Het dilemma

Leuke baan, leuke collega's. Ja, ik vermaak mij prima op het werk. Alleen de juridische handhaving kan me gestolen worden. En dat lijkt soms steeds meer te worden. Maar ook de minder leuke zaakjes moeten gebeuren. Dus ik ben eigenlijk wel tevreden. En nu wordt mij een keuze geboden. Mijn huidige baan of toezichthouder monumenten worden. Al jaren droom ik er van in de monumenten te werken, maar als toezichthouder? Ik ben een beetje een kantoortype die graag achter haar bureau blijft plakken. In eerste instantie zei ik dus nee tegen de aangeboden baan. Hier kwam ik niet veel later op terug. Ik kan pas echt een goed oordeel geven als ik eerst een paar keer mee op pad ben geweest en heb ondervonden dat ik toezichthouder echt niet leuk vind. Nu ik een paar keer mee op pad ben geweest, weet ik nog steeds niet waarom ik dacht dat ik het niet leuk zou vinden toezichthouder te zijn. Ik ben bang dat ik een keuze moet maken tussen twee ontzettend leuke banen. Een luxepositie! Juridisch adviseur met als minpuntje de juridische handhaving of toezichthouder monumenten.... Ik mag er nog heel even over nadenken. Stiekum neig ik naar de monumenten, maar dat houd ik nog heel even voor me.

Kledingophaaldienst

De afgelopen weken was ik al druk bezig zakken met textiel te vullen. Want sinds kort heb ik de regel ingevoerd: nieuwe broek kopen is oude broek dumpen. Nieuwe vest kopen is dus oude vest wegdoen. Nieuw beddengoed kopen is dus oud beddengoed wegdoen. Het principe is duidelijk. Ik heb dus de afgelopen periode nieuw textiel aangeschaft. En dat betekent zakken vullen. Daarnaast heb ik dus eenmalig een grote schoonmaak in de klerenkasten gehouden. Alles waarvan ik het bestaan ervan niet wist, wilde ik zo houden en kreeg dus een plek in de vuilniszak. Maar ook kleding en beddengoed waarvan ik weet deze niet meer te gebruiken, jassen die net wel of niet te klein zijn, rokken die juist weer te groot zijn en waar ik tot op heden nog steeds niet ben ingegroeid.... Totaal 6 zakken werden gevuld. En dan zit je dus met een berg vuilniszakken die op de een of andere manier richting de kledingcontainers op het winkelcentrum verplaatst moeten worden. Nooit gedacht dat er een ook ophaaldienst gepland stond. En vandaag al was het zo ver. De zakken aan de deur gezet en... Opeens waten ze allemaal weg. Wat een handige service! (Of was het gewoon toeval?)

50 plus

Misschien heb je er nooit bij stil gestaan, maar het wemelt overal van de 50 plussers. Ze willen er niet allemaal aan herinnerd worden. Zeker als je net Sara of Abraham voorbij heb zien komen. En dan sta je als 50 plusser, vol in het leven. Druk met werken, af en toe een concertje, uit eten. Geen activiteit die jou doet herinneren aan deze ouderdom. Maar daar is verandering in gekomen! Regelmatig komt de politieke partij 50 plus voorbij, die jou herinnert aan je ouderdom. De partij die jou ervan overtuigd dat je achtergesteld wordt en de partij die jou doet herinneren aan jou financiële stilstand. De voorzieningen voor jou worden wegbezuinigd. Jou thuishulp is er niet meer. Nee, als 50 plusser sta je vol in het leven voor je gevoel, maar anderen beweren het tegendeel. Misschien is de 55 + beurs een eye-opener! Daar wordt laten zien hoe een echte 55+er zich gedraagt. Nog even volhouden...

Dingen met namen

Onderuitgezakt op de bank zit ik naar de beeldbuis te kijken in afwachting van het begin van een televisieprogramma. Er is reclame op de buis. Een een of andere thermostaatknop, genaamd Anna, wordt aangeprezen. Ik krap even achter mijn oren en bedenk plots dat het toch wel een rare trent aan het worden is. Begonnen we met de abonnementen van Ben, de kasten genaamd Billy, de slogans rondom Bob, Alex de belegger, Dirk de supermarkt.... Noem maar op. Blijkbaar is het hip producten een menselijke naam te geven en hopen dat die naam ook gaat inburgeren. Want wie heeft er nu geen Billy in huis? Ik in ieder geval wel! Eigenlijk is het niet meer origineel om ook dingen een naam te geven. Ik vind het een beetje stom. Noem die thermostaatknop geen Anna, maar thempy of de thermo. Of ons graadmetertje of Celcia. Verzin iets origineels. Maar Anna... Ik zou het niet doen!

De volksverhuizing

Een opneemrecorder voor de tv bezorgt nogal wat werk. Toen ik van een collega een opneemrecorder voor de tv kon overnemen, aarzelde ik niet. Opgetogen ging het ding mee naar huis. Thuis aangekomen bleek het ding niet in het kastje te passen. Het ding bleek een halve centimeter te breed. De oplossing was de poten weer onder het kastje te schroeven en het ding onder het kastje te hangen. Maar dan werd het kastje wel erg hoog zo voor het raam. Het kastje moest verplaatst worden. Het kastje ging onder de kamerthermostaat. Maar daar stond de bank. De bank ging naar de lange muur. Maar daar stond de boekenkast. De boekenkast moest naar de grijze muur. Maar daar stond de eettafel. De eettafel, tja, die ging naar de schouw. De allesbrander en cd's vinden hun weg wel. Zo gezegd zo gedaan. Boeken uit de kast, de boel een beetje schuiven, boeken in de kast.... Wat een ruimte!

Bloemen?

Vanochtend vroeg ging de deurbel. Half wakker sleepte ik mezelf mijn bed uit en liep naar beneden. Het luikje van de deur kreeg ik na wat wrikken open. Een vrolijk lachend meisje stond daar met een mooie bos bloemen. En die waren voor mij. Ik vroeg haar wat de reden was. Het is van de karwei. Ja, daar heb ik wel een bloemetje van verdient! De service is daar belabberd. Vooral de kassa is hopeloos. Als de kassadame iets fout aanslaat of de prijs staat niet goed in de kassa, ben je minstens een kwartier verder eer dat verholpen is. Toen mij dat wederom gebeurde en ik maar niet kon betalen, ben ik een keer gewoon weggelopen. Dus een bloemetje van de karwei... Ik vroeg het meisje of er een reden bij staat. Iets met 12,5 jaar. Even dacht ik dat ik de gelukkige klantenkaarthouder was die geselecteerd was... Nee, meisje, die bloemen zijn niet voor mij. Ze vroeg nog of ik manon heette en zocht verder op het kaartje. Verkeerd huis. Daar had ze een beetje de pest over in. Ze vertelde dat ze al even onderweg was en dat bijna alles afgesloten was. Ze heeft meer dan den half uur moeten omrijden om hier te komen. Nog een halve kilometer rijden en ze kon de bloemen afgeven. En nu pas bedenk ik me dat ze over een halve kilometer weer bij de karwei zal staan en niet bij een woonhuis. Wie weet is het nog goed gekomen en heeft Manon vandaag nog een mooi bloemetje ontvangen. Ik ben weer terug mijn bed ingedoken om nog even een half uurtje te doezelen.

Sportschema

Nog niet zo lang geleden belde de sportschool om een afspraak te maken. Even kijken of het sporten nog bevalt en of het sportschema aangepast moet worden. En tevens een lokkertje om weer eens op de sportschool te verschijnen. Eerst moet er een doel bepaald worden. Om eerlijk te zeggen weet ik niet zo goed voor wat ik train, dus kies ik maar om mijn uithoudingsvermogen te vergroten. Daarna het schema. Wat cardio, wat toestellen (alles 3x15 keer) en wat rugoefeningen. Het schema voor de komende 6 weken is weer rond. 2x in de week naar de sportschool en verder 3x in de week tennissen en nog wat hardlopen. De afspraak wordt afgerond met een vet- en gewichtsmeting. Het ziet er allemaal prachtig uit! Ik mag blijven.

Oorlogsafspraken

Naar mijn idee zijn landen en volkeren in oorlog erg gemeen tegen elkaar en is alles geoorloofd. Maar dat blijkt toch niet helemaal te kloppen. Blijkbaar kunnen de in oorlog zijnde volkeren toch afspraken met elkaar maken. Neem nu Israël en de Palestijnen. Dan spreken ze af een stakend vuur van 6 uur in te stellen, zodat medicijnen aangevuld kunnen worden, de doden geborgen kunnen worden en de voedselvoorraden bijgevuld. Hartstikke mooi, maar bij mij kwam dat een beetje raar over. Lijkt mij dat als je een staak-het-vuur kunt afspreken er toch meer in zou moeten zitten om de oorlog te kunnen beëindig? Blijkbaar een te simpele gedachte van mij. En dan de afspraken bij het neergestorte vliegtuig. De separatisten en simpatisanten strijden een hevige strijd en midden in het gebied ligt onze rampplek. Toen de afspraak er lag dat wij onderzoek op de rampplek konden gaan verrichten, was mijn eerste gedachte dat dit niet zou kunnen. Tijdens een oorlog kunnen de strijdende partijen niet tussendoor even het vuur staken of de andere kant op schieten. De strijdende partijen hebben maar een doel en dat is de tegenstander vernietigen. Dus afspraken maken met oorlogvoerende partijen is toch niet altijd even goed mogelijk. Dus wat ik hiermee eigenlijk wil zeggen, weet ik eigenlijk niet. Van partijen waarvan je verwacht dat zij geen afspraken nakomen, is het toch mogelijk afspraken te naken en na te komen. En bij partijen waarvan je verwacht wel afspraken mee te kunnen, kan dat blijkbaar niet.

Tennis kijken op zondag

Op tijd het bed uit, omdat er vandaag een interessant programma op het menu staat: schilderen, tennis kijken en het dak van ons schuurtje maken. Vol enthousiasme begon ik om 10.30 uur aan de schilderklus. Het raamkozijn aan de voorzijde ging van wit naar roomwit. De houtversieringen op de deur gingen van blauw naar roomwit. En de rest? Om 12.00 uur was het eerste deel van de verfklus klaar. Voor de is geen tijd, want half zieke manlief moet om 13.00 uur aantreden voor zijn toernooiwedstrijd op Ouderkerk. Vol energie en goed gemutst vertrokken wij na eerst een heerlijke boterham met kaas te hebben gegeten per fiets naar het toernooi. Op de valreep nog een paracetamol in zijn mik geduwd, begon manlief aan zijn wedstrijd. Het ging niet van harte, maar uiteindelijk is hij toch met de winst de grasmat (tapijt/ smashcourt) afgelopen. En ik? Ik zat heerlijk in de zon en dronk nog maar een droge witte wijn. Nog even een paar partijen van wat bekenden gekeken en nog meer wijn gedronken gingen wij rond 17.00 uur naar huis pm tapas te eten. En het dak van het bijgebouwtje? Tja, die wacht nog steeds om gemaakt te worden. Misschien volgend weekend? We zullen zien. Heb wel de verfkwasten veilig gesteld in de vrieskist. Kunnen deze weer gebruikt worden wanneer het mij uitkomt!

Het onderhoud

Tijdgebrek, andere verplichtingen en een man met twee linker handen zorgen voor enigszins achterstallig onderhoud in ons stulpje. Nu kun je een vakman inschakelen om alle klusjes te klaren. Maar daar kleven ook nadelen aan. Ik zal de klussen eens doornemen. De tuin om mee te beginnen. Het onkruid staat tot aan de enkels. De planten snakken naar water. Een snoeibeurt zou voor sommige planten prettig zijn. Een tuinman komt z'n bed niet uit voor het wieden van de tuin. Dus heb ik eergisteren de achtertuin gesproeid en gisteren 1/3 van de achtertuin gewied. Nu de rest nog. Dan het blauwe schuurtje. Het dak is plaatselijk verrot en de dakbedekking vertoond scheuren. Voor het opnieuw bekleden van het dak, dat in totaal 5,5 m2 is, komt een klusjesman niet z'n bed uit. Tenzij je de hoofdprijs betaald. Dus vandaag het rottende deel van het dakbeschot verwijderd en een nieuw stuk hout ingezet. Dit hout moet morgen nog even goed vastgezet worden met koppelankers en daarna kunnen de nieuwe, gisteren gekochte, singles erop gespijkerd worden. De voordeur en het raam aan de voorzijde zijn toe aan een schilderbeurt. Die andere ramen, deuren en kozijnen ook, maar deze zijn het meest urgent. Een schilder zou de klus kunnen klaren. Maar de voordeur moet dan wel open staan, om geschilderd te kunnen worden. Moet er toch iemand thuis zijn. Kun je het net zo goed zelf doen. Dus vanochtend een deel van de voordeur geverfd (jammer van die druiper) en het raamkozijn geschuurd. Maandag de rest van de deur en het kozijn verven. En zo worden de dagen aardig gevuld. Maar om nu te zeggen dat ik voor deze klussen tijd heb. Nou, nee. Ik moet nog een moduleopdracht voor school maken, 8 port folio-opdrachten maken en 1 examen leren en dat moet allemaal voor 22 september gebeurd zijn. Had ik maar een huurhuis.... (Of een man met twee rechter handen en klussen als hobby). 

Bezoekje Ierland

Onze eerste echte vakantie samen was naar Ierland. In 1997 gingen we met het vliegtuig naar Dublin en reisden naar Galway en Ennis. Nu, 17 jaar later, is het de hoogste tijd weer eens een kijkje te nemen in dat Ierland. Dit keer naar Cork en omgeving. Wandelen in de bergen leek ons een mooie uitdaging. En overnachten? Natuurlijk in de B&B's. En daarover gesproken: je hebt B&B's en B&B's. De ene bij de mensen thuis, gewoon een verbouwde verdieping met wc op de gang, de andere in een omgebouwde aanbouw, waarbij je je afvraagde of je nu in een lux hotel zit of in een B&B. Uiteraard met WiFi op de kamer. Wat verder opviel. Elke dag Irish breakfast komt je neusgat uit. De mensen zijn best aardig, maar sommigen zuipen als een gek. Vechtpartijtjes onder jongeren zijn normaal. Mijn lievelingsbier is in de pub te koop: Murphy's (stout). Een café is iets heel anders dan een pub. Als je regen verwacht, krijg je die niet. De bergen zijn zo soppig, dat je sokken aan het begin van de wandeling al nat zijn. In de pub kun je best lekker eten, maar elke dag vis? Als je om rice vraagt, krijg je patat. Als je in de stad omhoog kijkt, zie je meer verpauperde gebouwen dan dat je voor je kijkt. In de gehuchten zijn de pubs gesloten omdat je niet met alcohol op achter het stuur mag, er geen taxi in de gehuchten zijn en niemand zijn eigen Bob wil regelen. De huizen zijn vrolijk van kleur. Zouden ze in Nederland ook moeten doen! Van vliegen krijg je oorpijn. 

De vaatwasser

De vaatwasser is het eerste apparaat dat de brui eraan heeft gegeven. Nog nooit eerder hebben we een groot witgoed apparaat hoeven vervangen. Okay, de koelkast hebben we na 7 jaar vervangen voor een inbouwexemplaar, maar de wasmachine, -droger en vriezer leven nog. De vaatwasser is een jaar of 13 geworden. Deze hebben we pas aangeschaft nadat we al even in ons derde huis gingen wonen. Volgens mij heeft de pomp het begeven. Ik zou er voor kunnen kiezen een monteur langs te laten komen met het risico 200 euro armer te zijn zonder dat het euvel wordt opgelost. Ik kan ook een nieuwe vaatwasser aanschaffen. Was de overleden vaatwasser destijds een A-label, tegenwoordig zie je al de A+++-labels verschijnen. Ik ben er nog niet helemaal over uit. Voorlopig doe ik de afwas in een emmer en laten uitlekken op het aanrecht. Dat heeft toch ook wel wat.... En even over het waterverbruik: een volle vaatwasser verbruikt minder water dan elke keer een klein handwasje. Dus zorg voor voldoende borden, pannen, bestek en glazen als je een vaatwasser hebt, want na een dag is die echt niet vol.

De bus, de trein

Toen ik gisteren naar Utrecht wilde, contoleerde ik nog even snel of er niet toevallig werkzaamheden aan het spoor waren. Gelukkig, want een deel van de route zou met de bus afgelegd moeten worden. Gisteren ging ik met een zware tas naar Utrecht. Als ik mijn normale route zou reizen, dan zou ik met de fiets, de metro, de trein, de bus en de trein moeten gaan. Een alternatieve route lag in de planning. De bus naar Utrecht zou een mogelijkheid zijn. Met de fiets naar het busstation, met de bus naar Utrecht en met de tram naar de bestemming. De toeristische busritten was vrij lang, maar gelukkig hoefde ik niet te slepen met mijn zware tas. De bus stopte in IJsselstein. De tram die ik op Utrecht neem gaat ook naar IJsselstein. Dus zal hier wel de tram naar Utrecht vertrekken. Dus stapte ik hier op dextrine naar mijn eindbestemming. Perfect. Aan het einde van de dag de zelfde route terug. Ik besloot de tram naar centraal te nemen, en daar de bus te nemen. Bus net gemist, en deze gaat maar eens per uur. De alternatieven heb ik maar niet onderzocht. Want dat overstappen met een zware tas is niks. Gelukkig schijnt de zon ....

Koffieapparaat

Ik ben er op tegen, en toch heb ik er een. Een koffieapparaat met cupjes. De cupjes zijn duur, je zit aan een en dezelfde leverancier vast, het is milieuvervuilend, maar o zo lekker. Net als bij de barista. Een poging de cupjes te hervullen is mislukt. En bij het plastic afval gooien is geen optie, omdat je de koffiedrap er niet uit kan halen. Nu zit ik vast aan de alleen via internet te bestelen koffiecups. Mijn oude filterkoffieapparaat blijft nog volop in gebruik. Een lekkere pot koffie is toch geweldig om de dag mee te beginnen. Op zondag schenk ik mijzelf de verrukkelijke cupjeskoffie van illy in. Ik heb net 6 blikken van die vervuilende plastic cups gekocht. Kan ik een jaartje mee voort! Op dagen dat ik enkel voor mijzelf koffie zet heb ik nog zo'n lekker alternatie: de French press. Gemalen koffie in het glas, warm water er op, even laten trekken, filter naar beneden en uitschenken. Een dag zonder koffie is als een dag zonder .....

200 gram groente

Als je de berichten moet geloven, moeten wij 200 gram groente op het bord hebben liggen. Dan heb ik het natuurlijk over het avondeten. Die gedachte dwaalde door mijn hoofd toen ik mijn winkelwagentje langs de schappen in de supermarkt duwde. Bij de potten en blikken aangekomen dacht ik even gek te doen. Mijn handen grepen naar de grootste potten die ik kon vinden en belandde in mijn karretje. Goed bezig hoor! 

Om een uur of half zes was het tijd om te koken. De grote pot met doperwten stond op het aanrecht mij glazig aan te kijken. Die gaan dus echt de pan in. Heerlijk met de kipfilet. Het bakje kipfilet legde ik ook op het aanrecht. Ik stond naar het bakje te kijken en besefte me dat ik eerst alle ramen en deuren moest sluiten. Bang dat het hele kleine stukje vlees weg zou waaien. De vele doperwten compenseren het kleine stukje vlees aardig. En die 200 gram groente is toch wel veel. Geef mij maar meer variatie: iets minder groente en iets meer vlees.

Aan de studie

Na een succesvol specialisatiejaar architectuur en interieur, heb ik na lang wikken en wegen besloten de volledige opleiding bouwkunde te doen. Uiteindelijk afgelopen januari gestart en het leek wel of ik op de sneltrein was gestapt. In hoog tempo werd de lesstof er doorheen gejaagd en na drie maanden het vak afsluiten met een examen. Ik kwam al niet lekker in de studiemodus terecht, dus had tevoren al vastgesteld dat het examen niks ging worden. En terecht, ik heb het examen ook niet gehaald. De moduleopdracht van heg tweede vak heb ik uitgesteld en daar ben in nu dus tegenaan aan het hikken. Dan heb ik het nog niet eens gehad over de andere opdrachten die nog ingeleverd moeten worden. En blijven treuren, want de volgende twee vakken zijn alweer gestart... Het valt een beetje tegen allemaal. Waar is de tijd? Hoe is het mogelijk naast het werk even snel uch boeken te lezen, opdrachten te maken en lessen te volgen? Gewoon doorgaan en kijken waar het schip strand.

Twitter

Lang geleden maakte ik een twitteraccount aan. Meer uit nieuwsgierigheid dan uit noodzaak. Af en toe post je een tweet, maar het nut en noodzaak ontging mij. Het twitteren kwam op een laag pitje, dat bijna uitdoofde. Maar als zoveel mensen en instanties blijven twitteren, dan moet er toch een reden zijn dit te doen. Dus besloot ik een paar twitteraars te volgen. En voor je het weet volg je er veel, maar wordt je ook door vele gevolgt. Niet dat ik veel te melden heb. Sterker nog, een tweet is niet alleen een kort tekstje. De # en @ spelen ook een belangrijke rol. Misschien moet ik me toch eens verdiepen in de mogelijkheden van Twitter. Maar eerlijk gezegd, de tweetjes zijn best interessant! Is het toch nog ergens goed voor. Snel op de hoogte zijn van nieuwe ontwikkelingen is best handig!

Tuin zomerklaar

Gisteren bij piet hollander diverse tuinplanten gekocht, omdat er her en der wat open stukken in de border zijn. De varens, violen, vetplantjes en hortensia's vlogen het karretje in. En wat je gisteren kocht moet vandaag de tuin in. Eerst even 5 zakken aarde halen hier verderop. Zo kan de tuin ook wat opgehoogd worden. Achter het nieuwe tuinhuisje war mooie stenen neergelegd, de varen, tijm en paarsgebloemde plantjes netjes in de grond gestoken. Daarna het rotstuintje in het midden van de tuin. Tot slot de lange border voorzien van wat vaste plantjes. De potten gevuld. De rotzooi in de container gedaan, de klimop geknipt, etc. etc. En dan nog de troep onder het balkon opruimen en de houten vlonders weer netjes recht gelegd.... Een aardige klus. Maar het is gedaan. Laat de zomer maar beginnen!

Gelukkig zonder kinderen

Blijkbaar vinden sommigen het raar als je bewust kiest kinderloos te blijven. Dan proberen sommigen je er van te overtuigen dat je er zoveel voor terug krijgt. M.i. moet je er ook veel voor laten en dat weegt echt niet op tegen wat je er voor terugkrijgt. Vaker hoor je van sommigen dat ze wel snappen waarom mensen er voor kiezen geen kinderen op te voeden, omdat je veel van je vrijheid moet opofferen. Jaren lang. En wederom ligt er een bevestigend onderzoek klaar die wederom bevestigd dat mensen met kinderen aanvankelijk iets gelukkiger zijn dan mensen die kinderloos blijven. MAAR zodra de kinderen er eenmaal zijn, deze kleine voorsprong omslaat in een achterstand. Het klopt niet dat kinderen gelukkiger maken. Veel zorgen, alles wat leuk was is geen tijd meer voor, met jengelende kinderen boodschappen doen, niet meer spontaan een weekendje weg, elke dag ochtendspits/ stress. Nee, laat mij maar lekker relax op de bank zitten, uitslapen als het mij uitkomt, een heerlijke wandelvakantie wanneer ik dat wil, uit eten als ik geen zin heb om ge koken. Ik weet zeker dat mensen zonder kinderen gelukkiger zijn dan met. Klaar. Hoef ik me daar ook niet meer over te verantwoorden!

Jeukbulten

Zondag een week geleden. Prachtig weer om even in de tuin te werken. De was aan de lijn te hangen. Te genieten van het aangename weer. De was droogde natuurlijk niet volledig, maar voldoende om in klamme toestand binnen in huis verder te drogen. En de tuin? Stoeltjes klaarzetten, potjes op hun plaats en de tuinbeeldjes tussen de in het groen gesprongen planten gezet. Nog even een varen verplaatsen en voor dit moment weer even genoeg gedaan in de tuin. Na een ontspannen avondje heerlijk voldaan het bed ingedoken om te pitten. En de volgende dag ontwaakt met her en der kriebel. Ongeveer 10 jeukbulten op armen en benen. En dan is krabben heerlijk! Alleen jammer dat de rode jeukbulten na het krabben veranderen in een heuze beurze blauwe plek. Bah, beestjes zijn maar naar. De rest van de week was eigenlijk drama. Er kwamen bulten bij en verdwijnen deden ze amper. Jeuken alleen maar meer. Het kan toch niet zo zijn dat er in mijn bed... Nee, manlief zou daar dan toch ook last van moeten hebben. En dat jeukplekje onder zijn horloge haalt het niet bij het vlekkenpad op mijn been. Het weekend was niet beter. En dan opeens gaan de jeukbulten langzaam weg. Hier en daar kriebelt het nog wel, maar ze lijken wel af te nemen. Voor de zekerheid even een zalfje van vsm gekocht, tegen het jeuken. Ikjuig niet te hard, maar het lijkt er op dat ze weer verdwijnen. En de oorzaak? Geen idee. Ik dacht beestjes, maar twijfel toch daaraan. Ik weet het niet, maar ik ben blij als het over is!

De vector

Het is een beetje druk in mijn leventje. Momenteel druk aan de studie. Dus er blijft weinig tijd over voor andere dingen. Vandaag de ochtend vroeg begonnen om mij weer eens te verdiepen in de wiskunde. Heerlijk in mijn bedje, koffie erbij, boeken op schoot en de vector bestuderen. Vroeger was ik wel aardig in wiskunde, behalve dan dat vectorgeneuzel. Dus vanochtend flink mijn hersenen gekraakt. In de middag ga ik altijd even tennissen. Een leuke break, maar ik heb er eigenlijk geen tijd voor. Want de wekelijkse boodschappen staan ook op het programma. Daarna nog een minimale schoonmaakbeurt in het huis, eten koken en de avond is alweer begonnen. Vanavond nog wat aan de wiskunde gedaan. En dan weer genoeg gestudeerd voor vandaag. Wordt een beetje moe van die Ncoi. Ik mis nogsteeds een wiskundeboek. Ik moet 3 boeken hebben, en heb er maar 2. Heb het gemeld, wat kan je nog meer doen, nu nog even relaxen en dan snel pitten. Morgen weer op tijd opstaan!