Sommige landgenoten zijn zo sneu

Dat er zoveel vluchtelingen naar Nederland komen is een feit. Hoeveel het er ook zijn, het is toch logisch dat een westers land zoals wij prioriteit geven aan de opvang. Zorgen dat ze den dak boven hun hoofd hebben en eten en drinken krijgen. Zorgen dat ze een douche kunnen nemen en tot rust kunnen komen. Deze mensen hebben een niet al te fijne reis achter de rug en komen uit een situatie waarin wij waarschijnlijk nooit in terecht zullen komen. En dan zijn er dus van die groepen mensen die de opvangcentra terroriseren met brandbommen en eieren. Buiten dat dit angstige momenten zijn voor deze vluchtelingen en eigenlijk ook onacceptabel, onmenselijk en onbeschoft is, kost het allemaal ook extra geld. En dat geld kan beter gebruikt worden. Wat dacht je van de rotzooi weer opruimen na zo'n actie? Herstellen van de schade? Extra beveiliging? En waarom? Het is helder dat niet iedereen bereidt is vluchtelingen op te vangen. Maar niet iedereen kan z'n zin krijgen. Onze samenleving is als een huwelijk. Een beetje geven en een beetje nemen. Dus zorg er gewoon voor dat de vluchtelingen waardig opgevangen worden. De rest is voor latere zorg. En ja, die incidenten in het nieuws dat sommigen ondankbaar zijn of de vechtpartijen die plaats vinden. Het zijn incidenten, dus focus daar niet te veel op. Het is part of the deal. Het is ook lastig mensen met een trauma van verschillende etnische afkomsten bij elkaar te zetten. Soms gaat het goed, Sims niet. En dat lossen we op. En niet met van die rare acties door dergelijke locaties te bekogelen en te bekladden en te .... Nou, ja, snappie???

Huis en hypotheek

Goh, daar komt meer bij kijken dan je denkt. Een huis, een huis verkopen. Dan heb je een nieuwbouwhuis op het oog en maakt een afspraak met de makelaar. Dan denk je: doen! Dan maak je een afspraak met de hypotheker. Dan denk je: yes! Ik kan het nieuwe huis betalen. Dan komt makelaar 1 voor je oude huis. Dan toch maar makelaar 2. En als makelaar 2 echt drie keer niks is, dan komt makelaar 3. Dan ga je nog een keer langs de hypotheekadviseur. Er moet een offerte geregeld worden. Intussen ben je druk je oude paleisje op te ruimen, schoon te maken en kleine oneffenheden aan te pakken. Dan komt makelaar 3 nog even langs om foto's te nemen. Dan nog een bezoekje aan die andere makelaar om wat documenten te tekenen. En niet te vergeten bij de hypotheekadviseur langs om tot de conclusie te komen dat de gevraagde hypotheekofferte niet klopt. Ondertussen ben je diverse spullen op marktplaats aan het droppen en komt makelaar 3 nog even langs om wat te meten. Intussen heb je met de hypotheekadviseur een nieuwe afspraak gemaakt, wacht je op een afspraak met de bouwbegeleider en staat er inmiddels een bord te koop in de tuin. En elk weekend ben je druk in de weer je oude paleisje in goede conditie en schoon te houden. Dus als je denkt even een ander huis te kopen, dan valt dat nog wel tegen. En dan verloopt alles tot nu toe best soepel. En als dit geregeld is dan volgt er nog veel meer: adreswijzigingen, verzekeringen, opzeggingen, verhuizen (misschien wel meerdere keren). En niet te vergeten: studeren en over een half jaar afstuderen. Help! Ik kom tijd te kort.

De vluchteling

Ik word een beetje moe van de discussie over de vluchteling. Al die mensen die nu onze kant op komen. Het zijn mensen zoals jij en ik. Mensen die een goed leven hadden, maar door omstandigheden een naar bestaan hebben. Oorlog, dat is de reden. Ze voelen zich nu daar onveilig, hebben geen eten en drinken of geen dak boven hun hoofd. Je kunt het je bijna niet voorstellen hoe dat zou zijn. Het lijkt mij verschrikkelijk. Dus ja, doe er alles aan om deze mensen te voorzien in hun basisbehoefte. Geef ze rust, ritme en regelmaat. Geef ze een dak, eten, drinken en een douche. Zorg er voor dat in hun land van herkomst de boel weer op orde komt, zodat ze over een tijdje weer terug kunnen en een nieuw leven kunnen opbouwen. Biedt de mogelijkheid om hier te blijven voor de mensen die dat willen. Let wel, emigreren naar een onbekend land is een grote stap waar niet iedereen gelukkig van wordt. Dus ik kan me niet voorstellen dat elke vluchteling voor goed bij ons zou willen blijven. De taal, cultuur, en misschien zelfs het klimaat zullen velen doen besluiten als het weer veilig is in hun land van herkomst om weer terug te keren. En voor wie wil blijven: welkom! Doe er alles aan te integreren. Meng je in onze samenleving. En voor ons: help ze daarbij. We hebben ook belang bij nieuwkomers. Nu er meer mensen in Nederland sterven dan er geboren worden biedt de vluchteling voor ons ook kansen. Twee vliegen in een klap. En stop aub  met dat negatieve gedoe deze mensen weg te jagen. Nu op dit moment is dan echt onmenselijk. Ik besef dat het een heel gedoe is zoveel mensen in zo'n korte tijd op een goede manier op te vangen. En er zullen ongetwijfeld incidenten ontstaan die je liever niet zou hebben. Ze zijn wanhopig, getraumatiseerd, er is een taal barrière, kortom, er ligt een uitdaging die wij (lees: onze regering) aan moet gaan. En dat doen ze (hoop ik).

Het huis

Binnenkort zijn wij in bezit van twee huizen. Binnenkort tekenen we het contract voor ons nieuwbouwhuis. Helaas gaan ze pas in november de eerste palen in de grond slaan. Dus dat wordt nog een jaartje wachten. Aan de andere kant is dat weer fijn. Hebben we een jaar de tijd ons leuke dijkhuisje te verkopen. Na ons huisje eens lekker te hebben opgeruimd en overbodige spullen hebben afgevoerd, zijn we toch weer een beetje verliefd geworden op ons onderkomen. Een dijkhuisje met allemaal leuke hoekjes, kamertjes en verrassende ruimtes. Dat gaan we dus verlaten. Het huis is leuk voor insiders, fantastisch voor mensen die rust zoeken en geweldig voor mensen die houden van een landelijk jaren dertig stijltje. We gaan verhuizen omdat we graag in de stad willen wonen. Meer vertier, barretjes, restaurants, theater, de kroeg. Alles op loopafstand, gewoon lekker stads. Dus dat gaat nu gebeuren. Maandag komt de fotograaf langs om ons huis op foto vast te leggen. Dus moest de tuin eens even lekker gesnoeid worden. De ramen gelapt, de bezem door het huis, kleine oneffenheden die toch moesten gebeuren worden gedaan. Het huis moet er tiptop uitzien. Wat een klus. En het mag wat kosten allemaal. Een advies bij de hypotheekadviseur kost al snel €3.500. De makelaar kost ruim €590 opstartkosten en ook nog eens 1,75% van de verkoopprijs. Blijkt dat allemaal ex btw te zijn. Zei de makelaar. Daar heb ik dan weer geen goed gevoel over. Maar goed, daar zit dan wel weer een openhuis dag bij, een advertentie in d'r krant en een ander magazine en dat zit er bij die andere makelaars weer niet bij.... Hoe dan ook, een huisje verkopen kost handen vol geld en veel tijd... Ik hoop dat dit onze laatste verhuizing wordt!!!

De makelaar

Nu we een nieuwbouwhuis op het oog hebben, moeten we natuurlijk van ons huidig huis af. Dus wat doe je: je laat 2 makelaars langskomen voor een prijsindicatie. De ene makelaar zegt 239.000 en de andere 275.000. Zelf dachten we aan 255.000 a 260.000. Beide zitten er voor ons dan naast. Die 239.000 os echt te laag. We kochten dit huis zo'n 10 jaar geleden voor 255.000. Uiteraard heeft de dip op de huizenmarkt invloedt op de prijs. Daarentegen hebben wij flink wat gedaan in de loop der tijd, dat de huizendip flink moet kunnen compenseren. Een leefkeuken in het onderhuis, een nieuwe badkamer met bubbelbad en regendichte, kunststof kozijnen met ++glad, een geïsoleerde zolder, een tuin aangelegd met diverse terrassen. Te veel om op te noemen. Dus je kunt mij niet wijs maken dat de opbrengst van ons mooie huis 239.000 zou moeten zijn. Twee verderop is een half jaar geleden voor 259.000 verkocht. Geen leefkeuken, wel overal enkel glas, niet opgevijzeld, maar wel een houten blokhut als garage. Ik weet het niet, maar 260.000 lijkt mij een reële verkoopprijs. En er mag afgedongen worden!

Huis kopen

Twee weken geleden dachten we er niet eens aan, en nu zitten we er midden in. Een huis kopen. We hadden we het gevoel hier niet zo heel lang te wonen, maar nu gaat het ineens snel. Wij wilde wat meer richting de stad. Een oud huis van begin voor 1940. Bij voorkeur vrijstaand, monumentaal en met tuin en oprit. Nu hebben we dat ook ongeveer, maar het is geen monument en 2-onder-1 kap. En niet in de stad. Maar echt op zoek waren we niet. En dan kom je iets leuks tegen. Nieuwbouw. Nooit aan gedacht. Plat afgedekt. Nooit gewild. Geen tuin, maar wel een royaal dakterras.  Iets kleiner in plaats van groter. Maar beide dol enthousiast! Vandaag een verkoopgesprekje met de makelaar, donderdag met de hypotheekverstrekker, maandag met de makelaar voor ons oude huis. Zo heb je geen plannen en als we niet oppassen hebben we binnen een maand een huis gekocht. Het kan soms raar lopen....

Kamperen, wat neem je mee?

Twee weken kamperen, dat was het idee. Met rugzak en de benenwagen. Om op de bestemming te komen gingen we met het vliegtuig. De nachttrein is sinds kort afgeschaft en om nu twee dagen te gaan treinen... Dat zou de vakantie wel erg kort maken. We hadden dus ieder een zak van 55 liter tot onze beschikking. Het nadeel van vliegen is dat je de tent in de rugzak moet vervoeren en er dus niks buiten kan hangen. En wat voor weer zou het worden? Eerst maar de noodzakelijke spullen verzamelen. De binnentent met stokken, de buitentent met haringen. Een krukje en een klein stoeltje, dus twee dunne slaapzakken. En mocht het koud worden nog een wat dikkere slaapzak. Slippers, tandenborstel, tandpasta. Twee pannetjes, een gasbrander en lucifers. Twee bidons, bestek en twee mokjes. Koffiepads om koffie te kunnen drinken. Ieder 5 paar sokken, 5 onderbroeken, 3 shirts en twee korte broeken. Een handdoek en een theedoek. Afwasmiddel  en kleintjes shampoo. Nivea, en twee borden. Ieder een dwarsliggertje en een lamp. Wasmiddel, de reisbescheiden en een kleine rugzak. Knijpers niet te vergeten en een touwtje als waslijn. Luchtbedjes, want slapen op de koude grond wordt niemand vrolijk van. En een opblaasbaar hoofdkussen. Die laatste is om uit te proberen. Meer ging er niet mee. De slaapzakken en zo veel mogelijk kleding propte ik in het onderste compartiment van de rugzak, de zware spullen in het middencompartiment, zoveel mogelijk te gen de rug aan, en de rust gewoon vullen. Met een rugzak met 12 kg en een van 15 kg was alles ingepakt. De reis kon beginnen! Achteraf gezien was een extra handdoek geen overbodige luxe geweest. En verder... Precies genoeg om twee weken te kamperen. Van de 10 keer zijn we 3 keer wezen uit eten. De overige keren werd een kampingmaaltijd. Daarbij is geduld een schone zaak. Om op gas te besparen is het handig je slaapzaal als hooikist te gebruiken. Dus pasta aan de kook brengen en daarna in je slaapzak rustig verder laten garen. We hebben geen aardappelen gegeten, maar die zou je in de ochtend kunnen koken en in je slaapzak zetten en in de avond als je terug bent, heb je heerlijke gekookte aardappels! In de twee weken hebben we gelukkig maar 1 regennacht en -dag gehad. Beetje jammer dat ik toen net een handwasje had gedaan, waardoor de was niet kon drogen. Maar verder... En nee, kamperen is niet met je toiletrol onder de arm naar het washok lopen. Tegenwoordig zijn de campings goed uitgerust. Zowel de toilets als de douches waren (bijna) brandschoon! Misschien zegt dat meer over het land... Zweden. Echt een aanrader om daar te kamperen! 

De kapper

Ik ga het doen. Na tijden te wikken en wegen heb ik besloten een korte coupe te willen. En als ik het niet nu doe, is de kans dat ik van gedachte verander groot, en komt er niks meer van. Vrijdag middag ging ik dus wat eerder weg uit mijn werk en reed rechtstreeks naar de kapper. Lichtelijk opgewonden legde ik uit wat voor een nieuwe coupe ik graag wilde. Een omgekeerde Bob, dus van achter lekker kort en van voren lekker lang. Ik had wat modellen gespot op het internet en liet ze zien. En ach, nu we toch bezig zijn, doe ook maar een verfje en als het schikt wat high lights erbij! De kapper kon beginnen. Eerst op lengte knippen. Plukje voor plukje bracht ze wat model in m'n pruik. Na een half uur knippen en punten was het tijd voor de kleur. Ik dacht aan een kopertintje. Lekker warm. Dus ja, de verf werd in mijn haar gesmeerd, en tot slot werd secuur de plukken geselecteerd die doorgingen als high lights. En het duurde en het duurde. Ik houd helemaal niet van naar de kapper te gaan. Ondertussen was het al vijf uur en zaten we nog maar halver wege het resultaat. Waarom kost het altijd zoveel tijd. Ik dacht uitspoelen en wegwezen! Na nog even onder de hitte kap te hebben gezeten, werd dan eindelijk de verf uit mijn haar gewassen. Iggghh, best donker. Klaar dacht ik. Niks meer aan doen... De kapper kwam met de schaar. Met nat haar kun je toch iets beter zien of alles netjes geknipt is. Dus mocht ik weer zitten in de stoel. Om kwart over zes was ze dan eindelijk klaar! Ik durfde het maar niet te zeggen, maar het resultaat was niet helemaal.... Te lang. Ik kan nog makkelijk een staart in. Ik zie geen verschil met hoe het was, behalve dan dat de dode punten zijn verdwenen en de kleur is opgefrist. Heb ik eindelijk besloten voor lekker kort te gaan, is het me weer niet gelukt. Misschien is het een teken. Je weet wel, zo'n voorval. Zoiets van " doe het niet, doe het niet, ..." Want anders..... 

De klever op de dijk

Op de terugweg naar huis reed ik langs mijn oude vertrouwde route. Een lang end over de dijk. Heerlijk relax over het bochtig asfalt met hier en daar een fietser. Af en toe komt er een vrachtwagen tegemoet, waarbij je toch even goed langs de kant moet rijden, om ongeschonden te kunnen passeren. Mijn voorganger lijkt niet zo bekent met de route. Voorzichtig rijdt hij langs het water. Niet te hard, want echt overzichtelijk is het niet. Achter mij sluit een met de dijk bekende auto aan. Het rustige rijgedrag van mijn voorganger zint hem niet. Zijn eerste poging ons beide in te halen mislukt wegens een tegemoet komende fietser. Niet veel later poging twee. Hij is mij voorbij, maar een fietser verderop gooit roet in het eten. De naar zijn ogen irritante auto kan hij niet inhalen. Vooruit jongeman, je mag voor deze ene keer tussen ons in. Dus rem ik maar. Poging drie van de jongeman mislukt. Alweer een fietser. En dan weer. Helaas komt een tegenligger de bocht voorbij. Dan doet hij weer een poging. Maar nee, helaas staat een geparkeerde auto in de weg. Hij blijft bumperkleven en dan schiet hij de in zijn ogen irritante auto voorbij. In een bocht. Hij kan de tegemoetkomende auto, die hij niet kon zien, maar net ontwijken. Gelukkig ging het maar net aan goed. Met piepende banden vervolgde hij zijn weg. En ik? Ik reed rustig achter de voor de inhaler irritante auto aan. Er zat een oude man achter het stuur. Op een gegeven moment stopte hij bij zijn huis en kon ik doorrijden. De oude man reed wel erg voorzichtig. Zou het dan toch door zijn leeftijd komen? Ik vervolgde mijn weg en kon aansluiten bij het tijdje auto's dat voor mij reed. Ik reed weer achter de inhaler. Maar nu reden we een stukje langzamer dan achter de oude man.

De moestuin

Poging uch om een moestuin te beginnen. Elk jaar zorg ik ervoor dat ik op tijd de zaadjes voor het gewas in huis heb. De zaadjes gaan het kweekkasje of het potje in. En ik wordt blij als ik de eerste groene sprietjes de aarde zie doorsteken. Zou het dit jaar weer lukken?  De tomatenplant is al ruim 15 cm hoog, de muntthee moet nog even. En de wortelen? Die heb ik nog niet gezien. De kruiden staan her en der door de tuin. Ik moet de kruiden echt niet gaan verwarren met ander onkruid. Hoeveel onkruid ook prima eetbaar is. Maar het probleem dat gaat komen: de plantjes gaan straks lekker naar buiten om daar hun best te doen er wat van te maken. De potten zijn al gereserveerd. Zodra ze vorm beginnen te krijgen en bloemen of vruchten gaan dragen, start ook de verwaarlozing. Ik ben een slecht watergever. Eigenlijk moet de natuur het zelf maar regelen en af en toe een heerlijke regenbui laten vallen. Dat vond ik persoonlijk prettiger dan dat ik een gieter moet vullen en de slaphangende plantjes moet wateren. En dat is dus ook de reden dat mijn moestuinoogst verleden jaar bestond uit een tomaat, dat jaar ervoor uit  twee pompoenen en dat jaar ervoor uit een magere prei, een pompoen en een hand vol druiven. Goede voornemens zouden geen goede voornemens zijn als je ze niet zou nemen. Dus wederom het goede voornemen de moestuinplsnten dit jaar echt water te geven en te verzorgen, zodat mijn oogst dit jaar zal verdubbelen! Ben benieuwd...

Ongelovig bestaan

Vandaag las ik in de krant een interessant stuk over atheïsten. Dat onderwerp spreekt mij erg aan, omdat ik daar ook over nadenk. De vraag waarom een persoon een religie aanhang vind ik dan ook erg interessant. Zelf hang ik geen religie aan. Ik geloof niet dat er een god is die ons leven bepaalt. Dus daarom is het interessant te weten waarom vele mensen dat wek doen. Waarom mensen oorlog voeren met een religieuze inslag. Waarom mensen niet inenten, geen bloedtransfusie willen of de zondagsrust heilig verklaren, enkel op religieuze gronden. Ik denk dat mensen geloven om het leven gemakkelijker te maken. Verklaringen te geven aan gebeurtenissen die niet verklaard kunnen worden en verbroedering van gelijkgestemden. De dood van iemand wordt verklaard omdat god het zo heeft gewild. Een makkelijke verklaring waar blijkbaar mee te leven valt. Ik denk dan de dood is domme pech of je bent gewoon aan het einde van je leven gekomen. Religie is een levenswijze. Structuur wordt in het leven gebracht. Hang je geen religie aan, dan moet je die structuur zel aanbrengen. De opgelegde normen en waarden uit het geloof krijgen bij niet religieuze mensen een andere invulling. Mensen kunnen eigen keuzen maken  in plaats van opgelegde keuzen. Denk aan euthanasie. Ga je lijden en wachten tot god je wil hebben, of maak je daarin je eigen keuze, zodat je zelf bepaalt wanneer je einde is. Wil je je laten uithuwelijken of niet? Beperk je de keuze van je levenspartner tot de beperkte groep gelovigen waar je een keuze uit maak of ga je de wijde wereld in en leef je met een partner uit echte liefde. Nee, in een wereld waar zelfontplooiing hoog op het verlanglijstje staat is de atheïst beter af. Hoewel? De ruime keuze die voor ligt over van alles en nog wat kan leiden tot verkeerde keuzen. Dus voor sommigen onder ons is een geloof aanhangen niet slecht. Het beperkt je keuze en je hoeft tenminste niet meer overal over na te denken. De verklaring dat god het zo heeft gewild is voor sommigen voldoende bevredigend.

Verkiezingstijd

Het is weer verkiezingstijd. En dan word ik altijd een beetje moe. Moe van die prominente politici die met hun porem op de buis moeten en daar het hoogste woord voeren. Van die prominenten die normaal de tweede kamer bestieren met hun gekonkel en gedraai. Ik wil daar verder geen oordeel over geven hoe zij dat doen, maar wat doen die lui bij de provinciale en waterschapsverkiezingen? Weg ermee! Laten we het gewoon over de verkiezingen hebben die nu gaande zijn. Natuurlijk check ik altijd even de kieswijzers. Hoewel er altijd ongeveer hetzelfde uit kom, check ik altijd even of het nog overeen komt. De uitslag van de ps. kieswijzer: op nummer 1 geen twijfel: GroenLinks. Over de nummer 2 ben ik niet echt tevreden en zie ik liever gaan dan komen: PvdD. Hoog in m'n top scoort op nummer 3 PvdA. En nummer 4 D66 met die verschrikkelijke Pechtold. Maar dat is tweede kamer geneuzel. Uiteraard op nummer 12: VVD. Naar maar waar: pvv scoort beter. SGP op 15 en hekkensluiter VLP Z-H. Ik ben er uit voor wat betreft de ps. verkiezing. Maar nu het waterschap. Op nummer 1: water natuurlijk, nummer 2 sta ik opnieuw absoluut niet achter: het verschrikkelijke 50plus ( populistisch). En op 3 het oude vertrouwde PvdA. Dus de website van water natuurlijk doorgespit, en dat lijkt me wel wat. Misschien wordt het PvdA, dus daar heb ik nog heel even voor om over na te denken. Ik heb overigens 1x PvdA gestemd. Dat was op Melkert, als stem tegen Fortuijn. Maar dat even ter zijde. Kan dit kiessysteem trouwens niet anders? De waterschappen aansturen vanuit ps en de eerste kamer volstoppen met een soort onafhankelijke denktank die de tweede kamer controleerd. Dit systeem is zo ouderwets. Niet meer van deze tijd....

Te druk, te weinig tijd en te moe

Mijn goede voornemen een blog te beginnen en BIJ TE HOUDEN is uitgelopen op een deceptie. Het begon in 2008 erg goed moet ik toegeven. Maar vandaag de dag is het drie keer niks. Het is maar dat ik een app op mijn telefoon heb en deze dus dagelijks zie staan. Anders was mijn blog allang aan een zachte dood gestorven. Maar waarom blog ik de laatste tijd zo weinig? Nou, te druk, te weinig tijd en te moe. Ik denk er gewoon niet aan. En als ik er aan denk, ga ik nadenken over een onderwerp. En dat moet je dus NOOIT doen. Spontaan schrijven of niet schrijven, een andere weg is er niet. Maar ik heb het dus te druk. Dat is dan ook weer een beetje een k*t smoes. Er is natuurlijk altijd een momentje om even een gedachtegang op "papier" te zetten. Maar toegegeven, het schiet er af en toe wel bij in. Sporten, een serietje kijken, nog even lezen misschien.... Het gaat om keuze maken. Dat is het! Vroeger had ik een vast blogtijdstip. Maar op de een of andere manier is dat tijdstip langzaam ingevuld door iets anders. Sinds de smartphone... Nee, zonder smartphone zou ik helemaal niet meer bloggen. Het tijdstip is langzaam ingevuld door, ja, zoals ik al zei, serietjes kijken. Als je daar eenmaal aan begonnen bent, komt daar geen einde aan. Closer, breaking bed, prison break, homeland, true blood, walking the dead, dexter.... Noem maar op. De ene serie na de ander... En dat allemaal ten kostte van mijn blog.

Nu of nooit

Ach ja, nog niet zo lang geleden vond de media dat ik, toen dertiger, toch wel een dertigersdilemma zou moeten hebben. De twijfel sloeg toe. Niet over de dilemma's waarvoor het bedoeld is, maar wegens het ontbreken daarvan. Tuurlijk woon ik in een leuke twee-onder-een kapwoning. Tuurlijk twijfel ik of ik hier jaar in jaar uit zou willen wonen. Tuurlijk ben ik happy met manlief en daarom ook met hem getrouwd. Tuurlijk zijn we blij saampjes door het leven te gaan. Tuurlijk twijfelde ik tussen een Opel en een jeep. En tussen een kat en een labrador, tussen.... Welke dilemma's waren er nog meer? Hoe dan ook: elke twijfel over het leven zou toch echt te maken hebben met het dertigersdilemma. Hoe somber is dat? Maar nu is er weer iets nieuws!, las ik vanochtend in de krant: het nu-of-nooit gevoel. Dat zijn van die veertigers die hun dromen najagen nu het nog kan. Je weet wel, die veertigers die toch nog aan een opleiding beginnen, omdat ze beseffen nog maar 20 jaar te hebben gewerkt en nog 30 jaar moeten werken. En laat ik nu net aan dat syndroom lijden. Hoe makkelijk ben ik in een hokje te plaatsen!!! Ja, ik wil toch echt iets meer met monumenten/ bouwhistorie doen. Hoe sneller ik aan die opleiding begin, hoe langer ik er in mijn werk van kan genieten. Dus nu of nooit! Een voorwaarde voor de opleiding bouwhistorie: je wordt toegelaten met hbo bouwkunde. Dus die moet eerst... In ieder geval ben ik happy dat ik weer aan iets uit de media voldoe. Ik wacht met smart op de dilemma's van de vijftigers. Ben benieuwd aan welk syndroom ik dan zal lijden. Ik denk aan het ik-pies-ook-altijd-naast-de-pot sydroom. Alle kortingen, voordeeltjes, subsidies, voorkeursrechten en tegemoetkomingen zijn afgeschaft en ik mag hopen met m'n zeventigste toch echt met pensioen te kunnen.... Zzzzzz. Ik droom rustig verder en hoop te ontdekken hoe moeilijk die vijftigers het toch zullen hebben.

Computers zijn stom

Laat ik eens beginnen met mijn examen mechanica. Dat was op een zaterdag in december. Het ging niet zo lekker. Ik had te weinig tijd en tot overmaat van ramp kwam ik er thuis achter dat ik niet alle originele vellen had ingeleverd, maar gelukkig wel de doordrukken. En de bladen had ik ook al niet goed genummerd. Kansloos dus. Ik had mijn opmerkingen gemaild aan het examenbureau in de hoop dat ze er iets mee konden doen. Een reactie is uitgebleven. Tot ik vrijdag dan eindelijk mijn definitieve cijfer kreeg. Een 5,3 werd het. Kijk, als ik zak, dan wil ik zakken als een baksteen en niet met een 5,3. Tot op heden is het me niet duidelijk wat zij met mijn opmerkingen hebben gedaan. Dus ik zit in grote twijfel. Want het zou natuurlijk kunnen dat ze mijn doordrukvel buiten beschouwing hebben gelaten. Of dat zij mijn juiste nummering van de pagina's niet aan de corrector hebben doorgegeven. Om daar achter te komen moet ik dus een aanvraag doen om een overzicht van de toegekende punten te bemachtigen. Kost wel € 12,50 maar dan weet ik in ieder geval meer. Ik werkte vandaag op mijn laptop. Ik heb de printer niet aangesloten op de laptop. En die printer heb ik nodig, omdat ik het gedownloade formulier moet ondertekenen. Dus heb ik mijn oude computer nodig. Ik mail het formulier met mijn laptop naar mijn mailbox. Ik zet de computer aan om deze mail binnen te halen en hij weigerd de mailtjes van dit specifieke e-mailadres binnen te halen. En inloggen via de website bood ook geen soelaas. Niet te veel aandacht aan besteden, gewoon naar beneden lopen, naar mijn laptop en de mail naar een ander e-mailadres sturen. En weer naar boven, naar de computer. Yes! Mail is binnen. Dan open je de bijlage en natuurlijk: een foutmelding! Geen nood, de oplossing is eerst het document opslaan, dan word openen, dan het document openen en printen maar. Wat denk je? De inkt is niet op, maar stiekum toch wel. Het vel papier blijft mooi wit, alsof er geen poging is gedaan er een afdruk op te zetten. Geen nood! Ik stuur de mail door naar manlief. Loop weer naar beneden, zet het ding van manlief aan, haal de mail binnen, open het wordbestand, en hop, daar is mijn printje!  Computer uitzetten, naar boven lopen, handtekening zetten, printje scannen. Kind kan de was doen! Nog even het gescande formulier mailen, en ja hoor, .... Lukt niet. Bestand bevat wellicht een schadelijk... Geen nood. Ik gebruik gewoon een ander e/mailadres, mail het formulier naar mijn laptop, sluit de computer, loop naar beneden en ik kan eindelijk het aanvraagformulier verzenden. Nu maar hopen dat ze het jpeg-bestand zonder al te veel problemen kunnen openen. En dat ze het puntenoverzicht snel aan mij toe doen komen. Want stel dat ik 0,2 punten bij mijn examen kan bijsprokkelen, dan zou ik zomaar slagen voor mijn mechanica. Maar dan moet ik eerst nog een herbeoordeling aanvragen en dat gaat met hetzelfde ritueel, alleen zijn de kosten niet € 12,50 maar € 100,00.

Hardlopen

Een paar dagen geleden toch maar weer de draad opgepakt. Ik ga weer hardlopen! Het doel is 10 kilometer in 65 minuten. En dat betekent dus 4 x in de week de straat op. Afgelopen zaterdag met manlief het dorp in geweest om een verjaardagscadeau voor mij te kopen en ik heb gekozen voor een hardloopbroek, een shirt met lange mouwen en een windjack. Die broek is echt te gek! Zit goed en loopt lekker! Vandaag uitgeprobeerd en ik ben er helemaal blij mee. Normaalgesproken lopen manlief en ik samen. Dat vind ik prettig. Het is donker buiten, dus een man in de buurt... Afgelopen vrijdag was manlief ziek. Het kostte wat moeite, maar ik ben alleen gaan lopen. Het starten is moeilijker dan het lopen. Maar wat een pokkenweer! Regen, windkracht 10, en koud. Met bril zag ik niks, zonder ook niet. Twee keer de zandbak (er lagen geen stoeptegels) doorgebanjerd, maar gehaald! Gisteren naar de sportschool hard gelopen, gefitnesst en een flinke wandeling terug, vandaag dus weer de weg onveilig gemaakt. En nog een tennislesje gedaan.... Ach, wat zal ik zeggen: goed bezig toch?