De kapper

Ik ga het doen. Na tijden te wikken en wegen heb ik besloten een korte coupe te willen. En als ik het niet nu doe, is de kans dat ik van gedachte verander groot, en komt er niks meer van. Vrijdag middag ging ik dus wat eerder weg uit mijn werk en reed rechtstreeks naar de kapper. Lichtelijk opgewonden legde ik uit wat voor een nieuwe coupe ik graag wilde. Een omgekeerde Bob, dus van achter lekker kort en van voren lekker lang. Ik had wat modellen gespot op het internet en liet ze zien. En ach, nu we toch bezig zijn, doe ook maar een verfje en als het schikt wat high lights erbij! De kapper kon beginnen. Eerst op lengte knippen. Plukje voor plukje bracht ze wat model in m'n pruik. Na een half uur knippen en punten was het tijd voor de kleur. Ik dacht aan een kopertintje. Lekker warm. Dus ja, de verf werd in mijn haar gesmeerd, en tot slot werd secuur de plukken geselecteerd die doorgingen als high lights. En het duurde en het duurde. Ik houd helemaal niet van naar de kapper te gaan. Ondertussen was het al vijf uur en zaten we nog maar halver wege het resultaat. Waarom kost het altijd zoveel tijd. Ik dacht uitspoelen en wegwezen! Na nog even onder de hitte kap te hebben gezeten, werd dan eindelijk de verf uit mijn haar gewassen. Iggghh, best donker. Klaar dacht ik. Niks meer aan doen... De kapper kwam met de schaar. Met nat haar kun je toch iets beter zien of alles netjes geknipt is. Dus mocht ik weer zitten in de stoel. Om kwart over zes was ze dan eindelijk klaar! Ik durfde het maar niet te zeggen, maar het resultaat was niet helemaal.... Te lang. Ik kan nog makkelijk een staart in. Ik zie geen verschil met hoe het was, behalve dan dat de dode punten zijn verdwenen en de kleur is opgefrist. Heb ik eindelijk besloten voor lekker kort te gaan, is het me weer niet gelukt. Misschien is het een teken. Je weet wel, zo'n voorval. Zoiets van " doe het niet, doe het niet, ..." Want anders.....