Hyves ten einde, mijn eerste blogjes

Op 1 januari 2008 begon ik met een blog op Hyves. Zoals iedereen ondertussen weet is hyves op sterven na dood. Sterker nog, op 29 november a.s. zal hyves sterven. Allemaal heel treurig natuurlijk, maar daar is niets tegen te doen. Vandaag heb ik mijn gegevens veilig gesteld. Het is natuurlijk zonde als mijn eerste blogjes verloren ouden gaan. Dus vandaag laat ik jullie meegenieten van mijn blogjes van 1 tot en met 10 januari 2008. De volgende keer meer! Mijn eerste blog: Hutspot en andere onzin... Eindelijk... de 'feest'-dagen zijn weer achter de rug. Vandaag is zo'n typische heerlijk-opruim-dag. Nog een keer dan: iedereen de beste wensen voor 2008! Daarna volgde op 2 januari 2008: Hiephiep Ja, vandaag de laatste verplichte 'feestdag' op rij. Namelijk Mijn verjaardag. Maar niet treuren. Was een leuke dag in Nijmegen! Ene, een mooie macro-lens kado gehad! En vandaag genoten van de lekkere kou op de fiets. Da's pas lekker Hollands weer! Knippuh (4/1/08) Die kappers van tegenwoordig... Geef je ze de vrije hand om een leuk modelletje in je haar te knippen... Paar centimeter eraf en tadaaa, klaar. Weinig crea. Jampot (5/1/08) Ha, nu ik toch met een nieuwe look bezig ben.... (grapje)...tijd voor een nieuwe bril. Hoewel ik mijn huidige bril net een maand heb, vond ik het toch wel nodig een tweede aan te schaffen. Leuk om te variëren bij mijn ...uch... outfit. Kenne we kieze tussen een paarse en een bruine... De etiquette 6/1/08 Morgen is het weer zover: werken. En ik hoop dat iedereen zich een beetje aan Dé Etiquette houdt. Dat betekend ná 3-koningen geen gelukkig nieuwjaarswensen meer (en geen felicitaties voor mijn verjaardag?). Pfff duimen dat iedereen zich eraan houdt... anders moet ik vrolijk het circus in. Wat ging er mis??? (7/1/08) Pfff, vandaag eerste werkdag van het nieuwe jaar. Hoi, hoi. Vroeg op, snel sleutels zoeken en vinden! Waar is mijn mobiel? Op zolder niet, niet op de slaapkamer, niet op de logeerkamer, woonkamer, keuken, badkamer... nergens. Ach, dagje zonder. Auto in, vroem, hot stoot, kom op. Tjok, tjok, van Brienenoord over... 60 km/h, dat kan harder... dat ging niet harder. Geen vluchtstrook, alarmlichten aan en doorsjokken. Brug naar beneden. Wouw 80 km/h en jaja, nog ff 100 km/h. Harder wilde ze vandaag niet. Gestress op het werk en ja hoor slingers... felicitaties... nieuwjaarswensen...en werk. Hoe moeilijk is het een brief te verzenden naar het juiste adres? Heel moeilijk waarschijnlijk... Brief A was niet ondertekend, brief B had brief C als bijlage in plaats van brief A en brief D is incompleet verzonden. Maar we blijven positief! Na een toch wel gezellige dag, snel naar huis, want Cliff moet naar de dokter. Inenten, ontvlooien, nagels bijwerken, een APK-tje dus...Waarschijnlijk last van de schildklier. Ouderdomskwaal. En ze zaten niet op ons te wachten. "Afspraak vergeten te noteren". Chips. Dan maar tussendoor. Toch weer een uurtje bij de dierenarts doorgebracht. Maar wel genoten van de nieuwe praktijk die ze afgelopen week openden! Tarot (10/1/08) Bij vlagen kijk ik in mijn kaarten. Zou het werken? Zit er dan toch een kern van waarheid in? Waarom leggen mensen eigenlijk tarotkaarten? Ik heb een heuze horoscooplegging gedaan. Mijn algemene invloeden dit jaar zijn genot, levenskracht en goede gezondheid. Daarna volgen nog 12 kaarten. En ik moet zeggen, dat de uitkomsten soms grappig zijn en soms erg toepasselijk. Want uit 78 kaarten legde ik bij carrière de kaart die betekend leren, het volgen van een opleiding. Nou, dat ga ik dit jaar ook doen. Ach, en voor de rest gaan er wensen in vervulling en is er een verhuizing in het verschiet.

De eenzame oudere

Het was weer groot nieuws: vrouw ligt 10 jaar dood in huis. En natuurlijk valt iedereen hierover. De eenzame oudere, zonder familie, waar zelfs de buren niet naar omkijken. En iedereen vindt het triest. Dat zoiets nog gebeurt in Nederland. Want die eenzame ouder, dat kan toch eigenlijk niet? Het lijkt alsof iedereen hiervan de schuld krijgt, en die arme eenzame oudere het resultaat is van deze individuele samenleving. Daar wil ik toch een kanttekening bij zetten. Waarom zitten die ouderen eenzaam thuis? Zouden zij niet naar een bridgeclub, breiclub of de bingo kunnen gaan? Of de vrijdagmiddagborrel voor ouderen? Kunnen zij niet eens per week gaan schaken, als vrijwilliger in het bejaardentehuis werken of bloemschikken? En is het niet te betalen? Vele gemeenten betalen dit als je krap bij kas zit. Dus het is niet zo eenzijdig dat anderen er voor zorgen dat ouderen eenzaam raken en als kluizenaar leven. Uitzonderingen daar gelaten. Het werkt toch ook een beetje twee kanten op.

De plastisch chirurg

Zo zeg, vandaag lijkt het wel de dag van de plastisch chirurg. Op elke zender hebben ze het er over. De ene na de andere verminkte komt voorbij. Volgens mij is de overeenkomst dat ze allemaal een paar rimpeltjes met van die permanente vullers hebben geprobeerd. En het resultaat is dat de rimpel weg is, maar er allemaal rare bulten en plekken voor terug zijn gekomen. En het lag niet aan een ziekenhuis of kliniek. Het gebeurde blijkbaar overal. Kijk, flaporen, overhangende oogleden of rare uitstulpsels verwijderen kan ik inkomen, maar rimpels? Nu wil ik niet suggereren dat het aan die mensen ligt hoor. Als ik het zo hoor is de informatievoorziening ook belabberd geweest. Maar mensen, denk nu eens na. Strak en glad is echt uit de mode. Tegenwoordig moet je toch kunnen laten zien dat je geleefd heb? Hoe meer rimpels en gleuven, hoe doorleefder, hoe beter. Snap dat dan. Kunnen ze ook rimpels maken i.p.v. gladstrijken? 

Zwarte piet mag lekker niet?

Al een paar keer op tv voorbij zien komen en ook op Facebook bemoeid menig zich er tegenaan. Wat is er aan de hand. Een groep donker gekleurde mensen, de zogenaamde negers, vinden zwarte piet discriminerend. Het is zelfs een vorm van slavernij. En dat is ten strengste verboden. Dus het eeuwenoude sinterklaasfeest moet maar eens afgelopen zijn! Voor de negers onder ons: zwarte piet zo zwart als roet is een eenvoudige schoorsteenveger. Hij brengt de cadeautjes naar de kinderen en moet daarvoor door vele schoorstenen kruipen. En daardoor is hij zo zwart als roet. Dus deze witte bleekscheet is gewoon een beetje vies van al dat roet. Mijn vraag aan de negers: zijn jullie dat ook? Ik denk dat jullie volmondig nee zeggen. En mocht je het woord neger ook al discriminerend vonden, nou, dat is de afkorting voor het negroïde ras. En dan nog iets. Sinterklaas is een Turk. Wisten jullie dat? Ik hoop niet dat de Turken volgend jaar gaan discussiëren hierover. Dan is toch echt het einde zoek. Volgend jaar beginnen we de discussie hoe helpen wij een leuke traditie om zeep. En nu is er echt genoeg over gezegd en geschreven...

All-inclusieve

Afgelopen zondag vertrokken we met het vliegtuig naar Mallorca. Op 13.00 uur vlogen we de lucht in, om 2,5 uur later te landen op Mallorca. Met een grote bus werden we van het vliegveld gehaald. Het was dringen voor een plekje bij het raam. Met z'n achten werden we naar de plaats van bestemming gebracht. Wij hadden geboekt bij hotel pionier in santa ponto of zo iets. Bij de balie belandt, bleek er geen kamer voor ons beschikbaar te zijn. Met een taxi werden wij vervoerd naar een appartement, waarvan je zo iets hebt, deze zelf nooit te boeken. Het is maar voor een nacht. Maandagochtend om 9.00 uur aantreden. Bepakt en bezakt melden wij ons bij het tennisveld alwaar ome Dick ons stond op te wachten voor de eerste tennisles. Eerst de een 1,5 uur priveles, daarna de ander. Dat was even aanpoten. De techniek moest wat aangescherpt worden en de slagen werden zienderogen beter. Na de lessen konden wij ons weer melden bij het hotel, waar wij wederom werden weggestuurd naar het aangrenzende santa ponso hotel. Tot onze schrik werden wij voorzien van oranje polsbandjes. Deze gingen de gehele vakantie niet meer af. Omdat wij de eerste nacht niet in het hotel terecht konden, ontvingen wij als compensatie een all-inclusieve arrangement. Een prima gebaar! We hebben er niet volledig gebruik van gemaakt, want uit eten in een plaatselijk restaurant geniet toch de voorkeur. 

De opleiding

Nou, ik ben er nog niet. Mijn eindopdracht, een kwantitatief onderzoek, is niet goed genoeg bevonden. Onderwerp goed, eindconclusie te voor de hand liggend. Maar de eindconclusie weet je pas na je onderzoek, toch? In de opdracht stonden twee voorbeelden. Die heb ik zo goed mogelijk gevolgd. Bij beide voorbeelden stonden 10 voorbeelddeelvragen. Mijn onderzoek bestond uit een centrale vraag en 10 deelvragen. Krijg ik als commentaar dat er te veel deelvragen zijn. Het onderzoek moest zich toespitsen tot alle bouwfases. En dat was toch ook niet helemaal goed. Nou, zoals je begrijpt, is de Ncoi een commerciële instelling. En een herretje kost de deelnemer behoorlijk wat duiten. Zoals je weet verkeren bedrijven in crisis. En nu heb ik ook een kleine crisis. Want ik wil de hele opleiding doen en nu kan ik in september niet aan het tweede jaar beginnen, maar pas in februari. Dan maar een half jaartje genieten van mijn rust.....

De vaccinatie

O, jee, de mazelen krioelen door de straten. Eigenlijk best een zielig fenomeen. Dat die mazelen nog door de straten krioelen. Terwijl het zo makkelijk uit te roeien is. Men neme een beetje virus. Die spuiten we in ieders lijfje. Het lichaam maakt antistoffen aan tegen dat beetje virus. En je kunt er tegenaan. Dat heet vaccineren. En dat willen sommigen niet. Omdat zij denken dat er iemand is die dat niet zou willen. Mensen, heb uw naasten lief. Mensen, vaccineer! Ze willen niet vaccineren, omdat het kind niet van hen is, maar van god. En die god bepaalt hoe het leven zak verlopen. daar mag je niet bij ingrijpen. Mensen hebt uw naasten lief. En nu blijkt dat er tientallen mensjes ziek in het ziekenhuis liggen. Wie in het ziekenhuis bepaalt eigenlijk of je nog zieker zal worden of dat je beter het ziekenhuis zal verlaten? Dokter, heeft u voor mij een pilletje tegen mijn hoofdpijn?

Monumentenspecialist

Op mijn werk kwam een functie specialist monumentenzorg vrij. Nou ja, functie? Laten we het op een taak houden. Dat is nu een taak waar ik al lang op zat te wachten. Al jaren wil ik in de monumentenzorg werken, maar gebrek aan ervaring bracht mij niet in een dergelijke functie. In 2008 besloot ik mijn interesse aan te vullen met opleidingen. De cursus monumentenzorg in de praktijk bracht mij niet verder. Een verdere ontwikkeling blijkt noodzakelijk. Want blijkbaar is werkervaring in de branche een must. En hoe krijg je die? Dat blijkt een lastige kwestie. Maar blijkbaar geldt dat kennis macht is, waarna ik besloot een opleiding hbo bouwkunde te doen. Ook dat is niet voldoende. Voor de taak is de keuze gevallen op iemand die in het verleden bij de monumentenwacht heeft gewerkt en iemand die in het verleden monumentenvergunningen heeft verstrekt. Werkervaring heeft dan toch de voorkeur. Het duurt niet lang meer of de voorkeur zal uitgaan naar een jong blaadje in plaats van een oude draak als ik. Dus de hoop dat ik nog in de monumentenzorg terecht kom wordt steeds kleiner. Zonde van mijn opleidingen. Kan ik ze toch niet verzilveren in mijn werk. Aan de opmerkingen dat ik echt een serieuze kandidaat zou zijn hecht ik dan weer minder waarde, gelet op de cv's van de medekandidaten. Maar even goed over nadenken wat het vervolg is. Wel of niet doorgaan met mijn opleiding. Deze duurt nog 2 jaar. 

Ten minste houdbaar tot

Een beetje op tijd thuis, knalde ik om een uur of half vijf de televisie aan, waar Knevel en Van den Brink het beeld aan het vervuilen waren. Aan hun tafel zat die Bregt van  Kassa!. Ook zo'n irritatje, maar dat even ter zijde. Het onderwerp sprak mij echter wel aan. De datum op een product. Mij maakt het niet zoveel uit als de termijn op de datum verlopen is. En meer dan een jaar over tijd doet mij ook niet zoveel. En mijn gedachte werd in dat gesprek op de televisie bevestigd. De datum tht betekent dat de fabrikant tot die datum de kwaliteit van dat product garandeert. Niet dat het product dan zal bederven ofzo. Dus conservenblik, pakjes kruiden en andere verpakkingen kun je echt lang bewaren. Misschien verschiet het eten een beetje van kleur, maar gevaarlijk is dat echt niet!

Trucks op de dijk

Voor elke vrachtwagen rijd een motor van traffic special. Elke motorrijder heeft ook een oranje zwaailicht aan. Het zijn meer vrachtwagens dan normaal die over de dijk rijden. Maar echt veel zijn het er nu ook weer niet. De vrachtwagens zijn niet echt bijzonder. Gewoon zo een met een stalen doos of een doek over de laatkar. Het is niet te zien waarom het vrachtvervoer zo bijzonder is, dat ze allen individueel begeleid moeten worden. De vrachtwagens hebben verschilde logos op de laatbak. Dus daar valt ook al niets uit af te leiden. Lastig hoor, als je zo nieuwsgierig bent, maar er niet achter kan komen wat het dan is.....

Werken in de avond

Sommige dingen zijn niet leuk aan het werk, zoals werken in de avond. En vooral op de avond van je eerste werkdag na een welverdiende vakantie. Er waren twee zaken. Een om kwart over acht en een om kwart over negen. Elk een half uur. Dat zijn toch geen werktijden? Omdat ik laat zou werken, deed ik een poging vanochtend laat te beginnen. Om negen uur was ik present op het werk. Mijn conclusie is dat deze poging als mislukt beschouwd kan worden. Bijpraten, mailtjes bekijken en voorbereiden op de avond was de dagbezigheid. Daarna eten op de plaats van de avondbestemming. Het was te kort tijd om thuis een maaltijd te nuttigen. En dan is het tijd voor de zittingen. Nummer 1 loopt een half uur uit. Pas om kwart voor negen mag ik aantreden. Hoeveel uitlooptijd is acceptabel? Precies na een half uur stond ik weer buiten. Dat is netjes binnen de tijd. Toen zitting 3. Dat is voor mij koffietijd, want nummer 4 is pas weer van mij. En die zitting nummer 4 loopt uit. Kwart over elf pas thuis. Hart voor de zaak of eens maar nooit meer?

De cruise

Dit keer geen rugzak en een tent ingepakt om van een korte zomerse vakantie te genieten. Nee, speciaal voor deze gelegenheid kocht ik bij de Hema twee trolly's. En dat was nog niet alles. Manlief kreeg eind mei voor zijn 40ste verjaardag zijn eerste driedelig pak. En voor mijzelf schafte ik een net kort jurkje aan en make-up. Dat was lang geleden dat ik mijn gezicht voorzag van een laagje plamuur. We gaan op cruise, en wel naar de noordkaap. Nou ja, gaan .... We zijn alweer terug hoor! Maar goed, we vertrokken dus met de Holland Amerika line naar Noorwegen. Uiteraard mochten wij mee om. De gemiddelde leeftijd naar beneden te halen. Er was veel te doen aan boord. Zo kon je fitnessen, tennissen, sjoelen, lezen in de bieb, hadden ze elke avond een show en waren er diverse workshops. En wat opviel was eten. Altijd, wanneer je maar wilde kon je eten. In de ochtend spek, eieren en aardappelen, in de middag een warme maaltijd, en in de avond ook. En daarna kun je aan de frikadellen. Waar laten die mensen dat? Een ding zou verboden moeten worden. Roggelende oudjes tijdens de maaltijd! De excursies waren leuk, maar achteraf kun je die beter, uit het oogpunt van kostenbesparing, ter plaatse regelen. En de noordkaap? Een rots in de branding.

Het koningslied

Eindelijk, een lied speciaal voor mij. Voor de koning. Ik was er blij mee! Ik kan me voorstellen dat er mensen minder blij mee zijn. Die heten waarschijnlijk niet de koning, maar anders. Maar wat een stelletje stakkers zijn die mensen die het liedje niet zo leuk vonden. Ze laten het Duidelijk weten ook. Volgens mij zijn ze gewoon jaloers. Vroeger was het zo, als je iets niet leuk vond, deed je gewoon niet mee. En dan hield je ook gewoon je mond. Want anderen die het wel leuk vonden, hoeven niet hun lol bedorven zien worden, omdat jij iets niet ziet zitten. Maar tegenwoordig moeten er zelfs petities getekend worden om kracht bij te zetten. Een beetje sneu. Dus Silvia Witteman, columnist van de Volkskrant, een beetje zielige actie die je voerde tegen mijn lied. Ik ben blij dat het lied toch gezongen gaat worden! En vind je het echt niks, dan ga je toch lekker iets anders doen op dat moment. Laat ons gewoon even genieten van ons koningslied!

Paardenvlees, mag dat?

Wat een onzin zeg, die ophef over paardenvlees in het eten. Okay, toegegeven, je zal maar een paardenvleesallergie hebben. Dan weet je nu waarom je zo opgezet bent. Althans, dat dat een bijwerking van de allergie is. Maar dat even ter zijde. Vlak voor de discussie losbarstte, stond ik in de supermarkt met een pak vlees. Paardenvlees. Ik heb er hachee van gemaakt en het was heerlijk mals. Beter dan die rundvleeslapjes!

Er zijn trouwens twee zaken die in deze discussie rondom het paardenvlees spelen. De eerste is dat paardenvlees goedkoper is dan rundvlees. Dus dan zijn er van die rare mensen die tegelijk de barricade op gaan om te protesteren, omdat er goedkoper vlees in hun lasagne zit en de prijs van die lasagne dus omlaag zou moeten. Kortzichtige, kromme en rare redenering lijkt mij. Als je eens wist wat er allemaal in onze voeding zit, zou je spontaan zelfvoorzienend willen worden en je eigen groente verbouwen. Een tweede zaak is het emotionele. Blijkbaar is het raar paard te eten. Een koe, varken, lam of kip vinden we blijkbaar heel gewoon, maar een paard, kangoeroe, duif of konijn is opeens zielig. Ik denk gewoon: je eet vlees, of je eet het niet. En welk vlees het dier levert maakt daarin niets hit. Een dierenleven is een dierenleven. En waar en we het volgende weer over hebben? De gans? Je kan ze eten, maar je maakt ze niet af omdat gevaarlijk zijn voor vliegtuigen. Nee, dan vlieg je maar even niet!

De bouwbeurs

Het was alweer een paar jaar geleden, dus de hoogste tijd om weer eens een bezoekje te brengen aan de bouwbeurs in Utrecht. Hoe pak je dat aan? Een beurs net 12 hallen. Nou, gewoon beginnen bij hal 1. Enthousiast begonnen we gesprekjes aan te knopen met van die lui bij de stand. Hele interessante gesprekken kwamen daaruit. De bouwwereld is volop in beweging, bleek al snel. Nieuwe technieken, duurzaamheid, en andere technische snufjes kwamen voorbij. Maar eerlijk is eerlijk, het blijft een wereldje specifiek op de man gericht. Geen dameswerkkleding, geen werkschoenen voor vrouwen en zelfs geen gereedschap voor de vrouwenhand te vinden. En bamboe xxl, een bedrijf op de material experiance zag een gesprekje niet echt zitten en had het alleen maar over de experimentele fase waarin het bamboeproduct zich bevond. Dus nog niet echt interessant om iets over te melden. Ga zo door meneer. Waarom zou zo iemand op de beurs willen staan? In ieder geval geen interessant bedrijf om zaken mee te doen. Verder heb ik mij prima vermaakt. De terugreis ging gesmeerd. Het was erg druk bij de metro, maar hij bleef wachten tot ik was ingestapt. Kan niet beter. Maar de metro ging de andere kant op. Grrr. Wat bleek,: er was een man die verderop in een auto zat en door het rood reed om nog even voor de metro langs zijn weg wilde vervolgen. Helaas, boem. Sukkel. Door die meneer heb ik twee metrostations moeten lopen....

De vooraankondiging

Ja, waar moet je het vandaag anders over hebben dan de aankondiging van onze majesteit dat zij voornemens is af te treden? De hele avond dwarrelt het bericht over de televisie. Of ik het heb verwacht? Ik weet het niet. 75 jaar is toch wel de limiet en is het echt tijd om te stoppen met werken. En geloof het of niet, maar onze majesteit werkt harder dan wij allemaal. Dus het is een welverdiend pensioen. Of ik voor of tegen het koninklijke huis ben? Ik ben voor. Ik denk dat onze koninklijken in het buitenland deuren kunnen openen die een premier niet geopend krijgen. Dus ik denk dat het werk wat onze koninklijken verzetten terug te vinden is in de export en de buitenlandse betrekkingen. En verdienen ze niet te veel? Dat valt best wel mee. Je moest eens weten wat zij moeten opofferen. En altijd representatief voor de dag komen... Het verdient zich allemaal terug. Jammer dat onze majesteit er mee gaat stoppen. Ben benieuwd hoe het nieuwe stel deze taak gaat vervullen!

Techniek helpt

Vandaag een studiedag ingelast. Dat betekent leren, opgaven maken, knutselen en achter de pc zitten. Allereerst maar even al mijn boeken mij elkaar snorren en naar de zolderkamer, mijn studeerkamer, brengen. Alles is netjes gesorteerd, dus in de aanval. Notebook aan, stickie in de zijkant geplugt en surfen maar. Tjonge, tjonge, een grote ergernis. Traag dat het ding is. Na elke klik een minuut wachten, tot het ding iets selecteert, iets opent of juist sluit. Ik heb hem gestompt en geslagen, maar er is geen gang in te krijgen. Uiteindelijk heb ik al mijn zooi verhuisd naar een plek met een pc. Je raadt het nooit, maar dat ouwe dingetje is zo traag, dat ik het ding bijna van het balkon naar beneden heb gegooid. Mijn studiedag is een dag vol ergernis geworden. Ik besluit al die elektronica te verlaten en mij te nestelen op de bank om gedachteloos naar de tv te kijken. En verdomd als het niet waar is. Die verrekte afstandsbediening. Hij weigert weer. Echt, een en al ellende. Nu moet ik dus de bank verlaten om te kunnen zappen. Ik verwacht dat het beeld van de tv zo stil gaat staan! Kan niet anders. Ik ga maar snel douchen, voordat mijn ergernis een frustratie gaat worden. Duim even dat het water warm blijf!

Het trainingspak

Rond half een vandaag kwamen we op het idee met de waterbus naar Rotterdam te gaan om winterfoto's te maken. De bus zou over vijftien minuten vertrekken, dus haast geboden. Met de fiets op pad, zat de vaart er aardig in. De wind gierde met een koude frisheid langs onze oren, maar het halen van de waterbus was belangrijker dan een beetje blauwbekken in de buitenlucht. Precies op tijd hadden we de bus. De vaartocht duurt altijd even en bij het gluren naar buiten zag ik de eerste sneeuwvlokken al dwarrelen. In Rotterdam aangekomen sneeuwde het al aardig. Nee , stormde moet ik eigenlijk zeggen. In ieder geval stuifde het aardig. Even snel een paar kiekjes van het sneeuw genomen en we waren blij de eerste winkels te kunnen betreden. Als eerste een paar boeken aangeschaft. Een boek over Loos, Aaldo en Wright. En over bamboe. Daarna mocht ik nog een verjaardagscadeautje uitzoeken. Ik wilde graag een trainingspak. En die heb ik gekregen! Een paarse van Adidas. Nu heb ik al aardig wat sportkleding van Adidas. Maar je moet niet denken dat dit merk mij favoriet is. Het is gewoon toeval. Maar het zit wel heel erg lekker!

Brrrr

De hele week ben ik op pad geweest. En dit keer had ik het slim aangepakt. Ik ben een paar daagjes gaan treinen. En het is me heel goed bevallen. Misschien een beetje druk en ook wel wat vertraging, maar dat kon je natuurlijk van te voren allemaal weten. Dus van mij geen kwaad woord over het openbaar vervoer. Het punt was dat Ik geen zin had de auto uit te graven. Na een dik pak sneeuw en een frisse wind besloot ik dus even gek te doen. De wegen zagen er vrij goed uit, dus begon ik de dag met een fietstochtje van een kwartiertje. Even een stukje metro en daar was het treinstation al. Nu kun je daar kiezen tussen chip of papier. Ik heb een poging gewaagd mijn chip gereed te krijgen voor de trein, maar het is me niet gelukt. Ook niet nadat ik meer dan vijfentwintig euro op die kaart had gezet. Dus nu heb ik een volle chip, maar reis ik nog steeds met papier. In de trein kan ik rustig mijn krant lezen. Tegenwoordig kan dat ook digitaal, dus ben ik een van de vele die op het mobieltje zit te staren. Geen gezeur meer met een te grote krant op een te kleine zitplaats, een uitkomst dus. Op de plaats van bestemming nog even een minuut of tien door de papperige sneeuw denderen en de tocht zit er alweer op. Dat is toch een stuk leuker dan met je auto glijden over het asfalt!

Kerstopruiming

Al dagen staat er een halve kale kerstboom midden in de woonkamer. De top ligt ergens onder eettafel en verder staan er nog wat dozen. Boven de deur en aan de schouw hangen de kransen nog. En op zich staan die dingen niet in de weg, dus als ik geen tijd zou hebben, zou de kerstversiering er over 3 weken nog staan. Maar helaas, ik heb vandaag wat tijd vrij gemaakt om die troep toch maar op te ruimen. Boom in doos, krans in doos, licht in doos, tak in doos, ketting in glas. Dozen boven in kledingkast, glas in cd-rek. Klaar! Stalletje in doos, doos in kast. Nu echt klaar! Wat een ruimte heb ik nu in de woonkamer en wat is het licht. Misschien moet ik nog wat meer verwijderen. Boeket 1 op composthoop, boeket 2 op composthoop, boeket 3 in keuken. Tafel leeg, en klaar! Kleedje nog even recht leggen, en nu echt klaar! En we gaan nog even door. Krant van verleden week in krantenbak, kerstkaarten in krantenbak, alle pennen verzamelen, alle vuile vaat naar de vaatwasser gestuurd. Zo, dat ging makkelijk. En voor vandaag ben ik echt klaar. En dan nu aan de studie.

De supermarkt

Ja, fijn, eindelijk maandag. De dag dat ik mijn wekelijkse boodschappen doe. Ik begin er steeds meer de pest aan te krijgen. Misschien moet ik overwegen elke dag een kleine boodschap te doen. Maar zover ben ik nog niet. Het is dus weekboodschappentijd. Mijn fiets maar weer van stal gehaald en door de miezerige regen reeds ik naar het winkelcentrum. Ik besloot weinig te halen. Dus met drie tassen moet het lukken. Geen wijn, geen brood, geen aardappelen, geen drinken. Nee, dat is nog op voorraad. Dat werd een snelle klus! Bij de kassa aangekomen.... Pinpas zit niet in mijn portemonnee. Sh*t. Dat wordt zonder tassen naar huis rijden door de miezer. Ik heb nog overwogen met de auto terug te gaan naar het winkelcentrum, maar het werd toch de fiets. Ik moest mij melden bij kassa3. En dat deed ik. De man in de rij was nog druk bezig zijn boodschappen op de lopende band te laden, maar afrekenen? Het werd achteraan sluiten. Weer wachten, wachten en wachten. Heb medelijden met me en laat me gewoon even voor! Het regent buiten.

De inbraken

Wij hebben een fijn dijkhuis met een aangename tuin. Gelegen in een rustig dorp nabij de rivier. Tegenwoordig zijn wij woonachtig in het meest spookachtige deel van het dorp. Afgelopen week was het weer raak. Inbrekers hebben in de buurt een spoor van vernieling achtergelaten. Ongeveer 50 woningen hebben een bezoekje gehad. Dus ook bij ons in de buurt. Bij de ene buur zijn ze binnen geweest en hebben een ravage achtergelaten, bij de ander hebben ze het bij een poging gelaten. Ons huisje hebben ze gelukkig overgeslagen. Het schijnt dat de inbrekers op zoek zijn naar sieraden. Dus dan is het logisch dat ze niet bij ons moeite hebben gedaan binnen te komen. Behalve de ring om mijn vinger en de horloges om onze pols, is er niets aan sieraden in huis. Nou ja, die armbanden van het kruidvat en die oorbellen van de etos in mijn sierradendoosje (sigarendoos) niet meegeteld. Maar goed, wat doe je als zo'n rare kwast opeens in het holst van de nacht voor je neus staat en sieraden wil hebben en geld? Geef ik dan mijn sigarendoosje af met mijn kruidvatarmbanden? En geef ik dan die paar centjes af die ergens op de keukentafel liggen? Ik vind het moeilijk......

De groene fee

Daar stonden wij, te turen in een etalage met allemaal flesjes gevuld met een groen goedje. De flesjes maken nieuwsgierig en helemaal als je de vage verhalen over dit goedje kent. We gaan even terug in de tijd, toen Vincent van Gogh nog leefde. Hij was een beetje van het padje geraakt en begon aan het groene goedje. In een vlaag besloot meneer zijn oor af te snijden. Dat verhaal ken je toch wel? Het was pas in het jaar 1910 dat de absintwet in werking trad. Pas toen was het verboden dit groene goedje te verkopen, brouwen en weet ik het allemaal in Nederland. Dat groene goedje uit de etalage is absint. En dat maakt toch nieuwsgierig? We hebben het goedje in huis! Gelukkig is het sinds een paar jaar niet meer bij wet verboden. Binnenkort er maar eens voor gaan zitten en wie weet komt de groene fee ook bij ons langs.