Tuin zomerklaar

Gisteren bij piet hollander diverse tuinplanten gekocht, omdat er her en der wat open stukken in de border zijn. De varens, violen, vetplantjes en hortensia's vlogen het karretje in. En wat je gisteren kocht moet vandaag de tuin in. Eerst even 5 zakken aarde halen hier verderop. Zo kan de tuin ook wat opgehoogd worden. Achter het nieuwe tuinhuisje war mooie stenen neergelegd, de varen, tijm en paarsgebloemde plantjes netjes in de grond gestoken. Daarna het rotstuintje in het midden van de tuin. Tot slot de lange border voorzien van wat vaste plantjes. De potten gevuld. De rotzooi in de container gedaan, de klimop geknipt, etc. etc. En dan nog de troep onder het balkon opruimen en de houten vlonders weer netjes recht gelegd.... Een aardige klus. Maar het is gedaan. Laat de zomer maar beginnen!

Gelukkig zonder kinderen

Blijkbaar vinden sommigen het raar als je bewust kiest kinderloos te blijven. Dan proberen sommigen je er van te overtuigen dat je er zoveel voor terug krijgt. M.i. moet je er ook veel voor laten en dat weegt echt niet op tegen wat je er voor terugkrijgt. Vaker hoor je van sommigen dat ze wel snappen waarom mensen er voor kiezen geen kinderen op te voeden, omdat je veel van je vrijheid moet opofferen. Jaren lang. En wederom ligt er een bevestigend onderzoek klaar die wederom bevestigd dat mensen met kinderen aanvankelijk iets gelukkiger zijn dan mensen die kinderloos blijven. MAAR zodra de kinderen er eenmaal zijn, deze kleine voorsprong omslaat in een achterstand. Het klopt niet dat kinderen gelukkiger maken. Veel zorgen, alles wat leuk was is geen tijd meer voor, met jengelende kinderen boodschappen doen, niet meer spontaan een weekendje weg, elke dag ochtendspits/ stress. Nee, laat mij maar lekker relax op de bank zitten, uitslapen als het mij uitkomt, een heerlijke wandelvakantie wanneer ik dat wil, uit eten als ik geen zin heb om ge koken. Ik weet zeker dat mensen zonder kinderen gelukkiger zijn dan met. Klaar. Hoef ik me daar ook niet meer over te verantwoorden!

Jeukbulten

Zondag een week geleden. Prachtig weer om even in de tuin te werken. De was aan de lijn te hangen. Te genieten van het aangename weer. De was droogde natuurlijk niet volledig, maar voldoende om in klamme toestand binnen in huis verder te drogen. En de tuin? Stoeltjes klaarzetten, potjes op hun plaats en de tuinbeeldjes tussen de in het groen gesprongen planten gezet. Nog even een varen verplaatsen en voor dit moment weer even genoeg gedaan in de tuin. Na een ontspannen avondje heerlijk voldaan het bed ingedoken om te pitten. En de volgende dag ontwaakt met her en der kriebel. Ongeveer 10 jeukbulten op armen en benen. En dan is krabben heerlijk! Alleen jammer dat de rode jeukbulten na het krabben veranderen in een heuze beurze blauwe plek. Bah, beestjes zijn maar naar. De rest van de week was eigenlijk drama. Er kwamen bulten bij en verdwijnen deden ze amper. Jeuken alleen maar meer. Het kan toch niet zo zijn dat er in mijn bed... Nee, manlief zou daar dan toch ook last van moeten hebben. En dat jeukplekje onder zijn horloge haalt het niet bij het vlekkenpad op mijn been. Het weekend was niet beter. En dan opeens gaan de jeukbulten langzaam weg. Hier en daar kriebelt het nog wel, maar ze lijken wel af te nemen. Voor de zekerheid even een zalfje van vsm gekocht, tegen het jeuken. Ikjuig niet te hard, maar het lijkt er op dat ze weer verdwijnen. En de oorzaak? Geen idee. Ik dacht beestjes, maar twijfel toch daaraan. Ik weet het niet, maar ik ben blij als het over is!