Stoeien met garen

Al enige tijd lag er in een hoekje van de kamer een stapel kleding. Het ene kledingstuk wilde graag dat de knopen er weer aangenaaid werden, het andere kledingstuk wilde graag dat het tochtgat onder de oksel dichtgezet zou worden. Dan lag er nog een broek met een gat in de zak, en een aantal sokken waar de teennagels parmant doorheen steken. Weggooien is zonde, ook al kost een nieuw paar sokken tegenwoordig geen drol. Zo lang de kledingstukken nog mee kunnen, gaan ze in ieder geval niet mee met ‘maxi met z’n zakkie’ en komen ze dus in het hoekje van de kamer te liggen. De stapel is al aardig gegroeid, dus zit er niks anders op de naaikoffer te voorschijn te toveren en met naald en draad de ontstane gaten dicht te pielen. Hoe vaker ik het doe, hoe beter het gaat. De gedichte gaten zijn bijna niet te onderscheiden van de kledingstukken die mijn mams al eerder repareerde. Ja, mijn mams was vroeger coupeuse, maar de handwerktechnieken heb ik niet met mijn opvoeding meegekregen. Nu ik al enige routine begin te krijgen, wordt het misschien wel een keer tijd het wat groter aan te pakken en te beginnen met het op maat maken van een aantal gordijnen. Maar daarvoor moet ik een echte naaimachine aanschaffen. Mijn mams heeft een Singer, geen Anker.