Het afscheid

Afgelopen donderdag was het zo ver, de kerstborrel. Jammer genoeg was dit zo gepland dat er enige overlap was met het kerstdiner van mijn nieuwe werkgever. Geeft niks, het diner werd in tijd iets verschoven en de speech op de borrel iets vervroegd. Onlangs werd meegedeeld dat de kerstborrel tevens ons afscheidsfeestje is. Misschien heb je het al in de gaten, onze afdeling wordt per 1 januari uitgeplaatst. Dus de dagen zijn geteld. Dan moet je je even voorstellen: eerst een twee speeches, met terugblikken op het afgelopen jaar en aan het einde wordt het buffet geopend voor de hongerige medemens. Voor ons wacht elders een diner. En dan is het de bedoeling om afscheid te nemen, terwijl eigenlijk niemand weet dat dit een afscheidsfeestje is. En iedereen drukker is met het buffet dan met te bedenken fat ze afscheid moeten nemen. De meningen zijn verdeeld. Sommigen van de uitgeplaatsten werken al tientallen jaren, soms wel 30, bij deze werkgever. Dan is een kerstborrel, waarbij op het laatste moment wordt gezegd dat dit tevens een afscheidsfeestje is wel een beetje apart. Bij onze nieuwe werkgever kregen we een warm onthaal. Hoewel er tijdens de speech ook werd teruggeblikt, was er veel ruimte ons alvast welkom te heten. Een prettig thuisgevoel! Toen in een tweede speech van een andere persoon werd vermeld dat er net tijdens de kerstborrel uitgebreid afscheid van ons werd genomen, begon het gros van ons vreemd te kijken. Wij herkende ons niet in die woorden. Misschien is het ook wel goed zo. We zijn namelijk allemaal erg blij met onze nieuwe werkgever! (En nu helemaal).