sauna. Bezweet en met een kledder nat t-shirt ontwaakte ik vanochtend door de wekker uit mijn slaap. Nog zwak van de moeilijke nacht besloot ik vandaag de bank als mijn standplaats in te nemen. De laatste keer dat ik ziekjes was, kan ik me niet herinneren. Ja, drie jaar geleden, toen ik door mijn enkel ging en ik besloot dat ik na drie dagen weer goed kon lopen. Na een half jaar was ik pas genezen. Maar goed, nu even goed uitrusten!

Pijnlijke lichaamsdelen

Gisteren hebben we ons rondje sporten gedaan. Uurtje tennis, 1,5 uur fitness. Het is alweer even geleden dat we een vol rondje hebben afgerond. En dat heb ik geweten. Ik heb geslapen als een roosje. Ik werd rozig wakker, heb nog even een tennislesje genomen en ben nu weer helemaal gaar. Misschien zijn er ook wel van die ziektekiemen in en rond mij aanwezig, die proberen mij ziek te maken. Maar het lukt ze lekker toch niet. Mijn neus voelt aan alsof deze bond en blauw geslagen is. Aan de binnenkant voelt het alsof het helemaal beurs is. Verkouden ben ik niet. Koortsig ook niet. En toch dat rare gevoel. Vandaag maar vroeg m'n nestje in duiken! Sinds gisteren weer het ganzendonzen donsdek te voorschijn getoverd, dus koud krijgen zit er zeker niet in.

De kwaliteit van post.nl

Zoals ik al een keer had verteld, heb ik een keer poststukken buiten in mijn tuin gevonden. Aangezien ik de voordeur nooit gebruik, vond ik deze poststukken pas na enige tijd. Nat van de regen. Het bleek dat de poststukken niet door mijn brievenbus konden. Een klacht volgde. Doel van de klacht was een suggestie te doen, of de postbode in het vervolg een briefje in de bus zou willen doen, met de mededeling dat er stukken op de stoep liggen. Wel zo handig. Sinds de klacht is de zaterdagbezorger (veroorzaker) zo vriendelijk mij te bombarderen bet reclamedrukwerk, ondanks de nee-ja sticker. Ik heb hem er een keer op aangesproken. Toen vertelde hij dat die sticker betekende WEL reclameshit, maar geen suffertje. Tijd voor een klacht, want ik laat me toch niet in de maling nemen. Ondertussen is mijn voordeur ontsiert met 3 stickers, zijn er diverse klachten verzonden, maar os er nog steeds niets veranderd. Dus hoe serieus neemt post.nl eigenlijk dergelijke klachten? Helemaal niet dus. Wie heeft een oplossing tegen dit bedrijf, dat net doet alsof je serieus genomen wordt, maar ondertussen stelselmatig door blijft gaan met het dumpen van ongewenst reclame in mijn brievenbus?

Het examen

Voor de zekerheid nam ik al een treintje eerder dan gepland. Vandaag had ik om 10.00 uur examen interieurarchitectuur. Op tijd aangekomen op Rotterdam Alexander waar ik nog 20 minuutjes moest wachten op de trein. Vandaag reden er minder treinen dan normaal, wegens de weersomstandigheden. En vlak voor de trein aankwam, een omroepbericht. Er is geen treinverkeer mogelijk tussen Rotterdam en Gouda wegens een versperring. Nou, en wat doe je dan? Ijsberen en ijsberen en bellen en niemand kunnen bereiken, en balen en de smoor erin hebben. Er stopte een trein. Maar die ging weer terug naar Rotterdam. En vlak voor het vertrek werd in de trein omgeroepen dat de versperring opgeheven was en er dus weer treinverkeer mogelijk scheen te zijn. De trein vertrok en de omroepbericht brachten het omgekeerde nieuws. Handig. Gelukkig had de conducteur gelijk, viel alleen die ene trein uit en kon ik de volgende trein nemen. Ik had ondertussen het gevoel dat mijn tenen eraf gevroren waren, mijn vingertoppen gevoelloos zijn en mijn oren als verloren beschouwde konden worden, maar ik kon mijn reis voortzetten. Precies om klokslag 10.00 uur liep ik de examenzaal binnen en kon direct aan mijn vragen beginnen.

De sinterklaasopbrengst

In het donker betrad ik mijn huisje. Vol verwachting van wat komen zal. Ik had niet de verwachting dat zwarte piet in mijn huisje achter de pc zat en een potje chess zat te spelen. Het begon dus verrassend. Alvorens het heerlijke avondje begon was er eerst een sportieve activiteit gepland. Een potje tennis. Na een uurtje zweten op de baan togen jut en jul huiswaarts op weg naar een heerlijk avondje. En zwarte piet ging naar huis fietsen, toen knapte zijn .... Ketting. Nou ja, die vloog van het tandwiel af. Dat werd een pittige wandeling. Ik reed alvast naar huis voor de gezelligheid aan te brengen. Later volgde mijn zwarte piet. Het uitpaktafereel kon beginnen. Een dvd en een dvd en een boek en een boek en onderbroeken en onderbroeken en een trui en een t-shirt en een boek en een boek en een trui en een stadsgids en een demper en overtape en letter en een letter. Wat een verwennerij! Ik ben nu al benieuwd wat de kerstman komt brengen.

Sinterklaascadeautjes

Vanochtend op tijd wakker geworden. Ik hoorde beneden de telefoon gaan, maar ik had geen zin er naar toe te lopen. Als het belangrijk is, bellen ze terug dacht ik nog. Na een half uurtje doezelen stond ik dan maar op, trok de gordijnen open en zag sneeuw. Ik sjokte in mijn slaaptenue naar beneden en zag dat ik een sms had ontvangen. De tennisles gaat niet door. Pech. Mooi tijd om te studeren, want zaterdag heb ik weer examen. Na het doorworstelen van mijn boek besloot ik boodschappen te doen, met de auto. En omdat ik toch met de auto ben, kan ik meteen andere inkopen doen, voor a.s. woensdag. Het ging best vlot. Cadeautje hier, verrassinkje daar, en voor je het weet heb je een tas met 16 cadeautje. Even snel de wekelijkse boodschappen inladen, en het feest kan beginnen. Ik ben best zenuwachtig, want wie krijgt de koek en wie de gard?