Een sombere diagnose

Kat Clifford blijft een beetje kwakkelen. Na weer een stuiptrekking vond ik het tijd de dierendokter te raadplegen. De arts gaf 3 opties. Bij optie 1 moet Clifford bloedprikken en de bloeddruk laten meten. Aan de hand van de diagnose wordt een behandelplan opgesteld. Optie 2 is valium geven. Optie 3 is euthanasie. Dat wordt even heel snel nadenken over deze keuzes. Tot overmaat van ramp (welke ramp?) begint het ook nog eens te sneeuwen. En als het gaat sneeuwen, krijgen de vogeltjes het op den duur moeilijk. Ik ben maar zadentaartjes gaan gemaakt. Mocht de kou en sneeuw aanblijven, dan krijgen ze bij mij lekker voer. Tijdens het maken van de zadentaartjes heb ik voor optie 4 gekozen. Lekker afwachten wat er gaat gebeuren. Zoals je weet is kat Clifford ruim 19 jaar. Dat is al een behoorlijke leeftijd. Dan kan ik wel allemaal onderzoekjes laten uitvoeren, maar echt nut heeft dat niet. Dan leeft het beestje misschien een half jaar langer (en is mijn beurs leeg), maar hij blijft nog steeds oude en versleten. Valium lijkt mij ook niet echt aantrekkelijk. Het beestje is al duf van de ouderdom, wordt ie alleen nog maar duffer. En voor optie 3 is hij nog net even te goed bij kennis. Dus als die epileptische aanvallen beperkt blijven tot hoogstens 1 per dag en er verder geen andere gebreken zijn, dan laten we het beestje lekker aanmodderen. Van de aanval zelf krijgt hij weinig mee, alleen daarna is hij erg duf. Dat zouden angstaanvallen kunnen veroorzaken en dat is niet goed. Na te zijn bijgekomen van de aanval, eet hij als een dijkertje omdat de aanval erg veel energie kost. Daarna gaat hij heerlijk op de bank spinnen en valt in een diepe slaap. En ik? Ik kijk uit het raam naar buiten en zie ze vliegen.