De vooraankondiging

Ja, waar moet je het vandaag anders over hebben dan de aankondiging van onze majesteit dat zij voornemens is af te treden? De hele avond dwarrelt het bericht over de televisie. Of ik het heb verwacht? Ik weet het niet. 75 jaar is toch wel de limiet en is het echt tijd om te stoppen met werken. En geloof het of niet, maar onze majesteit werkt harder dan wij allemaal. Dus het is een welverdiend pensioen. Of ik voor of tegen het koninklijke huis ben? Ik ben voor. Ik denk dat onze koninklijken in het buitenland deuren kunnen openen die een premier niet geopend krijgen. Dus ik denk dat het werk wat onze koninklijken verzetten terug te vinden is in de export en de buitenlandse betrekkingen. En verdienen ze niet te veel? Dat valt best wel mee. Je moest eens weten wat zij moeten opofferen. En altijd representatief voor de dag komen... Het verdient zich allemaal terug. Jammer dat onze majesteit er mee gaat stoppen. Ben benieuwd hoe het nieuwe stel deze taak gaat vervullen!

Techniek helpt

Vandaag een studiedag ingelast. Dat betekent leren, opgaven maken, knutselen en achter de pc zitten. Allereerst maar even al mijn boeken mij elkaar snorren en naar de zolderkamer, mijn studeerkamer, brengen. Alles is netjes gesorteerd, dus in de aanval. Notebook aan, stickie in de zijkant geplugt en surfen maar. Tjonge, tjonge, een grote ergernis. Traag dat het ding is. Na elke klik een minuut wachten, tot het ding iets selecteert, iets opent of juist sluit. Ik heb hem gestompt en geslagen, maar er is geen gang in te krijgen. Uiteindelijk heb ik al mijn zooi verhuisd naar een plek met een pc. Je raadt het nooit, maar dat ouwe dingetje is zo traag, dat ik het ding bijna van het balkon naar beneden heb gegooid. Mijn studiedag is een dag vol ergernis geworden. Ik besluit al die elektronica te verlaten en mij te nestelen op de bank om gedachteloos naar de tv te kijken. En verdomd als het niet waar is. Die verrekte afstandsbediening. Hij weigert weer. Echt, een en al ellende. Nu moet ik dus de bank verlaten om te kunnen zappen. Ik verwacht dat het beeld van de tv zo stil gaat staan! Kan niet anders. Ik ga maar snel douchen, voordat mijn ergernis een frustratie gaat worden. Duim even dat het water warm blijf!

Het trainingspak

Rond half een vandaag kwamen we op het idee met de waterbus naar Rotterdam te gaan om winterfoto's te maken. De bus zou over vijftien minuten vertrekken, dus haast geboden. Met de fiets op pad, zat de vaart er aardig in. De wind gierde met een koude frisheid langs onze oren, maar het halen van de waterbus was belangrijker dan een beetje blauwbekken in de buitenlucht. Precies op tijd hadden we de bus. De vaartocht duurt altijd even en bij het gluren naar buiten zag ik de eerste sneeuwvlokken al dwarrelen. In Rotterdam aangekomen sneeuwde het al aardig. Nee , stormde moet ik eigenlijk zeggen. In ieder geval stuifde het aardig. Even snel een paar kiekjes van het sneeuw genomen en we waren blij de eerste winkels te kunnen betreden. Als eerste een paar boeken aangeschaft. Een boek over Loos, Aaldo en Wright. En over bamboe. Daarna mocht ik nog een verjaardagscadeautje uitzoeken. Ik wilde graag een trainingspak. En die heb ik gekregen! Een paarse van Adidas. Nu heb ik al aardig wat sportkleding van Adidas. Maar je moet niet denken dat dit merk mij favoriet is. Het is gewoon toeval. Maar het zit wel heel erg lekker!

Brrrr

De hele week ben ik op pad geweest. En dit keer had ik het slim aangepakt. Ik ben een paar daagjes gaan treinen. En het is me heel goed bevallen. Misschien een beetje druk en ook wel wat vertraging, maar dat kon je natuurlijk van te voren allemaal weten. Dus van mij geen kwaad woord over het openbaar vervoer. Het punt was dat Ik geen zin had de auto uit te graven. Na een dik pak sneeuw en een frisse wind besloot ik dus even gek te doen. De wegen zagen er vrij goed uit, dus begon ik de dag met een fietstochtje van een kwartiertje. Even een stukje metro en daar was het treinstation al. Nu kun je daar kiezen tussen chip of papier. Ik heb een poging gewaagd mijn chip gereed te krijgen voor de trein, maar het is me niet gelukt. Ook niet nadat ik meer dan vijfentwintig euro op die kaart had gezet. Dus nu heb ik een volle chip, maar reis ik nog steeds met papier. In de trein kan ik rustig mijn krant lezen. Tegenwoordig kan dat ook digitaal, dus ben ik een van de vele die op het mobieltje zit te staren. Geen gezeur meer met een te grote krant op een te kleine zitplaats, een uitkomst dus. Op de plaats van bestemming nog even een minuut of tien door de papperige sneeuw denderen en de tocht zit er alweer op. Dat is toch een stuk leuker dan met je auto glijden over het asfalt!

Kerstopruiming

Al dagen staat er een halve kale kerstboom midden in de woonkamer. De top ligt ergens onder eettafel en verder staan er nog wat dozen. Boven de deur en aan de schouw hangen de kransen nog. En op zich staan die dingen niet in de weg, dus als ik geen tijd zou hebben, zou de kerstversiering er over 3 weken nog staan. Maar helaas, ik heb vandaag wat tijd vrij gemaakt om die troep toch maar op te ruimen. Boom in doos, krans in doos, licht in doos, tak in doos, ketting in glas. Dozen boven in kledingkast, glas in cd-rek. Klaar! Stalletje in doos, doos in kast. Nu echt klaar! Wat een ruimte heb ik nu in de woonkamer en wat is het licht. Misschien moet ik nog wat meer verwijderen. Boeket 1 op composthoop, boeket 2 op composthoop, boeket 3 in keuken. Tafel leeg, en klaar! Kleedje nog even recht leggen, en nu echt klaar! En we gaan nog even door. Krant van verleden week in krantenbak, kerstkaarten in krantenbak, alle pennen verzamelen, alle vuile vaat naar de vaatwasser gestuurd. Zo, dat ging makkelijk. En voor vandaag ben ik echt klaar. En dan nu aan de studie.

De supermarkt

Ja, fijn, eindelijk maandag. De dag dat ik mijn wekelijkse boodschappen doe. Ik begin er steeds meer de pest aan te krijgen. Misschien moet ik overwegen elke dag een kleine boodschap te doen. Maar zover ben ik nog niet. Het is dus weekboodschappentijd. Mijn fiets maar weer van stal gehaald en door de miezerige regen reeds ik naar het winkelcentrum. Ik besloot weinig te halen. Dus met drie tassen moet het lukken. Geen wijn, geen brood, geen aardappelen, geen drinken. Nee, dat is nog op voorraad. Dat werd een snelle klus! Bij de kassa aangekomen.... Pinpas zit niet in mijn portemonnee. Sh*t. Dat wordt zonder tassen naar huis rijden door de miezer. Ik heb nog overwogen met de auto terug te gaan naar het winkelcentrum, maar het werd toch de fiets. Ik moest mij melden bij kassa3. En dat deed ik. De man in de rij was nog druk bezig zijn boodschappen op de lopende band te laden, maar afrekenen? Het werd achteraan sluiten. Weer wachten, wachten en wachten. Heb medelijden met me en laat me gewoon even voor! Het regent buiten.

De inbraken

Wij hebben een fijn dijkhuis met een aangename tuin. Gelegen in een rustig dorp nabij de rivier. Tegenwoordig zijn wij woonachtig in het meest spookachtige deel van het dorp. Afgelopen week was het weer raak. Inbrekers hebben in de buurt een spoor van vernieling achtergelaten. Ongeveer 50 woningen hebben een bezoekje gehad. Dus ook bij ons in de buurt. Bij de ene buur zijn ze binnen geweest en hebben een ravage achtergelaten, bij de ander hebben ze het bij een poging gelaten. Ons huisje hebben ze gelukkig overgeslagen. Het schijnt dat de inbrekers op zoek zijn naar sieraden. Dus dan is het logisch dat ze niet bij ons moeite hebben gedaan binnen te komen. Behalve de ring om mijn vinger en de horloges om onze pols, is er niets aan sieraden in huis. Nou ja, die armbanden van het kruidvat en die oorbellen van de etos in mijn sierradendoosje (sigarendoos) niet meegeteld. Maar goed, wat doe je als zo'n rare kwast opeens in het holst van de nacht voor je neus staat en sieraden wil hebben en geld? Geef ik dan mijn sigarendoosje af met mijn kruidvatarmbanden? En geef ik dan die paar centjes af die ergens op de keukentafel liggen? Ik vind het moeilijk......

De groene fee

Daar stonden wij, te turen in een etalage met allemaal flesjes gevuld met een groen goedje. De flesjes maken nieuwsgierig en helemaal als je de vage verhalen over dit goedje kent. We gaan even terug in de tijd, toen Vincent van Gogh nog leefde. Hij was een beetje van het padje geraakt en begon aan het groene goedje. In een vlaag besloot meneer zijn oor af te snijden. Dat verhaal ken je toch wel? Het was pas in het jaar 1910 dat de absintwet in werking trad. Pas toen was het verboden dit groene goedje te verkopen, brouwen en weet ik het allemaal in Nederland. Dat groene goedje uit de etalage is absint. En dat maakt toch nieuwsgierig? We hebben het goedje in huis! Gelukkig is het sinds een paar jaar niet meer bij wet verboden. Binnenkort er maar eens voor gaan zitten en wie weet komt de groene fee ook bij ons langs.