Nu of nooit

Ach ja, nog niet zo lang geleden vond de media dat ik, toen dertiger, toch wel een dertigersdilemma zou moeten hebben. De twijfel sloeg toe. Niet over de dilemma's waarvoor het bedoeld is, maar wegens het ontbreken daarvan. Tuurlijk woon ik in een leuke twee-onder-een kapwoning. Tuurlijk twijfel ik of ik hier jaar in jaar uit zou willen wonen. Tuurlijk ben ik happy met manlief en daarom ook met hem getrouwd. Tuurlijk zijn we blij saampjes door het leven te gaan. Tuurlijk twijfelde ik tussen een Opel en een jeep. En tussen een kat en een labrador, tussen.... Welke dilemma's waren er nog meer? Hoe dan ook: elke twijfel over het leven zou toch echt te maken hebben met het dertigersdilemma. Hoe somber is dat? Maar nu is er weer iets nieuws!, las ik vanochtend in de krant: het nu-of-nooit gevoel. Dat zijn van die veertigers die hun dromen najagen nu het nog kan. Je weet wel, die veertigers die toch nog aan een opleiding beginnen, omdat ze beseffen nog maar 20 jaar te hebben gewerkt en nog 30 jaar moeten werken. En laat ik nu net aan dat syndroom lijden. Hoe makkelijk ben ik in een hokje te plaatsen!!! Ja, ik wil toch echt iets meer met monumenten/ bouwhistorie doen. Hoe sneller ik aan die opleiding begin, hoe langer ik er in mijn werk van kan genieten. Dus nu of nooit! Een voorwaarde voor de opleiding bouwhistorie: je wordt toegelaten met hbo bouwkunde. Dus die moet eerst... In ieder geval ben ik happy dat ik weer aan iets uit de media voldoe. Ik wacht met smart op de dilemma's van de vijftigers. Ben benieuwd aan welk syndroom ik dan zal lijden. Ik denk aan het ik-pies-ook-altijd-naast-de-pot sydroom. Alle kortingen, voordeeltjes, subsidies, voorkeursrechten en tegemoetkomingen zijn afgeschaft en ik mag hopen met m'n zeventigste toch echt met pensioen te kunnen.... Zzzzzz. Ik droom rustig verder en hoop te ontdekken hoe moeilijk die vijftigers het toch zullen hebben.